niedziela, 25 listopada 2012

Ważna Wiadomość

Hej! Jakiś czas temu miałam fajny sen. Śniło mi się One Direction oczywiście! XD Zapamiętałam dosyć sporo... Dlatego wpadłam na pomysł, żeby na podstawie tego snu napisać opowiadanie. Ono będzie całkiem inne od tego. W tym tygodniu a może nawet jutro, dodam prolog. Mam pytanie... Dodać post z bohaterami? Pytam się, bo niektórzy wolą sami wyobrażać sobie wygląd danej postaci. :) ZAPRASZAM! I liczę na to, że spodoba wam się!  @agata_971012

sobota, 24 listopada 2012

10. Miłością możemy wyleczyć wszystko!

Oczami Harry'ego

        Jadąc zdesperowany do szpitala, zadałem sobie pytanie: "Czemu to właśnie ją musiało spotkać?" Po głowie chodziły mi czarne myśli. Nie wiedziałem, co mam robić. Ręce trzęsły mi się, jak galareta. Nie patrzałem na ulice. Mało brakowało, abym potrącił przechodnia. Oprócz Emilly nic i nikt  mnie nie obchodził. Strach przed utratą kochanej osoby jest nie do opisania. Dzisiejszy wieczór do najpiękniejszych nie należy. Deszcz leje, jak z cebra, do tego mgła i śliska ulica. Boję się! Strasznie się boję, że usłyszę tą złą wiadomość. Obawiam się, że... ona tego nie przeżyję! "NIE! HARRY! PRZESTAŃ! ONA MUSI ŻYĆ! ONA JEST TYLKO OPEROWANA!" - Powtarzałem to sobie w myślach. Nie mogę w to uwierzyć, że wystarczy chwila nie uwagi, która może doprowadzić do czyjejś śmierci. Wszystko zaczęło się układać. Poznałem perfekcyjną dziewczynę. Od samego początku zaiskrzyło między nami. Ta mądra a zarazem pełna uroku kobieta wzbudziła we mnie ponowną chęć do zakochania się. Nigdy nie wybaczę sobie tego, jeśli umrze. Muszę zobaczyć jej piękny uśmiech... usłyszeć, jak się wymądrza! Hahah! Pokochałem ją! Mam to gdzieś, co fani powiedzą! Przysięgam! Jeśli nic jej nie będzie to powiem całemu światu, że jest moją pierwszą, poważną miłością. W końcu mimo uciążliwych korków i złych warunków atmosferycznych, dotarłem na parking szpitala. Zaparkowałem, wyszedłem i od razu pobiegłem do budynku.

- Przepraszam! U kogo mogę dowiedzieć się o stanie zdrowia Emilly Marshall? - Zapytałem przechodzącą pielęgniarkę. Kobieta spojrzała się na mnie znacząco. Modliłem się, żeby nie była fanką. Kocham rozdawać autografy, rozmawiać z fanami, ale nie teraz! Mój cel na najbliższy czas to zobaczyć Em.
- Jesteś jej chłopakiem? - Zapytała młoda dziewczyna.
- Tak. - Powiedziałem poważnie. Natomiast kobieta lekko się uśmiechnęła.
- Proszę za mną. - Nic nie mówiąc udałem się za nią. Odkąd pamiętam zawsze szpital mnie przerażał. Sam ten specyficzny zapach odrzuca człowieka.
- Pójdzie teraz Pan prosto, a przy tych niebieskich drzwiach skręci w prawo. - Mówiła wskazując drogę.
- Dziękuje. - Podziękowałem i pobiegłem w wyznaczonym kierunku.

Oczami Matki Emilly

- Chcesz kawy? - Zapytała Anne. Cały czas wpatrzona w podłogę nie reagowałam na pytanie. Załamałam się. Tylko tyle mogę powiedzieć. Każda matka chcę, jak najlepiej dla swojego dziecka. A ja, nic nie mogę zrobić. Serce boli mnie na myśl, że Emilly walczy o to aby jeszcze raz poczuć smak życia. Bożę! Błagam! Pozwól mi, chociaż jeszcze raz porozmawiać z nią. Muszę powiedzieć jej prawdę. Już nie mogę z tym żyć.
- Tak, poproszę. - Wysiliłam się na odpowiedź.
- Zaraz wracam. - Wstała i udała się do automatu z kawą. Dziękuje Bogu za taką przyjaciółkę. Z Anne znam się od dziecka. W dzieciństwie mieszkałyśmy koło siebie. Piękne czasy... Wracając do rzeczywistości. Nie mogę doczekać się wyników operacji. Próbuję skontaktować się z Tom'em. Zero wyników. Może teraz odbierze.

- Tak, słucham? - Usłyszałam głos męża.
- Cześć, skarbie.
- No, hej! Co tam słychać u moich kobiet? Tęsknie za wami.
- Tom... - Zawahałam się. Nie mam pojęcia, jak mam mu to powiedzieć.
- Daria? Czy coś się stało? - Zaniepokoił się.
- Emilly miała wypadek! Walczy o życie. Podobno, nie mogą zahamować krwotoku. A jeśli przeżyję to...  śpiączka albo śmierć mózgu. Tom... Potrzebuję Cię teraz. - W końcu wyrzuciłam to z siebie. Nastała głucha cisza.
- O Boże! Jak to się stało?! Słodki Jezu! Co jest z moją małą córeczką!? -  Czułam, jak ciężko mu w to uwierzyć. Tak bardzo pragnę, być w jego objęciach. Po prostu czuć się bezpieczna.
- Daria, mamy jeszcze jeden problem.
- Boże Tom! Jaki problem?! Dziecko nam umiera a Ty pieprzysz mi, że masz PROBLEM?!
- Pamelle wróciła. - Zamarłam. Stan nieokreślonej ciężkości zawładnął moim umysłem i ciałem.
- CHOLERA! Jeszcze jej tu brakowało! Spotkałeś ją? A może Cię prześladuje?
- Przyszła do mnie do szpitala. Na początku kazałem się jej wynosić, ale później dałem jej 5 minut. Zaczęliśmy rozmawiać i...
- Czekaj! Rozmawiałeś z nią?! O czym?! Mam nadzieję, że nie o Emilly!
- Daria, posłuchaj mnie. Pamelle umiera.
- Słuucham?
- Ma raka wątroby. Został jej miesiąc, góra dwa. Jej ostatnim życzeniem jest spotkać się z Em.
- NIE MA MOWY! Jak ona śmie?!
- Kochanie rozumiem Cię. Postaw się w jej sytuacji. nie chciałabyś naprawić swojego życiowego błędu?
- Tom ja... Wierzysz jej?
- Nie wygląda za dobrze.
- Ahh... CHOLERA! Ja chyba zwariuję!
- Obiecałem jej, że zorganizuję im spotkanie.
- Obiecałeś bez konsultacji ze mną?! Moje zdanie się już w ogóle nie liczy?! Przesadziłeś!!!
- Oczywiście, że się liczy!  Posłuchaj mnie. Ona ma do tego prawo!
- Przepraszam bardzo! Jakie prawo?! To potwór, a nie człowiek! Przykro mi ale nie zmienię swojej decyzji.
- Najlepiej, jakbyś sama z nią porozmawiała.
- NO CHYBA OSZALAŁEŚ!!
- Daria, bądź mądrzejsza. Doskonale, znasz Pam. Ona nigdy się nie poddaję. A jeśli ona przyjedzie do Londynu i bez naszej wiedzy powie Em, że...
- Ohhh... zgoda. Jak tylko wszystko będzie dobrze z Em to przylecę pierwszym lotem.
- Kochanie tylko się nie denerwuj. Właśnie! Jak tam badania?
- Pogadamy, jak przylecę.

