wtorek, 30 października 2012

6. Nie ważne, co już było! Ale jaki masz plan!

      Minął tydzień odkąd poznałam wszystkich członków One Direction. Znając Harry'ego obawiałam się, że oni  mogą być tylko gorsi. Myliłam się! To piątka chłopaków o różnych charakterach, stylach i marzeniach.
Niall, uważa się za króla jedzenia. A ja jestem królową! Haha. On dużo i często je. Nie wiem, jak on to robi, że nie jest jeszcze gruby... Jest bardzo wrażliwy. Czasem nie wie, jak ma się zachować w towarzystwie kobiet. Powód jest prosty! Uczęszczał do szkoły, do której chodzili tylko chłopcy. Ma starszego brata Greg'a. Kiedyś Niall upodabniał się do niego, co bardzo go denerwowało. Jego marzeniem jest spotkać swoją drugą połówkę. Gdy z nim rozmawiałam, było widać, że jest samotny. Tutaj nie chodzi o przyjaźń! Chodzi o miłość! Szczerzę? Dziwie się, że on nie ma jeszcze dziewczyny! Przecież on jest taki śliczny i miły.
Z całego serca życzę mu, żeby spotkał tą jedyną! Jak już wspomniałam, nie radzi sobie z kontaktem między dziewczynom. Hmm...jakoś tego nie zauważyłam. Ten wspaniały Irlandczyk jest duszą towarzystwa! Gada, gada i gada! Strasznie fajnie mi się z nim rozmawiało! Rozumiał mnie a przede wszystkim słuchał mnie. Przez niego nie mogłam skupić się na rozmowie! Ahh... ten jego ciepły uśmiech i błękitne oczy. Mogłabym w nich utonąć! Ej! To nie fair! On mnie onieśmiela! Nigdy nie byłam w takiej sytuacji, żeby nie wiedzieć, jak mam się zachować w stosunku do chłopaka. Od samego początku on mnie zaintrygował...
Następnie poznałam Zayn'a. Nie wiem, co mam o nim myśleć! Jest mega sexi! Niezły przystojniak! No, sorry! Ten zarost, oryginalna fryzura i oczy! On po prostu mnie podnieca! Yeey! Zazdroszczę jego dziewczynie! Jak się nie mylę to chyba... Perrie? Tak! Nie potrafię go rozszyfrować! W stosunku do Harry'ego bywa dziwny. Droczy się z nim. Według mnie to śmieszne ale z drugiej strony... Najważniejsze, że dla mnie był miły. Pierwsza rozmowa, dużo znaczy! Był bardzo miły i spokojny. Miałam, wrażanie, że rozmawiam z innym człowiekiem. Ciągle mówi coś mądrego. Dziwne uczucie... Dowiedziałam się od niego, że ma spore rodzeństwo i, że jego marzeniem jest być nauczycielem biologii. Aha! To stad te opanowanie! (Chciałabym mieć takiego nauczyciela! Przynajmniej miałabym co robić przez te 45 min) Po krótkiej pogawędce z Malik'iem podszedł do mnie Louis. Wyczuwałam nie pokój. Chyba nie przepada za mną. Zapytał się nerwowo czemu mam na sobie paski. Zdziwił mnie. Ten człowiek to dopiero mnie zaskoczył! Zaczął nawijać o... Kevin'ach? Na początku myślałam, że chodzi mu o Kevina samego w domu. Z upływem czasu zaczęłam rozumieć, że mówi o gołębiach? Zapamiętałam: KEVIN=GOŁĄB! Później zaczęliśmy rozmawiać o jedzeniu! Przez jakieś 15 min rozmawialiśmy o marchewkach. Udawałam, że mnie to ciekawi. Takk... to było bardzo interesujące! No, proszę was! Chyba każdy normalny człowiek wie, że marchew jest jadalna i jest pomarańczowego koloru? Nie mogłam tego słuchać! Nareszcie przeszliśmy temat: MODA!
Lou okazał się zabawnym chłopakiem. Wszędzie go pełno! Zaczął pokazywać mi swoje ubrania w paski, szelki. Haha! Było śmiesznie! Okazało się też, że nienawidzi skarpetek. Niestety nie było mi dane poznać Liam'a bo wyszedł do dziewczyny. Wieczór spędziliśmy nieźle się bawiąc! Oglądaliśmy jakiś film, na którym zasnęłam. Następnego dnia obudziłam się z wielkim bólem głowy! Tak, jak by moja głowa leżała na czymś twardym. Tylko na czym? Szybko, poznałam na to odpowiedź! Harry, postanowił, że ułoży moją głowę na swoich kościstych nogach! Mało tego, zrobił mi zdjęcie, jak spałam i wrzucił na twitter'a! Podpisał je "Moja śpiąca królewna" Od tamtej pory nie mogę spokojnie wejść na tt lub fb, bo od razu dostaję tysiące takich  gróźb! "Odwal się od niego suko! On jest tylko mój", " Zabiję Cie! Wiem, gdzie mieszkasz!", "Więcej tych zdjęć nie mogłaś zrobić?" Jak można być tak chamskim? Jestem tylko zwykłą znajomą Harry'ego! To co będzie jeśli on będzie miał dziewczynę? Współczuję jej! Postanowiłam wejść na jego profil. Jeszcze nigdy nie miałam okazji na niego wejść. Nawet nie obserwowałam go! Pierwsze, co wrzuciło mi się w oczy był ten niebieski znaczek, który posiadają znane osoby. Następnie ponad połowa 7 milionów followers'ów! Oniemiałam! Jak ja mogłam być tak głupia?! Harry wspominał, że One Direction są sławni ale że aż tak bardzo to nie... OMG! On jest gwiazdą! Przeglądając tweet'y różnych ludzi widziałam pełno zdjęć, na których  byłam  z Harry'm! FOTO , FOTO Przeraziłam się! Nie wychodziłam od tygodnia na dwór. Boję się! Wszystko mnie przerasta! Na dodatek muszę się z nim dzisiaj spotkać! W końcu przegrałam zakład... Cały dzień spędzony ze Styles'em! MASAKRA! Już się boję, co on wymyślił! Zapowiada się ciekawy dzień! Pomyślałam leżąc na parapecie... znaczy na mini łóżku. (czyt. W miejsce parapetu mam wmontowany materac) Gdy mam ochotę trochę pomyśleć zawsze tutaj leżę. Widoku pięknego nie mam. Chyba, że nocą... Jedyną ciekawą rzeczą jest drzewo. Kiedy cierpię na bezsenność, najlepszym na nią lekarstwem jest otwarcie okna i wpatrywanie się w niebo. Światło księżyca przedziera się między gałęziami wprost w moje okno. Wokół niego migoczą gwiazdy. Kocham ten widok. Nigdy nie zapomnę pewnej nocy, kiedy widziałam spadającą gwiazdę. Od razu pomyślałam sobie życzenie. Czyżby się właśnie spełniało? Myślę, że tak, bo... poznałam swoją bratnią duszę.