- Czyżby chodziło o Pamelle? - Zapytała Anne, podając mi kubek z kawą.
- Niestety tak. Wróciła i chce się spotkać z Emilly.
- Jak ona to sobie wyobraża? Przecież dla Em jest obcym człowiekiem.
- Podobno ma raka - Powiedziałam, popijając łyk gorącej kawy.
- Yhym... pewnie to jej kolejne słodkie kłamstewko. Dario! Nie bądź głupia! Ona doskonale wie, że macie "kupę" kasy! Skąd ta pewność, że nie chce wykorzystać waszej córki?
- A jeśli nie udaję? Może to już odpowiedni czas, żeby jej powiedzieć?
- Radzę Ci lepiej zbadać na czym stoisz. Kto wie, co ona knuję.
- Masz racje! Jeszcze dzisiaj polecę do Tom'a. Mam prośbę...
- Tak wiem. Zaopiekuję się Emilly.
- Dziękuje kochana! Nie wiem, co bym bez Ciebie zrobiła! Teraz musimy czekać na lekarza.
- A nie lepiej było by, jak byś jutro poleciała?
- Anne, ja muszę jak najszybciej porozmawiać z tą żmiją! Nie wytrzymam. Nie wiem, co mam Em powiedzieć.
- No, tak... W końcu nie powiesz, że lecisz na spotkanie z jej biologiczną matką. Będziesz musiała kiedyś wszystko wytłumaczyć.
- Czuję, że jak to zrobię to stracę ją na zawsze.
- Harry? Dziecko moje drogie! Długo tutaj stoisz?

Oczami Harry'ego

- Nie. Dopiero przyszedłem. - Skłamałem. Wszystko, wyraźnie słyszałem.  Stałem za  ścianą. Nie mam pojęcia, jak  Emilly to zniesie. Jak Daria wraz z Tom'em mogli przed nią to ukrywać? Uważam, że o takich ważnych rzeczach, dziecko powinno  dowiadywać się, gdy jest jeszcze małe.
- A wiadomo, co z Emilly? - Zmieniłem temat.
- Lekarze hamują jej krwotok. - Odpowiedziała, zdenerwowana Daria.
- Ooo! Idzie lekarz - Wstała z miejsca moja mama.
- Która z pań jest matką Emilly Marshall?
- To ja. - Widziałem strach w o czach Darii.
- Pani córki stan zdrowia jest stabilny.
- Dzięki Bogu!
- Niestety mam dwie złe wiadomości. Jeśli Emilly nie obudzi się w ciągu pełnej doby, to oznacza, że jej mózg przestał pracować. Proszę się nie martwić, jest silną osobą.
- A druga wiadomość? - Zapytałem.
- Robiliśmy, co w nasze mocy. Krew wdarła się do mózgu. Beth Long, nie żyje. Mają państwo jakiś kontakt z jej rodziną?
- Nie, nie mamy. - Powiedziała moja rodzicielka.
- Można zobaczyć Emilly?
- Pacjentka, powinna być sama. nie wiadomo, czy jej stan się nie pogorszy...
- Proszę! Chociaż na minutę.
- 5 minut.
- Dziękuje! - Gdy wszedłem do sali, zobaczyłem Emilly podłączoną do tysiąca kolorowych kabelków, które wydobywały różne dźwięki. Wyglądała tak bezbronnie. Podszedłem do jej łóżka, złapałem jej zimną dłoń. Zacząłem mówić:

   Kiedy po raz pierwszy spojrzałem na Ciebie, miałem ogromną ochotę Cię pocałować. Haha. Tak, wiem. To głupie, ale prawdziwe. O Boże! Nie wiem, co mam powiedzieć! Emilly! Nie mogę Cię stracić! Potrzebuję Cię! Błagam obudź się! Po prostu otwórz oczy i uśmiechnij się. Emilly! KOCHAM CIĘ! Czy można kochać osobę, której się w ogóle nie zna? TAK! Kocham Cię , jak jakiś świr! Jeśli się obudzisz to porwę Cię i nigdy nie oddam! Będziesz tylko MOJA! Rozumiesz?! No, dalej!!! Nie poddawaj się! Czekam na Ciebie! Wiem, że mnie słyszysz! Proszę Cię! Daj mi znak, że jesteś obecna! - Nagle jej dłoń, mocna złapała mnie za rękę. Popłakałem się.  - Emilly! Halo! Słyszysz mnie?! - Pomału uniosła powieki. Wzięła głęboki wdech i...
- Harry? To Ty? Gdzie ja jestem?
- Kochanie! Poczekaj! Tylko nie zaśnij! - Wybiegłem z sali! Zacząłem krzyczeć:" Emilly obudziła się! Jest przytomna!" - Po chwili lekarz wraz z odziałem przybiegli do sali.

- Jak Pani się czuję? - Zapytał lekarz, sprawdzając źrenice.
- Dobrze! Mam pytanie.
- Tak?
- Czy nic się nie stało temu chłopakowi?
- Nie rozumiem. Na miejscu wypadku znaleźliśmy tylko Panią i Pani koleżankę.
- Jest Pan pewien, że nikogo tam nie zostawiliście?
- Oczywiście.
- A co z Beth?
- Ma Pani kontakt z jej rodziną?
- Ona nie ma rodziny. Wychowywała się w domu dziecka. Nikogo nie ma oprócz przyjaciół i chłopaka.
- Mogę prosić o numer do jej chłopaka?
- Tak, tylko muszę dostać moją torebkę.
- W porządku, zaraz przyjdę.
- Kochanie, jak się czujesz? - Zapytała Daria, całując ją w czoło.
- Nic mi nie jest. Jest ok. Muszę porozmawiać z Beth.
- Emillly, lekarze nic nie mogli więcej zrobić.
- Nie! To nie możliwe! To wszystko przez ze mnie! - Emilly zanosiła się z płaczu. Daria, przytuliła ją mocno. Ja tylko stałem na końcu sali i obserwowałem tą sytuację.
- Emilly, muszę już iść. Za  niedługo mam samolot.
- Jak to? Nie przypominam sobie, żebyś miała gdzieś lecieć.
- Lecę do taty. Muszę z nim porozmawiać.
- Musisz, już teraz?
- Tak, muszę. Anne z Harry'm zaopiekują się Tobą. Zadzwonię, jak tylko wyląduję. - Powiedziała, wychodząc z pomieszczenia.
- To ja was zostawię samych. - Oznajmiła moja rodzicielka.
- Przepraszam to moja wina, że tutaj teraz leżysz! - Podszedłem do jej łóżka.
- Co Ty gadasz?! To nie prawda!
- Gdybym został przy Tobie, wszystko potoczyło by się zupełnie inaczej.
- Nic na to nie poradzisz. Nie zmienisz przeszłości. Dziękuje, że sprowadziłeś mnie na ziemię.
- Słyszałaś to co mówiłem?
- Haha! Też Cię kocham! - Zaniemówiłem. Dwa słowa, których nigdy nie usłyszałem od żadnej dziewczyny. Przybliżyłem się do leżącej Emilly. Objąłem jej twarz rękoma. Wpatrywałem się w jej piękne błękitne niczym niebo oczy. Delikatnie musnąłem jej wargi. Nie chciałem, żeby cokolwiek ją zabolało.
- Harry, nie jestem z porcelany! Możesz mnie normalnie pocałować.
- Nie wiem, czy to dobry pomysł. Jeśli przyssie się do Twoich ust już nigdy od nich się nie oderwę.
- Haha. To zrób to! Skoro, chcesz mnie porwać.
- To też słyszałaś?!
- Tak! Hahah! I zgadzam się.
- Gdy dostaniesz wypis to porwę Cie do LA.
- Tak daleko?
- Muszę mieć pewność, że będziemy sami.
- Ahaa... rozumiem. Harry?! Długo mam jeszcze czekać?
- Na, co?
- Debilu! Kiedy mnie pocałujesz?!
- Umm... teraz.
- Hahah! Co Ty robisz?
- Próbuje wejść na to łóżko.
- Co sobie ludzie pomyślą, jak nas zobaczą?
- Możemy się zamknąć.
- A może lepiej nie?
- Jak chcesz.
- Przestań gapić się na mnie! Tylko rób, co masz robić!
- Już nie mogę się doczekać wakacji. Bardzo Cię potrzebuję. Kocham Cię.
- Ja Ciebie też. - Em wyraźnie dawała znaki, żebym ją pocałował. Złapałem ją za podbródek, lekko składając pocałunek.
- Tylko na tyle Cię stać - Zrobiła zdziwioną minę.
- Oj nie lubię, tego pytania! - Energetycznie przybliżyłem się do niej. Wbiłem się w jej słodkie usta. Prawie na niej leżałem. Musiałem uważać, żeby nie uszkodzić rany. Emilly śmiałą się pod nosem. Namiętny pocałunek, przerwał, jakiś osobnik wchodzący do sali.
- Złaź ze mnie! No, szybko! Ktoś tu wchodzi! - Sturlałem się na podłogę. - Auuuć!
- Nic Panu nie jest? - Zapytał, zaskoczony lekarz.
- Nie, nic mi nie jest. Poślizgnąłem się. Emilly udawała poważną, ale jednocześnie promieniała z radości.
- Proszę to Pani torebka.
- Dziękuję.
- Mógłbym prosić numer.
- Ahh... tak. Oczywiście. Proszę zapisać. - Podczas, kiedy Em rozmawiała z lekarzem, zastanawiałem się, czy powiedzieć jej o tym, co dzisiaj usłyszałem. Emilly zasługuję poznać prawdę.
- Hahahahha!  Emilly zaczęła panicznie się śmiać.
- Co Cię tak śmieszy?
- Jesteś dobrym aktorem! Super to zgrałeś!
- Ej! To mnie bolało! - Zrobiłem smutną minkę.
- Oj Biedny Harruś! Chodź, przytulę Cię! Tylko ostrożnie! Nie mam zamiaru płacić za zniszczone łóżko.
- Czy Ty uważasz, że jestem ciężki?
- Umm... nie jesteś gruby, tylko masz ADHD.
- Słucham?
- Hahah! Zdecydowanie słodziej, wyglądasz, jak się denerwujesz.
- Przytul mnie! Jest mi strasznie smutno!
- Chciałbyś! - Wystawiła język.
- Ej no! Przed chwilą sama chciałaś mnie przytulić a teraz to co?!
- Ohh...dobrze! Chodź tu mój loczku!
- Hmm... jak miło. Skoro jestem Twoim loczkiem to Ty nadal będziesz moją wiedźmą!
- Hem? Wiedźma? To ja Ci słodzę,  a Ty mnie obrażasz?! A może zmienisz mi ksywkę? - Zaproponowała, rysując kółeczka na mojej klacie.
- Dobrze psychopatko!
- Co?
- Nikt normalny palcem nie rysuję kółeczek.
- GŁUPI JESTEŚ! AHAHHA
- TY TEŻ!
- NIE!
- TAK
- NIE!
- TAK!
- Jesteśmy obydwoje głupi.
- To fakt. Zmieniłaś się przez ten wypadek.
- To prawda... Doszłam do wniosku, że życie trzeba traktować, jak wieczny pobyt w wesołym miasteczku.
- Jesteś cudowna.
- A Ty lokowaty!
- Jesteś na prawdę głupia.
- Ty bardziej!
- NIE!
- TAK!
- NIE!
- Dobra, idę spać! - Odwróciła się na drugi bok. Przytuliłem ją od tyłu, szepcząc do ucha. Śnij o raju, gdzie nie ma problemów, smutków...
- Ciebie i orangutanów! - Dokończyła za mnie.
- Idź lepiej spać, bo głupota przez Ciebie przemawia.
- No, chyba przez Ciebie!
- Dobranoc, Emilly!
- Dobranoc, Haroldzie.

Hej! Przepraszam, że tak długo nie dodawałam rozdziału. Nie miałam czasu. Muszę nadrabiać zaległości... Spora ilość osób pisała mi, że robię duuużo błędów. Ahh... zawsze miałam z tym problem >.<  PRZEPRASZAM! Podoba wam się nowe tło? Zrobiła je @real_ania_xoxo :)  OMG! Dziękuje za  17 komentarzy     pod ostatnim postem i za 1,652 wyświetleń! JEEEJU JESTEŚCIE NIESAMOWICI! *.* Jakie wrażenia po przeczytaniu tego rozdziału? :)  DZIĘKUJE ZA WSZYSTSKO I DO NEXTA! @agata_971012 xx













środa, 14 listopada 2012

9. Śmierć?

     Na każdego przychodzi, kiedyś czas przemyśleń, planów, marzeń. Nie ma człowieka, który nigdy nie zastanawiał nad swoją przyszłością. Wracając do domu, spoglądając jak kropla po kropli spływa po szybie, rozmyślałam o życiu. Co prawda zawsze miałam, czego potrzebowałam, ale jakaś cząstka mnie pragnęła, czegoś zupełnie innego. Po tragedii w Hustanton długo nie mogłam normalnie funkcjonować Utrata przyjaciół (czyt. najlepszych) to najgorsza rzecz w życiu. Samotny człowiek, przestaję wierzyć w samego siebie. Życie płata niezłe figle, dlatego trzeba myśleć, jak człowiek myślący, a żyć jak człowiek czynu.
    Chciałabym cofnąć czas, sprawić, żeby wszystko potoczyło się inaczej. Gdybym miała możliwość naprawienia tylko jednego błędu. Nie zawahałabym się ani chwili dłużej. Brakuję mi tych dziwaków. Co ja bym zrobiła, żeby zobaczyć ich wszystkich razem, kiedy bawiliśmy się w naszej bazie (czyt. dom na drzewie)    
Te czasy nigdy nie powrócą. Ludzie mówią, że nie wolno patrzeć wstecz. Mają rację... Dość tego użalania się nad sobą. Mam chłopaka, nowych znajomych... Po prostu nowe, życie. Staram się zapomnieć o przeszłości, ale nie potrafię. Za każdym razem, kiedy pomyślę o Greg'u odczuwam powiew zimnego wiatru. Nigdy nie wierzyłam w duchy, ale teraz nie wiem co mam o tym myśleć. Może dusza Greg'a chce zawrzeć ze mną kontakt? Może chce mi coś przekazać?