- Emily? - Otwarła drzwi moja mama.
- Tak?
- Jadę do lekarza na badania. Jedziesz ze mną, czy zostajesz?
- Zostanę, bo muszę się szykować.
- Ok. - Powiedziała, zamykając drzwi.
- Mamo?
- Hm?
- Powiedz Gabi, żeby zrobiła sobie dzień wolny, ok?
- Oczywiście. A Ty nie masz zamiaru jeść dzisiaj obiadu?
- Jetem umówiona. Zjem na mieście.
- Z Harry'm?
- Tak. Musimy sobie kilka rzeczy wyjaśnić.
- To znaczy?
- Nie ważne. - Nie powiedziałam mamię o tych zdjęciach. Nie chce, żeby się martwiła.
- To ja już jadę. Nie zapomnij wsiąść kluczy.
- Ok. - Bezradnie stanęłam przed szafą. Znowu ten problem, co w  mam się ubrać. W ogóle najlepiej by było, gdybym została w piżamie. Nie mam ochoty spotkać się z Harry'm. Nie powiedział mi o zdjęciach, nie ostrzegł przed fanami i ignoruję moje telefony. Przekładając ubrania, usłyszałam dźwięk otwierających się drzwi. To pewnie mama - Pomyślałam.
- Zapomniałaś, czegoś? Klucze masz w kuchni. - Powiedziałam, odwrócona do szafy.
- Właściwie to przyszedłem pogadać.
- Harry?! - Odwróciłam się jak najszybciej tylko mogłam .- Co Ty tutaj robisz?
- Musimy pogadać - Odpowiedział, opierając się o framugę drzwi.
- Masz rację. - Wow! Oświeciło go?
- Ładna piżamka. Taka sexi. - Całkiem zapomniałam, że byłam w piżamie! W skąpej piżamie! Harry podszedł do mnie...
- Ładnie Ci w różowym. Kocham jak dziewczyny chodzą na różowo ubrane. - Cały czas wpatrywał się w moje oczy. Stałam jak wryta w Ziemię! Nie wiedziałam, co mam powiedzieć.
- Eyy... Harry! Muszę iść się przebrać.
- To ja tutaj zostanę.
- Harry?! Wiem, czemu chcesz tutaj zostać! Niestety ale nie pooglądasz sobie mojej bielizny.
- Znowu czytasz mi w myślach?
- Oj, Harry! Każda dziewczyna, wie po co chłopak, chce zostać w jej pokoju.
- Tylko ubierz się cieplutko.
- Jest połowa sierpnia. Jest ciepło i ładnie.
- Ale tam, gdzie będziemy może wiać.
- Ahaa... właściwie to jakie masz plany?
- Niespodzianka!
- Harry! Mi nie jest do śmiechu! Chyba wiesz, czemu...
- Pogadamy później, Idź się lepiej ubrać, bo zaraz sam Cie ubiorę!
- Chciałbyś.
- Noo... oczywiście!
- Wynocha ZBOCZUCHU Z MOJEGO POKOJU!!!
- Myślałem, że zapomniałaś.
- Czekaj na dole. Udałam się do łazienki. Nie miałam ochoty na strojenie się. Ubrałam się zwyczajnie.

15 minut później.

- Gotowa?
- A nie widać?
- Czemu, jesteś wkurzona?
- Wydaję Ci się.
- Przecież widzę! Ej. Emilly, co się dzieję? Chodzi Ci o tej zdjęcia?
- Haha. Ty nic nie rozumiesz! Wiesz, lepiej zostawmy tą rozmowę na później. Skup się lepiej na prowadzeniu, gdziekolwiek jedziesz.
- To niedaleko. Zaraz dojedziemy.
- Nie możesz mi po  prostu powiedzieć, gdzie jedziemy?
- Nie! To jest sekret! Jeśli Co powiem, to uciekniesz. A ja chce dzisiaj pokonać ten lęk.
- Doprawdy? Harry?
- Tak?
- Ostatnio poznałam chłopaków. Tyle rzeczy się o nich dowiedziałam. A o Tobie nadal nic nie wiem...
- Czyli, chcesz wiedzieć coś o mnie... Hmm... kocham tatuaże.
- Wiesz, jakoś się domyśliłam.
- A Ty masz jakieś?
- Nie, ale planuję sobie zrobić.
- Jaki?
- Czemu to Cie interesuję? Ja się nie wypytuję, jakie masz i gdzie je masz!
- A żałuj! Wczoraj zrobiłem sobie nowy.
- Jesteś uzależniony!
- Może? Chcesz go zobaczyć?
- Potem. Haarry?! Gdzie Ty mnie zawozisz? Na jakieś odludzie?
- To jest tylko łąka.
- Co niby chcesz na niej robić?
- Może nie do końca na niej, ale chce spełnić swoje największe marzenie.
- Harry, ja się Ciebie boję!
- Spokojnie! Nie chce Cie zgwałcić! Jeszcze nie teraz! Chociaż? Hmm..
- Przestań tak się na mnie patrzeć! PEDOFILU!
- Wiesz, będziemy sami! Tylko ja Ty i pustkowie!
- Kusząca propozycja, ale... NIE!
- Dobra, tutaj możemy wyjść.
- Nie wyjdę dopóki nie powiesz, po co tutaj przyjechaliśmy!
- TO JEST NIESPODZIANKA!
- Harry! Masz powiedzieć!
- Masz lęk wysokości?
- To ma być ta odpowiedź?
- Masz, czy nie?
- Yyy... nie!
- No. widzisz ja mam, dlatego chce się go pozbyć.
- Jak niby chcesz to zrobić?
- Pomożesz mi w tym? PROSZĘ?
- Ohh... dobra! - Wychodząc z auta, rozejrzałam się dokoła. Wszędzie jakieś chaszcze!
- Harry, przyjechaliśmy tutaj, żebyś zrywał sobie kwiatki?
- Proszę, to dla Ciebie.
- Dziękuję...
- To na przeprosiny. Powinienem powiedzieć Ci, że krążą nasze zdjęcia po portalach, powinienem zareagować na wszystkie groźby zwrócone do Ciebie. JESTEM ZWYKŁYM DUPKIEM! - Spuścił głowę.
- Ej, Harry? Już wszystko w porządku.
- Zrobisz coś dla mnie?
- Haroldzie, poznaj moje dobre serce! Zrobię co tylko będziesz chciał!
- Polecisz ze mną balonem?
- Ccoo? Baaalonem? Pogięło?
- Moim marzeniem jest przelecieć się balonem. Mam lęk wysokości, zrobisz to dla mnie?
- Najpierw skombinuj balon, to potem pogadamy.
- Jest tutaj.
- Gdzie?
- Tam!
- OMG?!
- Duży prawda?
- WOW! On jest jakoś sterowany?
- Tak ma zainstalowany system, który wie kiedy i gdzie ma lądować.
- A to bezpieczne? Nie odlecimy za daleko?
- Spokojnie. Moja mama leciała nim, i jakoś żyje.
- Yeey!
- To, co odlatujemy?
- Harryy... ja się boję.
- Ja też ale razem pokonamy lęk.
- Ok.- Harry, podał mi rękę i weszliśmy na pokład. Był taki piękny! Błękitny!
WŁĄCZ