- Emilly? - Odrywając wzrok od padającego deszczu, spojrzałam zdezorientowana na Beth.
- Słucham? - Odpowiedziałam zamyślona.
- Urządzam w sobotę imprezkę, przyjdziesz?
- Tak, tak. Ale co?
- Czy, ty w ogóle kontaktujesz? Wszystko ok?
- Jasne. Po prostu dotarło do mnie, że życie jest dziwne.
- To nie wiedziałaś? Ja od dziecka, traktuję życie, jak wieczne wesołe miasteczko.
- Zazdroszczę Ci.
- Nie wiem czego... Rodzice zostawili mnie w szpitalu. Zawsze brakuję mi kasy i mało tego jeszcze szkoła się zbliża.
- Zostawili Cie po porodzie? O właśnie muszę złożyć papiery do szkoły.
- Tak. Przez 18 lat spędzonych w domu dziecka, szukałam jakiś śladów, aby odnaleźć ich. Niedawno udało mi się zdobyć jeden dokument, świadczący o tym,że wyrzekli się do mnie praw.
- To tylko tyle? Przecież szpital i ośrodek adopcyjny musi mieć te wszystkie papierki.
- Haha! Ci ludzie, znaczy moi rodzice, dowiedzieli się, że płód jest chory i dlatego postanowili pozbyć się problemu. Zatarli za sobą ślad.
- Chcesz ich odszukać?
- Myślę,że bez sensu szukać ich. Pewnie mają nową rodzinę, dzieci... Nie  chce wypaść na złego człowieka i zniszczyć tego.
- To bardzo mądrze, ale nie jesteś ciekawa kim oni są?
- Jestem, ale to nie jest takie proste. Kiedyś nie miałam nic. Teraz mam wszystko, co kocham i niech tak zostanie. - Jestem  pełna podziwu dla Beth. Gdybym była na jej miejscu, umierałabym z ciekawości kim są moi rodzice. Po krótkiej rozmowie, Beth skupiła się na prowadzeniu a ja z nudów, zaczęłam oglądać jakąś płytę.
- Co to za płyta? - Zapytałam, czytając. - "Take me home - One Direction". Jej! To jest ich płyta?
- Yhyym... Nie żartuj, że jej nie słuchałaś!
- W prawdzie mówiąc to nigdy nie słyszałam żadnej ich piosenki.
- Chyba jaja sobie ze mnie robisz! Włączaj ją!
- Ok. - Po chwili z głośników wydobywały się dźwięki jakiegoś singla.
- O MATKO! KOCHAM TO! - Beth podskoczyła z zachwytu. Zaczęłyśmy niebezpiecznie przyspieszać.
- Zwolnij trochę, ok? - Jechałyśmy ciemną nie oświetloną uliczką ani żywej duszy. Mimo tego, wolałam nie ryzykować.
- "Let's go crazy, crazy, crazy till we see the sun"- Zaczęła śpiewać.
- BETH ZWOLNIJ DO CHOLERY! - Krzyknęłam.
- O co Ci chodzi? Jadę wolno. Po za tym nikogo tu nie ma.
- No i co z tego?! To nie oznacza, że możesz jechać, jak zawodowy kaskader!
- Haha! Kaskader? Haha! Wyluzuj Em! Zajebista muzyka w tle, humor dopisuję! Czemu jesteś taka spięta?!
- O MATKO! BETH UWAŻAJ! CZŁOWIEK! - Serce miałam w gardle, waliło, jak szalone. Kilka metrów przed nami stała jakaś postać. Beth próbowała  hamować. Na marne. Hamulce przestały działać.
- CO TY ROBISZ?! NIE SKRĘCAJ BO WIEDZIEMY W DRZEWO!!! BETH! O JEZU NIEEE! - Po chwili poczułam silny ból głowy. Powieki pomału opadały. Traciłam władzę nad organizmem. W oddali słyszałam dźwięk syreny. Starałam się nie zasnąć, a tak bardzo chciałam. Jednak, nie dałam rady. Poddałam się.

Oczami matki Emilly.

- Śliczne te śpioszki. Pamiętam, jak kupowałam Harry'emu i Gemm'ie. To było tak dawno... I pomyśleć, że Gemma ma chłopaka, studiuję a Harry robi wielką karierę. Moje dzieci są już dorosłe. Nie mogę doczekać się wnuków. - Powiedziała Anne, oglądając ciuszki.
- Haha! Na wnuki to chyba za wcześnie! A, co do ciuszków to bardzo ładne. Moda z roku na rok się zmienia. Tylko popatrz, jakie kolorowe i wzorzyste. - Nagle rozległ się dźwięk mojego telefonu. - Przepraszam, muszę odebrać.

- Halo?
- Dzień dobry, czy rozmawiam z panią Darią Marshall?
- Tak, przy telefonie. - Powiedziałam lekko wystraszona.
- Pani, córka razem z koleżanką miały wypadek samochodowy, jest teraz na blogu operacyjnym. Mogłaby pani teraz przyjechać do szpitala na CentralStreet?
- Ale jak to w szpitalu? Boże, co się jej stało? - Moment, kiedy dowiadujesz się, że Twoje dziecko miało wypadek... nie wiesz, co masz robić. Po prostu, chcesz być przy nim.
- Bardzo proszę, przyjechać wtedy udzielimy pani więcej informacji.
- Oczywiście, zaraz będę.
- Co się stało? Zapytała Anne, przytulając mnie.
- Emilly miała wypadek. Operują ją. Zawieziesz mnie do niej? Ja nie dam rady prowadzić.
- Oczywiście, chodź! Pospieszmy się!

Oczami Harry'ego.
- Stary, jak się czujesz? - Wszedłem nie pewnie do jego pokoju. Liam, kucał oparty o ścianę, usiadłem koło niego, oczekując odpowiedzi.
- Harry, głupie pytanie zadajesz. A jak mam się czuć? Rozstałem się z moją kochaną Danielle. Miałem, zamiar oświadczyć się jej. Spędzić z nią resztę życia. Jestem skończony! - Zrozpaczony, ukrył głowę między nogi.
- A o co wam poszło?
- O to, co zawsze. Oddaliliśmy się od siebie. Teraz, kiedy zaczynamy nową trasę koncertową, doszliśmy razem do wniosku, że nie możemy tak się męczyć. Zresztą ona też ma plany, związane z karierą.. Po prostu nie można tego dalej ciągnąć. Miłości nie da się zatrzymać na siłę.
- Przykro mi, Liam. Nie wiem, co mam powiedzieć.
- Nie musiałeś przyjeżdżać. Mi humoru nie poprawisz a Em już na pewno zepsułeś.
- Jestem, pewien, że zrozumiała, że to dla mnie ważne.
- Dzięki, stary.
- Nie ma sprawy. Od czego ma się kumpla?
- Dobra! Lepiej, powiedz, jak tam randka z Emilly?
- Pocałowałem ją. - Liam patrzył na mnie osłupiały.
- Coo? Czemu to zrobiłeś?
- Zabrałem, ją na rejs balonem i ..
- Aha... już kapuję! Twoje marzenie, żeby całować się w balonie. A jak zareagowała na to?
- Ona też o tym marzyła.
- Nie wierzę! Nie uciekła?
- Jak, miała uciec skoro byliśmy nad ziemią?
- Aaa no tak. Nic nie powiedziała, że to za wcześnie?
- Na początku nie wiedziała, co powiedzieć, ale potem było ok.
- Radzę Ci lepiej, porozmawiać z nią. No, wiesz o was.
- Tak, wiem. Zadzwonię do niej teraz. - Wstałem, wyszedłem i wyjąłem telefon z kieszeni. 5 połączeń nie odebranych od mamy. Postanowiłem oddzwonić.

- Hej, mamo! Dzwoniłaś do mnie?
- Tak, dzwoniłam. Słuchaj, jesteś teraz wolny?
- Um... tak. Chciałem, teraz zadzwonić do Emilly, ale mogę zrobić to później.
- Harry, wydarzył się wypadek... Emilly, jest operowana. Przyjedź, proszę do szpitala, dobrze? Harry? Dziecko, słyszysz mnie? - Zbiegłem po schodach na dół. Zabrałem kurtkę pod rękę i wybiegłem.

Hej! ;) Zastanawiam się, czy jest sens dalej pisać to opowiadanie... Chyba usunę tego bloga. Wszystko, co piszę jest nudne, głupie i niezrozumiałe. Jedna mądra osoba z tt zadała mi pytanie, na które nie potrafię odpowiedzieć... Mniejsza o to! Napiszcie, co wam się podoba, a co nie. Może macie jakieś propozycje? Jeśli czytacie, to komentujcie i dodawajcie się do obserwujących :) To pomoże mi podjąć decyzję. @agata_971012 xxx





sobota, 3 listopada 2012

8. Jak dwa dzikie orangutany, wypuszczone na wolność.

- No i jesteśmy. - Powiedziałam, otwierając drzwi.
- TOSTY! TOSTY! - Wykrzyczał Harry.
- Z czym najbardziej lubisz je jeść?
- Szynka, ser.
- To tak samo jak, ja.
- Jest, ktoś u Ciebie?
- Powinna być mama... - Mamo! Wróciłam!
- Chyba jej nie ma.
- Zadzwonię do niej.

Rozmowa.

- Hej! Gdzie, jesteś?
- Na zakupach.
- Sama? Przecież, wiesz, że nie możesz dźwigać.
- Spokojnie! Jestem z Anne.
- Aha, a kiedy wrócisz?
- Za niedługo. A Ty jesteś w domu?
- Tak z Harry'm.
- To bawcie się dobrze.
- Ok, pa.

- I co?
- Jest z Twoją mamą.
- To może zrobimy już tosty?
- Pewnie. Dobra, teraz trzeba sprawdzić, czy wszystko mamy. Chleb?
- Jest!
- Szynka, ser też, więc trzeba zacząć robić.
- Zapomniałaś o czymś!
- O czym? - Odwróciłam się i... - Harry, jeśli ubrudzisz mnie tym ketchupem to nie ręczę za siebie! -  Harry stał za mną z pełnym pojemnikiem ketchupu. Kierował go w prost na mnie.
- Haha! Rączki do góry kotku! - Powiedział cwaniackim głosem.
- Nie odważysz się!
- A właśnie, że tak!!! - Po sekundzie miałam całą brudną bluzkę.
- DEKLU! OBIECUJĘ, ŻE KIEDYŚ CIE ZABIJĘ!
- Nie mogę się już doczekać! Haha! Myślę, że najpierw musisz ściągnąć tą brudną bluzeczkę. A ja Ci w tym pomogę. - Harry podszedł do mnie, objął mnie talii i zaczął się szczerzyć.
- Ohh... Haroldzie, chyba wiem dokąd zmierzasz. Niestety ale z tych zacnych planów nici. Pozwól, że sama udam się do łazienki i, że sama ściągnę bluzkę i również nikt mnie nie będzie ubierał, bo sobie poradzę. Jestem już dużą dziewczynką i umiem już robić takie podstawowe rzeczy.
- Skoro jesteś już dużą dziewczynką to możemy się pobawić, jak duże dzieci.
- To dobry pomysł, wiesz!
- Yhyym...
- No, to już! Do roboty! Pobaw się w kucharza, robiąc mi jedzenie a ja za ten czas przebiorę się Uśmiechnęłam się i pobiegłam na górę.

Oczami Harry'ego.

Czekając na Em uświadomiłem sobie jedną rzecz. Z Emilly będzie inaczej. Praktycznie to już jest. W ciągu ostatnich lat moje spotkanie z dziewczyną miało 3 etapy: 1. Flirt. 2. Sex 3. I poranna ucieczka bez pożegnania. Nigdy nie miałem prawdziwej, zwykłej dziewczyny. Teraz nie umiem określić, jaki jestem szczęśliwy, że mam ją... zadziorną, mądrą i piękną Emilly. Z przemyśleń wyrwał mnie dzwonek telefonu.
- Tak, Louis? - Odebrałem.
- Gdzie jesteś?
- U Emilly, właśnie będziemy jeść pod wieczorek - Powiedziałem.
- Przyjedź, szybko!
- Co się stało?
- Liam ma kryzys.
- Liam? Żartujesz, prawda?
- Liam rozstał się z Danielle.
- CO KURWA?! ON?! ALE JAK TO?
- Stary, przeproś Emilly i przyjeżdżaj szybko tutaj, bo on zaraz zapłaczę się na śmierć!
- Dobra! Uspokój go jakoś, zaraz będę.
- Tylko szybko!
    SZOK! SZOK! I SZOK! Liam i Danielle nie są już razem? Przecież to niemożliwe! Jeszcze niedawno Liam zastanawiał się nad kupnem pierścionka zaręczynowego! A teraz tak po prostu zerwali? Coś musiało się poważnego stać.

Oczami Emilly

-Yeey! Jak ładnie pachnie.
- Em będziesz bardzo zła, jeśli nie zjemy razem?
- Nie jeśli powiesz, co się stało.
- Muszę jechać do chłopaków.
- Teraz?
- Mają duży problem.
- Jaki?
- Załamany Liam.
- W porządku, jedź. Harry zaczekaj!
- Tak?
- Chyba się dzisiaj nie zobaczymy...
- Zadzwonię.
- To może małe upamiętnienie wspólnie spędzonego dnia?
- Oczywiście. Gdzie masz aparat?
- Tutaj.
- To co? To będzie nasze wspólne oficjalne zdjęcie.
- Tak.
- Kocham Cie.
- Harry...
- Ok, rozumiem. CZAS
- Dokładnie. No to uśmiech! 