- To, co stratujemy!!!
- OMG!!! Hahha!
- Spokojnie! Jestem przy Tobie!
- O JEEZUU! UNOSIMY SIĘ JUŻ NAD ZIEMIĄ!
- Podoba Ci się?
- Taak!
- Chciałem Ci to wynagrodzić,za te wszystkie hejty. Przepraszam!
- Yeey! Harry, dziękuje! - Przytuliłam się mocno do przyjaciela! - To wspaniały prezent!
- Nie ma za co!
- Mówiłeś, że chcesz spełnić swoje największe marzenie...
- Yhyym..
- Co miałeś na myśli?
- Emilly, ja... moim marzeniem jest to...
- Co? Ohh... - Harry złapał mnie za twarz, swymi mocnymi rękoma. Mocno wbił się w moje usta. Czułam, jak nasze języki swobodnie tańczą. Wiatr powiewał nasze włosy. Mimo, że co raz bardziej powiewał nie kończyliśmy tego pocałunku. Boże!!! Co się ze mną dzieję? Całuję swojego przyjaciela!
- Harry! Ja nie mogę! To wbrew moim zasadom.
- Pieprzyć zasady! Całuj się ze mną! - Złapał mnie w talii, mocno do siebie przyciągnął. I zaczął mówić.
- A może by  tak zapomnieć o wszystkich zasadach i o dzieciństwie? Zacząć wszystko od nowa?
- Nie wiem, czy to jest dobry pomysł.
- No, dalej Em! NIE WAHAJ SIĘ! Życie nie musi być nudne! Możemy je traktować jak luna park.
- Hhaha! Ok! ZGODA!
- Czyli, mam rozumieć, że dajesz mi szansę? - Zaczęłam się śmiać!
- Co tak się śmiejesz?
- Twoim marzeniem było pocałować dziewczynę, lecąc balonem?
- Haha! Rozszyfrowałaś mnie.
- To było łatwe! Bo to było i moje marzenie. Tylko wiesz, pocałować chłopaka nie dziewczynę. Hahah.
- Nie odpowiedziałaś mi na pytanie. Hallo? Em?
- Harry... nie zrozum mnie źle...
- Czyli, że nie chcesz? Ok, rozumiem.
- Nie po prostu obawiam się, że...
- Dobra, już wszystko rozumiem.
- IDIOTO! Stracisz fortunę na kupowanie mi kwiatków, no bo wiesz... ja kocham dostawać  bukiety.
- Hahha. A ja kocham Ciebie!
- Nie za szybko Styles? Przystopuj trochę.
- Nie! Wszystko pomału zmierza do celu. Zaufaj mi! Nie ważne, co już było! Ale jaki masz plan!


  Sorrki za wszystkie błędy! Jak tam wrażenia po premierze Little Things? ;D @agata_971012 xx



sobota, 27 października 2012

5. Ogr i czarownica... niezłe połączenie!

- O CHOLERA! - Przecież to Harry! Nagle każda para oczu spoglądało tylko i wyłącznie na moją osobę. Dziwne uczucie zawładnęło moim ciałem i umysłem. Próbowałam coś powiedzieć ale nie mogłam. Doznałam paraliżu. Nastała grobowa cisza. Rodzice, patrzyli się na mnie, dając sygnał, że przegięłam. Spojrzałam na Harry'ego, stał bez ruchu. Był równie zdziwiony, jak ja. Chciałam już zakończyć to niezręczną sytuacje,gdy nagle Harry podszedł do mnie.
- Emilly? Co Ty tutaj robisz? - Nadal, był zaskoczony.
- Przyjechałam z rodzicami, bo zostali zaproszeni. O Boże! Harry, jak to możliwe? Nie, no po prostu nie wierzę! Ja chyba śnię! Niech mnie ktoś uszczypnie!
- Ja chyba też.
- Auuuć! To bolało! - Uszczypnął mnie jakiś chłopak w bluzce z paski. Coś mi się zdaję, że będę z nim toczyć walkę! Paski są tylko moje!
- To wy się znacie? Znaczy, widzieliście się w ciągu tych kilkunastu lat? - Zapytała się zdziwiona Gemma.
- Emmm... poznaliśmy się w barze. - Zaczął Harry, trzymając ręce za głową.
- Podeszłam do baru, żeby się czegoś napić i wtedy zobaczyłam Harry'ego, który nie kulturalnie się zachował.
- Wcale, że NIE!
- No, jasne! To niby kto, nie chciał ściągnąć kaptura?
- Nie mogłem tego zrobić, bo fanki mogły by mnie zobaczyć.
- Fanki? Jakie fanki?
- Ej, stary miałeś rację! Ona nic o nas nie wiem. - Wyszeptał pewien mulat. - Pozostali patrzyli się na nas jak na idiotów. Nie dziwie się! To była dziwna sytuacja!
- To może, ja podam już obiad. - Zaproponowała Anne. Jesteście głodni?
- Strasznie! - Powiedziałam równocześnie z jakimś farbowanym blondaskiem. Hmm... całkiem ładnym blondynem.
- Emilly? Na prawdę nigdy nie słyszałaś o One Direction?
- To tak się nazywacie?
- Yhyym...
- A jak powstaliście?
- Spotkaliśmy się w X- Factor. Każdy z nas liczył na solową karierę lecz później połączyli nas i od tamtej pory jesteśmy One Direction.
- A w której edycji występowaliście?
- W siódmej. - Powiedział mój paskowy wróg.
- Ahaa... Wow! Gratulacje!
- Dziękujemy. Wiesz, co? Dziwne uczucie, kiedy nowo poznana osoba nie chce od nas autografu. - Powiedział... właśnie kim on jest? Aaa... już wiem, chyba Liam.
- A kto powiedział, że nie chce autografu? - Przynajmniej, będę wiedziała jak mają na imię.
- A chcesz? - Zapytał, zdziwiony loczek.
- Pewnie, że chce! Wzbogacę nimi moją kolekcje.
- Ok, to później dostaniesz. prawda chłopcy? - Niestety, nie dostał odpowiedzi. Pozostała czwórka była tak zapatrzona we mnie, że nie zwrócili na niego uwagi.
- Czemu się na mnie gapicie? Chce jeść! Śniadanie nie jadłam, bo zaraz po pobudce musiałam jechać! - Wybuchłam. To jest na prawdę denerwujące, gdy ktoś przez dłuższą chwilę na Ciebie się gapi!
- Dobra, chłopcy ja też już zgłodniałem. Tak pięknie pachnie! Ohh... aż ślinka cieknie!
- Niall Ty zawsze jesteś głodny! - Ohh... to tak samo jak ja - Pomyślałam.
Wszyscy zaczęli jeść. Pani Cox na obiad przygotowała, jakieś mexykańskie danie. Nie pamiętam nazwy. Muszę przyznać, talent do gotowania ta kobieta ma! Pyszne to było! Po prostu palce lizać! Wszystko rozpływało się w ustach.
- Znakomite danie - Powiedziała moja mama.
- Tak? Na prawdę? Smakuję wam?
- I to bardzo - Dodałam.
- Przepis na Cuatelle dostałam od Harry'ego. On jest mistrzem kuchni! Najlepiej wychodzi mu potrawa z woka. To jego popisowe danie!
- Oj, mamo już , przestań - Widać było, że Harry się zarumienił. Czyżby nie lubił, gdy się go chwali?
- Emilly też kocha gotować. Często pomaga Gabi w kuchni. - Dodał tata.
- Pomagam tylko w tedy, kiedy robi leczo.
- Musiałaś to powiedzieć? Teraz przez Ciebie mam ochotę na leczo! - O jej... kto to był? Chyba ten głodomór. Oni wszyscy mylą mi się! Nawet nie przedstawili się. Muszę zapamiętywać ich imiona, gdy do siebie mówią. To jest trudne, bo muszę cały czas rozglądać na lewą i prawą stronę i tak w kółko. .Już mnie oczy od tego bolą!
- Następnym razem Harry i Emilly rządzą kuchnią! - Powiedziała rozpromieniona Anne.
- Mamo znalazłam ten album ze zdjęciami z dzieciństwa. Tylko po patrz na tych słodziaków. Tutaj na ławce w parku. Ohhh... i misio! Tylko nie mogę znaleźć zdjęć z łazienki.