I tak zostałam sama z górą tostów. Jest dopiero 18! Co ja będę robić? O wiem! Wykręciłam numer do Beth.

- O ja nie mogę! Co za święto jest dzisiaj, że nasza kochana księżniczka zadzwoniła?
- Hej! Beth, Ciebie mi też miło słyszeć.
- Ok, teraz gadaj mi, co Cię łączy z... OMG! Harry'm Styles'em!
- Może się spotkamy?
- Spoko, akurat zaraz będę przejeżdżać obok Twojego domu.
- Ok, czekam.

10 minut później.

- Hej! Wsiadaj!
- Cześć!
- No, to...  OPOWIADAJ, JAK POZNAŁAŚ 1D?!
- Jezuuu! Przestań drzeć mi się do ucha!
- Emilly, jak mam być spokojna, kiedy siedzę w aucie razem z dziewczyną Styles'a?!
- Skąd ten pomysł, że z nim chodzę?
- No, wiesz te zdjęcia i w ogóle... Słuchaj dużo par ukrywa swój związek.
- Beth, posłuchaj! Jesteśmy przyjaciółmi. - Nie lubię kłamać ale nie mogę powiedzieć jej prawdy, nie mówiąc o tym Harry'emu. Po za tym ona jest ich fanką.
- Jakoś Ci nie wierzę. A nie chciałabyś...
- Harry jest przystojny, podoba mi się, ale... - I co ja mam jej powiedzieć?
- Dziewczyno, ja Cie nie rozumiem! Co ja bym zrobiła, żeby być na Twoim miejscu...
- Czyżby, najbardziej podobał Ci się Harry?
- Nie, no co Ty! Kochan ich wszystkich jednakowo, ale moim ideałem jest Zayn.
- Aaa, no tak! Matt kiedyś wspominał, że gustujesz w Mulatach.
- Dobra! Wysiadka!
- Park?
- Yhyym...pogadamy sobie, spacerując.
- Ok...
-  Czyżby Matt, opowiadał Ci o moim directionerskim życiu?
- Opowiadał o zespole, wtedy jeszcze nie wiedziałam o jakim mówił.
- Ahaa... to pewnie też powiedział, że kupiłam sobie dmuchanego Zayn'a i że śpię z nim?
- Ehehehe - Zaraz po tym, jak Beth zdradziła swój mroczny sekret, zaczęłam krztusić własną śliną. Wreszcie, gdy przywróciłam się normalnego stanu wybuchłam śmiechem.
- Nigdy niczego tak głupiego jeszcze nie słyszałam! Haha.
- Ej! To nie jest śmieszne! Jeśli mój kochany Zayn nie jest przy mnie to jest smutny. Dlatego zabieram go do siebie. Wtedy nam obojgu jest dobrze.
- Buhahaha! Beth! Ty wariatko!!!
- Nie wiem, co jest zabawnego, że śpię z własnym mężem.
- Z mężem?
- No, tak. Mam 5 przystojnych, utalentowanych, najsłodszych, najwspa...
- PRZESTAŃ! ZARAZ NIE WYTRZYMAM ZE ŚMIECHU! HAHA! - Nagle nie wiadomo z jakich przyczyn, znalazłam się na kupie od grabionych liści.
- A to za co? - Zrobiłam smutną minkę.
- Za to, że śmiałaś się z moich cudnych mężów!
- Ależ ja się nie śmiałam z tych panów tylko z Ciebie!
- OSZ TY JĘDZO!!!
- HAHA! Nie złapiesz mnie! - I tak zaczęłyśmy zachowywać się, jak dwa dzikie orangutany, wypuszczone na wolność. Beth, biegła za mną cała zdyszana. Natomiast ja w ogóle nie czułam, że biegnę. Biegnąc przed siebie wpadłam na kogoś.
- Ohh... strasznie przepraszam. Ojej! Na dodatek kawę Tobie wylałam. Przepraszam, ja po prostu uciekam przed człowiekiem nie zrównoważonym psychicznie! Przed niedorozwojem!
- Nazywasz mnie niedorozwojem?!
- Nie Beth to nie ja... - Zaczęłam udawać niewiniątko. Poszkodowany chłopak patrzył się na nas, jak na wariatki.
- Haha! Dobrze się czujecie? - Zapytał rozbawiony tą sytuacją.
- Ja promienie radością, ale ta dziewczyna ma zdrowo walniętą czachę! Ona śpi z napompowanym Zayn'em Malik'iem! Haha! Rozumiesz?! Haha!!!
- Jak Cie tylko dorwę!
- To co? - KOCHAM DROCZYĆ SIĘ Z LUDŹMI!
- ZABIJĘ CIE!
- HAHA! Wynajmę ochronę! Może jesteś bezrobotny i zostaniesz moim ochroniarzem? - Zapytałam się nieznajomego.
- Bardzo bym chciał, ale nie mam czasu. Mam wiele obowiązków.
- Można wiedzieć jakie?
- Oprócz tego, że pracuję w Starbucks'ie to jestem w programie X-Factor.
- O matko! Naprawdę?
- Yhyym... może przedstawię się. Nazywam się George.
- Emilly.
- Muszę już iść. Mam nadzieję, że się jeszcze kiedyś spotkamy.
- Ja, też.
- Miło było Cie poznać, królowo jesieni. - Na początku nie wiedziałam o co mu chodziło, ale po chwili dotarło do mnie, że kilka minut temu leżałam w morzu liści.
- Jeeeeju! CO ZA CIACHO! Ej, kogoś mi on przypomina. JUŻ WIEM! NORMALNIE LARRY!



- Larry?
- Em jaka Ty ciemna jesteś! Przypomina mi Harry'ego i Louis'a!
- Aaa..
- Wzięłaś od niego numer?
- Niee!
- JA NIE MOGĘ DEBILU ! GDZIE TY MASZ GŁOWĘ?!
- Dobra, spadamy stąd bo ciemno się robi.




         Heeej! :* Trochę mi nie wyszedł ten rozdział -,- Co o nim sądzicie? :)  @agata_971012 xx  



czwartek, 1 listopada 2012

7. Halloween

- To, co teraz robimy? - Zapytałam się,spoglądając na loczka. Był taki radosny!
- Daj aparat!
- Yyy... Harry? Po co Ci mój aparat? - Zawsze noszę ze sobą aparat fotograficzny. Kocham robić zdjęcia. To najlepszy sposób na upamiętnienie chwil. 
- No, daj! Proszę! 
- Okey... Trzymaj. Tylko nie upuść, bo Cie zabiję.
- Dobrze, spokojnie. A teraz połóż się na trawie.
- No, chyba Cie pogięło! 
- To chociaż usiądź. - Usiadłam po turecku. Boże widzisz i nie grzmisz! Już się boję, co ten idiota wymyślił.
- I po co kazałeś mi siadać?
- Uśmiechnij się.
- OOO NIE! NIE RÓB MI ZDJĘĆ! 
- No, uśmiechnij się! 
- Ohh.... no, dobrze. 


- Pięknie wyszłaś. 
- Pokaż!
- Może być. W ogóle nie jestem fotogeniczna.
- No, chyba sobie żartujesz.
- Nie. Idziemy?
- Pewnie. To może kawiarnia?
- Ok. - Nie mogę uwierzyć, że leciałam balonem. Yeeey! Czułam się nieziemsko. Świat niesamowicie wygląda z lotu ptaka. Wszystko wydaję się takie małe. Nigdy nie zapomnę tego dnia.
- I, jak? Podobało Ci się?
- Ty się jeszcze pytasz? To było fantastyczne uczucie!
- No, wiem w końcu nieźle całuję.
- Harry! Nie chodzi mi o to!
- Ale przyznaj, że miałaś motylki w brzuszku.
- Ja takich rzeczy nie czuję.
- Co? Przecież to nie możliwe. Jesteś dziewczyną, musiałaś coś czuć.
- Owszem po czułam coś.
- Hm?
- Poczułam się głupio.
- Czemu? 
- Harry, ja... kiedyś straciłam pewną, ważna mi osobę. Od tamtej pory, robię wszystko, żeby nie przeżyć tego jeszcze raz.
- Nie rozumiem.
- Długa historia...
- Opowiadaj. Mamy sporo czasu.
- Nie wiem, czy to jest dobry pomysł. Nie lubię o tym rozmawiać. Te wszystkie wspomnienia... Ohh...
- Emilly, wszystko ok?
- Wiesz, co? Opowiem Ci o tym, ale obiecaj, że to zostanie tylko między nami.
- Obiecuję. 
- Urodziłam się w Bromsgrove, niedługo potem przeprowadziłam się do Holmes Hopel. Mieszkałam tam do 4 roku życia. Kolejne 10 lat żyłam w Hunstanton. Piękne wspomnienia mam z tym miastem. Pamiętam, gdy miałam 7 lat poznałam dwie dziewczynki Polly i Kate i chłopca Greg'a, starszego od nas o 3 lata. Z czasem staliśmy się taką nierozłączną paczką. Mieliśmy dom na drzewie. To była nasza tajna kryjówka. Haha. Przesiadaliśmy tam mnóstwo czasu. Hunstanton  jest położone blisko plaży, więc codziennie spacerowaliśmy po niej. Niekiedy wchodziliśmy do wody, ale tylko wtedy, kiedy było ciepło. Chodziliśmy wszyscy do tej samej szkoły. Z racji tego, że Greg był starszy chodził do innej klasy. Natomiast my dziewczyny byłyśmy razem. Po skończonych zajęciach, szlajaliśmy się po mieście. Odwiedzając wszystkie centra handlowe. Dziwiłam się bo Greg nigdy nie miał nic przeciwko temu. 
- Przepraszam, że Ci przerwę. Utrzymujesz z nimi kontakt? - Wzięłam głęboki oddech i zaczęłam dalej opowiadać.
- To była noc w Halloween. Umówiliśmy się przed "strasznym domem'
- Takim, domem strachu? Gdzie, są różne atrakcję?
- Nie, to zwykły dom. Mieszkańcy Hunstanton uważają ten dom za przeklęty. To bardzo stary budynek. Został zbudowany 1850 roku. 
- To antyk.
- Tak. Nikt w nim nie mieszka od zakończenia I wojny światowej. Wracając do Halloween. Jako głupie dzieciaki (czyt. 14 lat) byliśmy ciekawi, czy to prawda, że jest nawiedzony. Wybraliśmy ten dzień, żeby mieć wymówkę na wypadek, gdyby rodzice pytali się, gdzie byliśmy. Gdy przyszliśmy na miejsce. Każdy poczuł zimny oddech, oplatający nas dookoła. Przestraszyliśmy się. Chciałyśmy już wracać. Jednak tak się nie stało, bo Greg powiedział, że chce tam wejść.  Nie zgodziłam się. To było ryzykowne! Nie wiadomo, co tam mogło być i w jakim stanie jest wnętrze tej posiadłości. Greg nie dawał za wygraną. Mówiłyśmy mu, żeby przestał zgrywać z siebie Zorro! To nie miało sensu! W końcu zaczął wchodzić po wielkich schodach. Serce miałam w gardle. Wołałam do niego, żeby wracał! Nie reagował. Szedł jak zahipnotyzowany. Nie wiedziałam, co mam robić. Już miałam biec za nim, gdy nagle otwarły się same drzwi. Zatrzymałam się. Sparaliżowało mnie ze strachu. Greg wszedł tam, po czym drzwi się zamknęły. Nasze twarze zbladły. Oczy, z orbit chciały nam wylecieć. Kate była w szoku. Z resztą nie tylko ona. Polly załamała się. W końcu Greg był jej bratem. Wybiła północ. Naszą uwagę zwróciły nietoperze, wylatujące z komina tego mrocznego zamczyska. Czekałyśmy jeszcze potem jakąś godzinę. Po czym doszłyśmy do wniosku, że Greg mógł zrobić nam Halloween'owy kawał. Greg słynął z niezłych żartów. Doszłyśmy do mojego ogrodu,  nic nie mówiąc rozeszłyśmy się do swoich domów. Weszłam do domu. Mama, jak to mama, wypytywała się co robiliśmy.Skłamałam, powiedziałam, że chodziliśmy od domu do domu. A słodycze zjedliśmy po drodze. 
Następnego dnia były urodziny Polly. Gdy się obudziłam byłam zadowolona, bo nie mogłam się doczekać kiedy wręczę jej prezent. Kupiłam jej  naszyjnik, w którym było moje zdjęcie i napis: "Forever in my heart" FOTO Schodząc z po schodach, słyszałam jakieś głosy. Na dole stali, przerażeni moi rodzice z Andy'm ( czyt. Miejscowy szeryf, i przyjaciel rodziny) Zapytałam się, czy coś się stało. Na, co on popatrzył się na moich rodziców, pytającym wzrokiem, czy ma mi powiedzieć. Zapadła cisza. Nikt nie chciał jej przerwać. Spoglądałam raz na rodziców, raz na And'iego. Wkurzyło mnie to! Po chwili Andy powiedział: "Dzisiaj, rano
policjanci pod czas służby znaleźli ciało Greg'a Martin'a obok studni na terenie strasznego domu." Oniemiałam. Po raz kolejny patrzałam się się raz na gości i raz na rodziców. Wieki, niewyobrażalny popłoch zawładnął moim ciałem. Do moich oczy zaczęły napływać łzy. Łzy lęku, paniki i smutku. Mama mocno mnie do siebie przytuliła. Nie pozwalała, abym uciekła, nie mam pojęcia, co by było, gdyby tego nie zrobiła. Najprawdopodobniej nie było by mnie tutaj. Była bym tam u góry razem z Greg'iem. 
Potem obudziłam się w szpitalu. Zaraz po pogrzebie, wyjechałam do Polski. Przez kolejne 