- CO?! Z ŁAZIENKI?! - Krzykneliśmy równo razem z Harry'm.
- No, proszę was! To było 15 lat temu!
- I co z tego?! Nie chce, żebyś tych zdjęć pokazywała! Wstydzę się!
- Oj tam , oj tam! Muszę je znaleźć!
- To może opowiecie co u was słychać? - Zmieniła temat Anne. Dziękuję jej!
- Będziemy znowu rodzicami. - Ogłosili równo.
- OMG! Na prawdę?! Kochani nawet nie wiecie jak się cieszę! Moje gratulację!
- Dziękujemy.
- A który, to już miesiąc?
- Trzeci.
- O matko! To już was tylko dzieli pół roku od ujrzenia swojego bobaska! - No to się zaczęło... Rodzice potrafią tak gadać godzinami.
- To będziesz mieć braciszka lub siostrzyczkę?
- Harry masz dobry słuch?
- Jestem piosenkarzem, dlatego muszę mieć doskonały.
- No, właśnie to powinieneś słyszeć, to co powiedzieli moi rodzice. Ohh... tak będę mieć rodzeństwo.
- Ale będziesz miała fajnie.
- Czemu tak uważasz? Przecież masz siostrę. Na to wychodzi, że Ty też masz FAJNIE.
- Ale tylko pomyśl, że codziennie będziesz mogła przytulać takiego malutkiego skarbka. Z wiekiem przyzwyczaisz się do niego i pokochasz jak własne dziecko.
- Lubisz dzieci? - Zapytałam, chociaż  doskonale wiedziałam, co odpowie.
- KOCHAM! Już nie mogę doczekać się jak zrobię sobie swoje!
- HAHA! XD Styles masz jeszcze sporo czasu. - Zaśmiałam się. Wiesz, nie musiałam się pytać, czy lubisz takie bąble bo to widać.
- Tak? Po czym?
- Twoje oczyy...
- Coś z nimi nie tak?
- Nie skądże! Po prostu, gdy mówisz o dzieciach to masz takie iskierki w oczach. I do tego ten uśmiech...
- Ahhh... zawstydzasz mnie!
- Haha... powinieneś być z tego dumny. Harry, to widać, że masz dobre serce. - Po tym jak powiedziałam, jego twarz zrobiła się jeszcze weselsza. Trzeba to przyznać! Ten chłopak ma nieziemski uśmiech! Równiutkie, białe zęby i szaro-zielone wielgaśne oczy dodają mu uroku. Już nie mówię o jego przesłodkich loczkach i dołeczkach. Od zawsze mam słabość do chłopców z lokami. Harry ma to coś, co przyciąga mnie do niego. On po prostu jest śliczny. Jeej! Ja to mam szczęście! Chłopak,  który jest zajebisty jest moim przyjacielem z dzieciństwa. Dlaczego ja? Powinnam się cieszyć ale nie mogę. Harry to mój ideał... Niestety kiedyś ustaliłam sobie zasadę : "NIGDY! PRZENIGDY! NIE ZAKOCHUJ SIĘ W PRZYJACIELU!!!" I będę się zawsze temu trzymać. Mam nadzieję, że wytrzymam...
- Nie mogę w to uwierzyć, że Ty jesteś moją Emilly.
- Harry, ja nie jestem Twoja.
- Kiedyś byłaś. - Kiedyś... teraz na pewno nie - Pomyślałam.
- Pamiętasz coś z naszego dzieciństwa?
- Nie. Niestety nie, ale czasem, gdy przychodzą ponure dni, lubię posiedzieć sobie z kubkiem gorącej czekolady, przed ekranem telewizora i obejrzeć filmiki, na których jestem ze śliczną blondyneczką.
- Jeeejuu... teraz to ja nie wiem co mam powiedzieć. Nie uważasz, że to nie przypadek, że się spotkaliśmy?
- To przeznaczenie.
- Haha... też tak myślę.
- Może się przejdziemy?
- Chcesz tak zostawić swoich przyjaciół?
- Nawet nie zauważą jak sobie grzecznie pójdziemy.
- No, to chodźmy.
Istnieję, wiele dziwnych historii o przyjaźni. Ludzie spotykają się i po prostu zaczynają budować miedzy sobą więzły. W naszym przypadku jest inaczej. Nie mogę w to uwierzyć! To jest zbyt skomplikowane. Takie rzeczy są się tylko w filmach, a nie w codziennym życiu. Najlepsi przyjaciele, kiedyś się rozstają, bo zakładają rodziny, wyjeżdżają do innych krajów albo chcą skupić się tylko i wyłącznie na nauce lub karierze. Może los nas rozdzielił, żebyśmy się teraz lepiej do siebie zbliżyli? Wtedy byliśmy dziećmi. Liczyła się tylko wspólna zabawa. Teraz przyjaźń to coś więcej. Gdy zobaczyłam go po raz pierwszy (czyt. po tak długiej przerwie) doznałam szoku. Pomyślałam sobie: "To jest ON! To jest mój książę z bajki" Nie to, żebym się w nim zakochała... Nie  ma takiej opcji! Możemy być tylko przyjaciółmi.
- O czym teraz myślisz?
- O tym, że będę starszą siostrą, że poznałam starego, dobrego przyjaciela z dzieciństwa i o... miłości.
- Miłości? Masz chłopaka? - Tak myślałam, że oto się zapyta.
- Nie, nie mam.
- A chciałabyś go mieć?
- Oczywiście! Tylko to nie jest takie proste. Nie wolno traktować miłości jak zwykłego śmiecia. Trzeba się liczyć z uczuciami innych osób. Jeśli kogoś kochasz  to musisz to czuć. Miłość jest, jak każda pora roku. Jest gorąca i pogodna, jak lato. Czasem może być zimna i ponura, jak zima. Rozkwita jak kwiat we wiosnę. A według mnie najgorzej jest w tedy, kiedy opada, jak wysuszony liść z drzewa w jesień. Miłością można się zarazić, jak zwykłą grypą! Wystarczy po patrzeć na zakochane pary, by poczuć pragnienie tego niesamowitego stanu, który bez żadnych problemów zawładnie naszymi ciałami i sercami. Miłość to obszerne słowo! Niema jednej definicji. Widzisz, tu na świecie są tacy, którzy kochają się i muszą się spotkać, aby się ominąć.
- Proszę, nie przestawaj mówić. Umm...nie wiem, co mam powiedzieć! Jesteś wyjątkową osobą. Tak łatwo mówisz o uczuciach. Powinnaś to, gdzieś zapisywać. Pokazać to światu.
- Wystarczy mi to, co piszę dla siebie.
- Dużo piszesz?
- Mam już na swoim koncie 2 opowieści, kilkanaście wierszy i tysiące tekstów piosenek.
- Słyszałem, jak śpiewasz. Nie jedna dziewczyna po zazdrościła by Ci głosu.
- Eee...tam, przesadzasz Są lepsi.
- Przesada, jest prawdą, która straciła cierpliwość.
- Emm... i tutaj już nie mam argumentów. Wygrałeś!
- Zabrakło Ci argumentów? Tobie? Jeszcze, wczoraj mówiłaś, że jestem głupi a teraz?
- Jednak nie jesteś aż tak bardzo głupi.
- Haha! Dziękuję. Chyba zapiszę to sobie w kalendarzu, na wypadek, gdybyś kiedyś nie wierzyła w to co przed chwilą powiedziałaś.
- Jak, chcesz! Ja teraz nie chce o niczym myśleć! Harry, tylko spójrz, jak tu pięknie! Słońce, pragnie rozświetlić cały ten park. Ptaki ćwierkają, aby dać sygnał, że nie jest tutaj wcale tak pusto. Wiewiórki! Ooo widzisz je? Myślisz, niby czemu widzimy je, biegające po trawie i drzewach? One chcą być w centrum uwagi. W każdej rzeczy, roślinie i zwierzęciu znajdziemy to co ludzkie.
- Może to zabrzmi głupio ale nigdy nie spotkałem tak mądrej osoby, jak Ty.
- Nie jestem mądra! Po prostu myślę, że ludzie nie zwracają uwagi na tak istotne rzeczy.
- Jesteś, wyjątkowa.
- Nie przesadzaj!
- Ale to jest czysta PRAWDA! Jesteś inna niż wszystkie dziewczyny. Umiesz nieźle zaszaleć, zażartować, jesteś rozrywkowa ale jednocześnie jesteś bardzo rozsądna i mądra. I powiedz mi, jak to możliwe, że jesteś tak śliczna.
- Harry! To już wielka przesada! Nie jestem śliczna! Skąd Ci to w ogóle przyszło do głowy?! - Nienawidzę, jak ktoś mi komplementuję! Czuję się wtedy niezręcznie!
- Emilly, wierz mi, że ja się dobrze znam na dziewczynach...
- Wracajmy lepiej już do domu.
- Masz rację, chłopcy pewnie się o nas martwią!