 miesiące do nikogo się nie odzywałam. Chodziłam do psychologa, ale nikt ani nic nie mogło sprawić, żebym była tą dawniejszą Emilly. Wreszcie, kiedy pogodziłam się z tym, że trzeba żyć dalej wypytywałam się rodziców, co z dziewczynami. Rodzina Polly wyjechała do USA. Nie mogła już tam mieszkać. Nie dziwię się im. Kate załamała się i nie wychodziła z domu przez pół roku. Od tamtej pory unikam nowych kontaktów z ludźmi. Straciłam najlepszego przyjaciela i ... chłopaka. Greg przed dzień Halloween zapytał się, czy będę z nim chodzić. Zgodziłam się. Kochałam go, jak brata, ale zdecydowałam się zaryzykować. Teraz, gdy sobie pomyśle, że... to mogło być przeze mnie to... Harry... ja przepraszam... 
- No, już dobrze. - Harry, przestał prowadzić, zaparkował i mocno przytulił. - Nie obwiniaj się za to. 
- A jeśli ja przynoszę jakiegoś pecha. A co jeśli, wiążąc się ze mną narażasz się na niebezpieczeństwo? 
- Emilly, zapamiętaj! Nawet, gdybym miał za niedługo umrzeć to masz siebie za to nie obwiniać, dobrze?! Chce z Tobą być i nic z tego nie zmieni. Musisz zaakceptować to, że zaczynasz nowe życie.
- Nowe życie z Tobą.
- Tak, właśnie o to mi chodzi.
- Nigdy nikomu tego nie opowiadałam, jesteś pierwszą osobą, której to mówię.
- Czuję się wyjątkowy. - Powiedział, lekko uśmiechając się.
- Jesteś. - Gdy to powiedziałam, Harry, przybliżył się do mnie i pocałował mnie w policzek tym samym mówiąc. - Dziękuje, ale zapamiętaj, że nie ja jestem wyjątkowy tylko Ty. - Oboje, przyglądaliśmy się sobie głęboko. Ta niebezpieczna bliskość, której jeszcze niedawno się bałam już  znikła. Czuję, że teraz mogę Harry'emu zaufać.
- To co? KIERUNEK KAWIARNIA!
- Haha! Tak! - Po 15 minutowej przejażdżce dojechaliśmy na miejsce.
- Tutaj są najlepsze lody! - Oznajmił Styles.
- Serio? Nigdy tutaj nie byłam.
- Dobra, wysiadka! Aż mi ślinka leci, na samą myśl, że zaraz zjem to cudo.
- Haha. Jesteś, głupi.
- Dziękuję za komplement.
- Yyy... ok.
- Pani, przodem. - Harry wysiadł z auta i szybko, poszedł otworzyć mi drzwi.
- Dziękuję. Hmm... jaki, dżentelmen. Ciekawe, jak zachowasz się, jedząc - Powiedziałam,  chiochocząć.
- Obiecuję, że będę grzeczny.
- Ok. O NIE!
- Co się stało? - Zaniepokoił się lokowaty.
- Tylko, proszę Cie nie uciekaj.
- Ale o co chodzi?
- O nich! - Powiedziałam, pokazując po kryjomu na Josh'a i Matt'a zmierzających wprost na nas.
- Hej! Emilly! OMG!!! TO JEST... - Powiedział zaskoczony Matt, gdy zobaczył, kto obok mnie stoi.
- Tak to jest Harry Styles! - Powiedział zaskoczony Josh.
- Chłopcy poznajcie mojego...- I tu nasuwa się pytanie: "Mówić, czy nie mówić, że jesteśmy razem?"
  Spojrzałam błagalnie na Styles'a. On jedynie pokiwał głową, dając mi znać, że to nie jest najlepszy pomysł.
 - Mój przyjaciel z dzieciństwa. - Dokończyłam.
- OMG!!! SŁODKI JEZU!!!  Harry! Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że Cie poznałem. Jestem Directionerem od samego początku! Od waszych występów w X-Factor! Zawsze duszą byłem z wami! O MATKO! STOJĘ PRZED HARRY'M STYLES'EM! TY JESTEŚ ŻYWY?! MOGĘ CIE DOTKNĄĆ
- Matt, mogę Cie zapewnić, że on jest żywy. - Powiedziałam. Miałam ochotę go zabić!
- Przepraszam was za moje zachowanie! Nie codziennie widuję się gwiazdy na ulicy.
- Doprawdy? Ja często spotykam swoich fanów na ulicy.
- To może my już sobie pójdziemy... - Wzięłam Harry'ego pod rękę i odeszliśmy od tych psychofanów.
  Odwróciłam się i pokazałam im, że już nie żyją.
- Emm... fani?
- Hahha! Jeśli sądzisz, że to zwykli fani to nie mogę sobie wyobrazić jakich masz fanów.
- Nie byli tacy źli.
- Współczuję Ci, gdy poznasz ich dziewczyny.
- Ładne są? - Spojrzałam na niego wzrokiem mordercy. - Ok, zapomnij, że pytałem. Nie wiedziałem, że już jesteś o mnie zazdrosna.
- Nie chodzi tutaj o Ciebie! Tylko o tych debili. Gdyby stracili swoje połówki, to mogę się założyć, że musiałabym ich wieki pocieszać! A tego nie chce, bo czasem są gorsi od dzieci!
- Hahah. Długo ich znasz?
- Od kilku tygodni ale znam już ich na wylot.
- Jakie chcesz lody?
- Jedna gałkę waniliowych i orzechowych.
- To poproszę dwa razy to samo. - Zwrócił się do sprzedawczyni.
- Proszę bardzo. Razem 5£.
- O nie Harry! Ja sama za siebie zapłacę!
- Emilly, ale ja chce zapłacić za swoją dziewczynę. - Nadal nie mogę oswoić się z myślą, że chodzę z Harry'm. - Proszę, daj mi zapłacić za Ciebie.
- Ok, ale następnym razem ja płacę!
- W porządku.
- Proszę - Podał mi zamówienie.
- Dziękuję. Umm... jakie pyszne.
- A nie mówiłem?
- Miałeś rację! Są lepsze niż we Włoszech.
- Haha. Byłaś tam kiedyś?
- Tak, rok temu na wakacjach.
- Też by chmciał wyjechać na jakiś urlop. Niestety nie mam czasu.
- Współczuję Ci.
- Może uda mi się jeszcze w tym miesiącu wyjechać gdzieś za tydzień albo dwa. Pojechałabyś ze mną?
- Raczej tak, ale teraz muszę wybrać szkołę, bo został mi tylko rok. A co teraz masz zamiar robić, Haroldzie?
- Nie mam pojęcia.
- Może pojedziemy do mnie i zjemy tosty?
- Haha! A wiesz, że to wspaniały pomysł! Chyba z rok nie jadłem tostów.
- Nie wierzę Ci!
- No, naprawdę!
- Ok. A teraz uśmiech!
- Co? Ohh... Emilly! Ja to dopiero nie jestem fotogeniczny!
- Ohh... zacny uśmiech Haroldzie. Hhaha.




    Chce wam bardzo podziękować, że komentujecie i wgl za 651 wejść i za 6 obserwujących!!! Jestem zaskoczona tym wynikiem! Oczywiście pozytywnie! :) Myślę, że nawet ciekawy wyszedł mi ten rozdział...  Piszcie jakie wrażenia! XD Aaa i mam dwie prośby! 1. Jeśli podoba wam się to opowiadanie to polecajcie je innym i 2. Jeśli czytacie to komentujcie i podpisujcie się, ok? Proszę! To tyle. KOCHAM WAS! <333  @agata_971012 xx