Po 20 minutach dotarliśmy do posiadłości mamy Harry'ego. Weszliśmy i wszystko wyglądało, tak jak przed wyjściem. Rodzice byli pochłonięci rozmową a pozostali członkowie 1D grali w jakąś grę.
- Idę na chwile na górę, zaraz wrócę.
- Ok. - Powiedziałam, i udałam się do salonu.
- Ooo Em! Właśnie o Tobie mówiliśmy.
- Tak? A można wiedzieć, w jakim celu?
- Doszliśmy to wniosku, że bardzo z  Harry'm do siebie pasujecie.
- Słucham?
- Nie zrozum mnie, źle. Ja po prostu mam dość wszystkich romansów Harry'ego ze starymi babami. Mam nadzieję, gdy Harry w końcu dojrzeję do poważnego związku , będzie dobrym partnerem.
- Anne nie martw się! Nim się obejrzysz to przyjdzie do Ciebie z nażyczoną.
- Było by miło, gdyby ta szczęściara była młodsza ode mnie.
- Oj, nie przesadzaj, będziesz na pewno miała  piękną, młodą synową. Anne, my po mału będziemy się zbierać.
- Już? Dopiero jest 21.
- Tom jutro leci do Stanów, bo będzie przeprowadzał przeszczep serca.
- Ahaa... rozumiem. Nasz, kochany doktorek, musi się wyspać. A Ty Emilly? Może zostaniesz u nas na noc? Chłopaki zostają w domu, bo ja jadę na kolację. - Yhyymm... czyli miałabym być z nimi sama w domu? Nigdy w życiu! Ja chce żyć!
- No, nie wiem.
- Zgódź się. - Poczułam oddech na na mojej szyi. Tak! To był Harry.
- No, dobrze! Zaryzykuję i zostanę.
- I to mi się podoba. - Wyszeptał mi do ucha.
- To my strasznie, dziękujemy za mile spędzony czas.
- Ja też! Odwiedzajcie nas częściej!
- Obiecujemy!
- Trzymam was za słowo.
- Dobranoc!
- Dobranoc, kochani! - Wspomniałam już, że bardzo polubiłam Anne? Chyba nie... cóż to bardzo pogodna kobieta. Jest identyczna, jak Harry. Chyba wiem po kim Harry odziedziczył urodę.

10 minut później.
- Harry! Błagam Cie dziecko, tylko nie spalcie mi domu, dobrze? Pamiętasz, co było kilka miesięcy temu!
- Dobrze, mamo! Będę grzeczny. To się nigdy nie powtórzy.
- No, dobrze. Jak coś by się stało, to masz od razu do mnie zadzwonić, ok?
- Oczywiście! KOCHAM CIĘ MAMO!
- Ja Ciebie też synku.
- Mogę wiedzieć, co się wydarzyło kilka miesięcy temu?
- Jasne! Byliśmy z chłopakami sami w domu. Była podobna sytuacja, jak dzisiaj. Mądry Lou, postanowił zrobić popcorn. Włączył mikrofalę, włożył do niej popcorn i po kilku minutach miał ją wyłączyć. Lecz tak się nie stało. Louis zapomniał o tym i poszedł sobie do dziewczyny. My graliśmy sobie w karty, gdy nagle poczuliśmy zapach spalenizny. Na początku myśleliśmy, że to z dworu. Potem Niall, zgłodniał i poszedł sobie zrobić kanapkę. Po chwili usłyszeliśmy, jak woła : "POŻAR, POŻAR!!!" Przybiegliśmy do niego. Biedaczek, był tak wystraszony, że zapomniał o głodzie, a co do kuchni. Była cała czarna od dymu. Od tamtej pory, gdy jesteśmy u mojej mamy, ona nigdy nas już nie zostawia.
- A dzisiaj, to jakieś święto jest?
- Nie, Poszła na randkę, wiec miała dobry humor.
- Ahaa... to teraz nie wiem, czy dobrze zrobiłam,zgadzając się tutaj zostać na noc. Może lepiej będzie jak wrócę do domu.
- Nie ma mowy!
- Zabronisz mi?
- TAK!
- NO CHYBA NIE!
- A WŁAŚNIE, ŻE TAK!
- Haroldzie, jestem już dużą dziewczynką, mogę robić co tylko mi się podoba.
- Witaj w klubie. I tak Cie nie wypuszczę!
- Założymy się, że wypuścisz?
- O co?
- Hmm... jeśli zdołam wyjść z domu, to Ty stawiasz jutro lody.
- Ok. A jeśli ja wygram, to spędzisz, ze mną cały dzień. I będziesz robiła to, co będę Ci kazał, ok?
- Nie za dużo sobie pozwalasz?
- Umowa stoi?
- Ok.
- Dobra, masz 10 sekund na ucieczkę.
- TYLKO 10?!
- Yhyym!
- Dobra!
- 3...2...1 START!
- NIE ZŁAPIESZ MNIE!
- TO SIĘ OKAŻĘ!
- 10,9,8,7,6...
- NIE TAK SZYBKO!!!
- 5,4,3,2,1 UCIEKAJ, BO JAK CIE ZŁAPIĘ TO PORWĘ CIE I ZANIOSĘ CIE DO MOJEGO POKOJU I .... - Biegłam, jak najszybciej tylko mogłam. Już widziałam drzwi... aż nagle potknęłam się o... KANAPKĘ?!
- I mam Cię! Teraz nie uciekniesz! WYGRAŁEM!
- Z tą bolącą kostką na pewno daleko był uciekła.
- A co się stało? Co sobie zrobiłaś?
- Przez tą KANAPKĘ! Co ona tutaj w ogóle robi?!
- Pewnie, Niall'owi wypadła z kieszeni.
- Co?! Z kieszeni?!
- Tak. Trzeba zabezpieczać się, bo nigdy nie wiadomo, kiedy zgłodniejesz.
- Yhyy... auuuuć!
- Bardzo boli?
- Strasznie.
- Daj! Pomasuję Ci.
- Hahaha... skoro nalegasz to proszę bardzo. - Ohh... nie ma to, jak masaż w wykonaniu Styles's.
- Pomaga?
- Ohh... tak! Jesteś wspaniały, wiesz?
- Oczywiście. Dasz radę iść?
- Obawiam się, że raczej nie. Ej! Co robisz?!
- Jak to co?! Zanoszę Cie do salonu.
- Żartujesz? Nie udźwigniesz mnie!
- Niby czemu? Jesteś chuda, jak patyk!
- Rozumiem, że to miał być komplement?
- Tak.
- Ok. Haroldzie, Ty też jesteś chudy, wiec mnie nie obrażaj!
- Dobra, spadamy stąd!
- Hahahaha!
- Czemu się śmiejesz?
- Boo... tak fajnie podskakuję! Hhahaha.
- I to Cie śmieszy?
- Taaak!
- Lubisz się śmiać?
- Tylko wtedy, gdy mama powód.
- Dziwne... przed chwilą możliwe, że skręciłaś kostkę a Ty się śmiejesz!
- Haha! Ty mnie jeszcze nie znasz!
- Ale poznam?
- Jak chcesz, to tak!
- Zapoznam Cie teraz c chłopcami.
- Ok. - Jak ja dawno nie wskakiwałam komuś na barana! Kiedyś było fajnie ale teraz jest jeszcze lepiej!!! Harry musi być na prawdę silny! Jestem szczupła, ale jednocześnie wysoka, co wiąże się z tym, że trochę ważę. Czyżby pan Styles chodził regularnie na siłownie? Chyba tak, bo jest taki napakowany. Dochodziliśmy do salonu. Zaciekawiły mnie jego włosy. KOCHAM LOCZKI! Dotknąć, czy nie dotknąć? Tak strasznie mnie korci, żeby zrobić mu afro! Haha! No, nie mogę się ogarnąć!
- Ejjj! Co, Ty robisz??? Zostaw moje włosy!
- Hhahaha! Ale czeeemu? One są takie faaajne!
- No, właśnie są!
- Zaraz będziesz miał siano! Hhah. - Zaczęłam, ciągnąć go za te zacne włoski. Strasznie się kręcił! Nie było łatwo!
- Emilly!!! BŁAAAGAM!!!
- Styles! Będziesz pięknie wyglądał! - Powiedziałam ledwo przez śmiech!
- TY SADYSTKO!
- HAHA! TROCHĘ PRZESADZASZ!
- DOSYĆ TEGO!!! ZŁAŚ ZE MNIE!!!
- Jak, chcesz! Będziesz miał mnie na sumieniu, jak ktoś mnie porwie!
- Yyy... jesteś w domu.
- No i? Nie wierzysz w wampiry?!
- Nie! Za to wierzę w podłe wiedźmy takie jak TY!
- Ohhh... nazywasz mnie WIEDŹMĄ?! OGRZE???!!!
- CO? CZY JA JESTEM GRUBY I ZIELONY?
- Nie, no w sumie to nie możesz być ogrem! Masz włosy! Ale spokojnie! Możesz nim zostać!
- Ahaa?! Wyczarujesz jakiś magiczny eliksir po, którym stanę się zielony?
- Czytasz mi w myślach! Tylko nie wiem co mam zrobić z tymi kłakami?! OOO JUŻ WIEM! TO BĘDZIE PROSTE!!! NOŻYCZKAMI WSZYSTKO MOŻNA ZDZIAŁAĆ!!! HAHAH
- ODEJDŹ ODE MNIE! Bierz miotłę i leć do Harry'ego Potter'a!!! Pomyliłaś osoby!
- Ojj... nie! Nie pomyliłam się! Nie jesteś ślepy i nie nosisz okularów, prawda?
- ZOBACZYSZ! SPALE CIE NA STOSIE!!!
- To, gdzie trzymasz nożyczki?
- NIE! Ja się Ciebie bojee!
- Ejjj!!!!!! No, weź nie uciekaj!

Oczami Harry'ego.
BOŻE!!! BOŻE! BOŻE!!!! MOJE LOCZUSIE!!! CO TA WIEDŹMA Z NIMI ZROBIŁA??!!
- Yyy... Harry? Ładna fryzura!
- Ratujcie mniee!
- Przed czym?
- Przed... NIE! JUŻ PO MNIE!
- Harruś! Patrz, co Tutaj mam!
- WOW! Harry, masz domową wizytę fryzjera? - Zaśmiał się Niall.
- Haha! O co wam poszło? - Dopytywał się Liam.
- Emilly, skręciła kostkę, dlatego postanowiłem ją zanieść tutaj. Zaciekawiły ją moje włosy no i... ZROBIŁA TO!!!
- Uuuu... trzeba będzie Cie obciąć! - Powiedział Lou.
- Harry? Mówisz, że ona skręciła kostkę?
- No, tak.
- To czemu ona goniła Cie teraz, nie kulejąc? -  Zapytał się Zayn.
- Ja... już mi lepiej! - Zaczęła się tłumaczyć!
- OSZZZ... TY JĘDZO!!! OKŁAMAŁAŚ MNIE!
- NIE!!! JA?! NO CO TY!!!
- UDAWAŁAŚ! JUŻ NIE ŻYJESZ!
- Alee.... Harry!!! NIE TYLKO NIE ŁASKOTKI! ROOOZUMIESZ?! NIEE!
- Sprawie, że zesikasz się ze śmiechu! Hahah - Powiedział, złowieszczo się śmiejąc!
- Ejj!!! Pomóżcie mi! Hahahahha! Nie mogę!!!
- Dobra, Harry! Zostaw już ją, bo będzie plama na dywanie.
- Ohhh... dziękujee.
- To chłopaki! Przedstawiam wam czarownicę Emilly.


I jak? Podoba się? Haha ;D @agata_971012 xxxx



czwartek, 25 października 2012

4. I to uczucie, kiedy dowiadujesz się, że...

- Psychiatryczny?
- To co idziemy? - Udałam, że tego nie słyszę. Nie wiem, czy człowiek o zdrowych nerwach wytrzymałby z nim chociaż przez 10 minut.
- Pewnie. Nie wiedziałem, co możemy porobić, więc wpadłem na pomysł, żeby iść na koncert.
- A na kogo?- Kocham koncerty! Byłam już na występie Adele i Bruno Mars'a. Ahh...  było rewelacyjnie!
- Train.
- Naprawdę?! - Powiedziałam zaskoczona.
- Lubisz ich?
- Jasne! Uwielbiam!
- Widzisz, jaki jestem wspaniałomyślny.
- Robisz postępy.
- Tylko tyle?! Ja tak bardzo staram być mądry a Ty tego nie doceniasz! Foch 4ever!
- Patrz! Widzisz? Tutaj piszę, że koncert zaczyna się o 20, więc pospieszmy się.
   Przez dalszą drogę szliśmy milcząc. Ten moment, kiedy jest cisza i Styles nie robi z siebie idioty. Hmm... mogłoby to trwać wieczność. Tak... pomarzyć zawsze sobie można. Jednak, kiedyś trzeba zejść na zienie.
- No, to ładnie! Niezła kolejka.
- Mam pomysł, chodź. - Yhyym... już to widzę. Podeszliśmy do jakiegoś faceta i Harry zaczął z nim rozmawiać.

- O siemka Harry Na koncert przyszedłeś? - Powiedział nieznajomy.
- Tak, mógłbyś nas zaprowadzić od tyłu? Jest spora kolejka, a nie chce, żeby stado fanek mnie dorwało.
- Jasne! A to jest? - Powiedział mając na myśli mnie.
- To jest moja koleżanka, Emilly. Emilly poznaj mojego znajomego David'a.
- Miło Cie poznać Emilly.
- Ciebie też, David. - Przez chwilę wpatrywałam się w tego osobnika. Doszłam do wniosku, że skądś go kojarzę.
- Dobra chodźcie za mną. - Zrobiliśmy tak jak powiedział. Przeszliśmy przez kilka par drzwi i znaleźliśmy się na trybunach.
- Dzięki,  David. - Powiedział Harry.
- Nie ma za co.

Oczami Harr'ego.

    Spoglądałem nie pewnie na Emilly. Wydawała się być szczęśliwa. Chyba naprawdę lubi ten zespół bo niecierpliwiła się. Czy to możliwe, że ona nigdy nie słyszała o One Direction? A może tylko udaję? Nie mogę jej rozgryźć. Jest zabawna, dowcipna i piękna... Muszę ją zapoznać z chłopakami. Myślę, że znajdzie z nimi wspólny język. A szczególnie z Niall'em. Czemu z nim? Trochę mi ona go przypomina. Wiem, że to dziwne ale czuję jak bym ją znał przez całe swoje życie.
    Wokalista Train wyszedł na scenę, a zaraz za nim pozostali członkowie zespołu. Zaczął się występ. Pierwszą piosenką była "Drive by". Patrzyłem na Emilly z nie dowierzaniem. Zaczęła skakać, śmiać się, śpiewać. Czekaj! Harry! Ona śpiewa. Boże jak ona ładnie śpiewa. Gdy poznałem ją była taka dziwna, skryta. Powiedziała mi wtedy, żebym  mógł ją lepiej poznać muszę być cierpliwy. Ma rację. Z czasem poznam tą prawdziwą Em. Z przemyśleń wyrwał mnie jej głoś.

- Harry!!! Ty mnie w ogóle słyszysz?
- Jest trochę głośno.
- Dobra, powiem jeszcze raz! Czemu się nie bawisz?
- Nie wydaję Ci się! Jest SUPER! 
- Ahaa... już myślałam, że zawsze będziesz taki dziwny. - O co jej chodziło? Mam nadzieję, że nie będzie się pytała czemu wtedy w pubie nie miałem humoru...
- DOBRA! DOSYĆ TEGO! TAŃCZMY! - Wziąłem Em za rękę, pokręciłem ją kilka razy. Nasze twarze spotkały się. Były bardzo blisko. Wybuchliśmy śmiechem. Po czym śpiewaliśmy ostatnie  słowa piosenki: 

" Oh. I swear to you,
  I'll be there for you,  
  This is not a drive by-y-y-y-y-y."

Później było jeszcze kilka piosenek i koncert się skończył.
- I jak? Podobało Ci się?
- Pewnie! Skąd wiedziałeś, że ich lubię?
- Nie wiedziałem. Przeczytałem na jakiejś stronie, że będą w Londynie, pomyślałem o nas i za rezerwowałem bilety.
- Dziękuję.
- Za co?
- Za to, że tak fajnie się bawiliśmy.
- Cała przyjemność po mojej stronie.

Oczami Emilly

Chodziliśmy ulicami Londynu. Cały czas myślałam o tym, czemu wtedy w pubie Harry był taki inny.
Dzisiaj było FANTASTYCZNIE! Dużo razem śpiewaliśmy, wygłupialiśmy... Nie wytrzymam z ciekawości! Muszę się go o to zapytać.
- Harry? - Zapytałam nie pewnie.
- Słucham?
- Mam pytanie.
- To pytaj.
- Czemu jak się poznaliśmy nie miałeś humoru. Sorry, że pytam ale...
- Haha! Ty naprawdę nic o mnie nie wiesz.
- Na to wygląda. - Powiedziałam zakłopotana.
- Rozstałem się z dziewczyną a teraz media o tym trąbią! 
- Przykro mi. Nie powinnam pytać.
- To ona mnie rzuciła. Po prostu znudziłem się jej.
- Nie była Ciebie warta. Widocznie los zaplanował Ci lepsze życie z kimś innym.
- Dużo siedzisz na twitte'rze?
- Hmm... 30 minut. Może mniej. A czemu pytasz?
- Jestem na każdym portalu społecznościowym. Ludzie wypisują, że od samego początku wiedzieli, że będę tylko zabawką. Zawiodłem ich. Mieli rację. Powiedz mi, serio nie widziałaś żadnego tweet'a o mnie?
- Nie, nie widziałam. Czekaj! Ja nic z tego nie rozumiem.
- Miałem romans z Caroline Flack. - To co usłyszałam, wprawiło mnie w szok. CAROLINE FLACK?
Czy chodzi mu o tą prezenterkę, dziennikarkę? W sumie to kojarzę ją z X- Factor'a. Przecież ona ma 34 lata! Yyy... może chodziło mu o kogoś innego? Jeśli nie to... OMG!!! To jest nie możliwe! On i ta baba?
Te babsko mogło by być jego matką!
- Yyy... z tą Caroline z X- Factor? - Wolałam się upewnić.
- Dokładnie. Nawet nie wiesz, jak bardzo tego żałuję.
- Każdy popełnia błędy, dlatego uczymy się na nich. Co nas nie zabiję to uczyni z  nas silniejszych.
- Dziękuję, że mnie zrozumiałaś i nie wyzywasz mnie za to, że jestem nieodpowiedzialny.
- Czemu miałabym to robić? To jest Twoje życie i tylko Ty masz nad nim władzę.. 
- I tak dziękuję. To dla mnie dużo znaczy.
- Wow! Już 23?
- Serio?! Tak późno już jest?
- Yhhyym...
- Z Tobą szybciej mija mi czas.
- Wzajemnie.- Doszliśmy do mojego domu, więc wpadłam na pomysł.
- Może wejdziesz?
- Nie chce przeszkadzać.
- Niby komu?
- Twoim rodzicom.
- Nie ma ich. Pojechali na przyjęcie, wiec pewnie wrócą jutro.
- Nie lepiej nie. Kiedy indziej.
- Dobrze, więc będę sama w domu!!! Jak Kevin!!! Haha. Co jutro robisz?
- Jadę do mamy.
- Odwiedziny?
- Tak jak by... Mama zorganizowała przyjęcie i muszę tam być.
- Zaszalejesz! Haha.
- Raczej nie. Nie będzie Cie tam, więc nie ma takiej opcji.
- Haha. Na pewno! Szkoda, że nie wejdziesz.
- Muszę już jechać do domu. Właśnie! Może pojutrze przyjedziesz do mnie?
- Pewnie! A poznam Twoich braci? W ogóle to ile oni mają lat? 
- Oni są już dużymi chłopcami.
- Rozumiem. Będę już szła.
- To dobranoc! - Nie tylko nie to! Widziałam jak Harry niepewnie podchodził do mnie. Wiedziałam, że to prowadzi  do pocałunku. O tak! Ohh... w policzek, może być! - Pomyślałam. Całe szczęście! Nie wiem co bym zrobiła, gdyby doszło do pocałunku no wiecie... Bardzo polubiłam tego chłopaka Ale w głębi duszy, myślę, że on czegoś mi nie mówi. A może ja po prostu przesadzam? Harry jest taki... nie wiem jak mam go określić. Robi z siebie głupka takiego mega idiotę, ale mi to osobiście nie przeszkadza. W końcu wszystko co potępiamy znajdziemy w swojej duszy. Tak to prawda. Krytykujemy innych, ale gdybyśmy porównali siebie nawzajem, odkrylibyśmy, że mamy ze sobą wiele wspólnego. Według mnie Harry jest zabawnie głupi! Haha. Może jakaś jego cząstka głupoty znajduję się we mnie? Przy nim nie muszę ukrywać swojej ciemnej strony. Mogę robić co chce i co mi się tylko podoba. Szkoda, że jutro go nie spotkam. Powoli uzależniam się od niego. Wiem, wiem to jest głupie, bo przecież znam go zaledwie 2 dni. A propos Harr'ego. Jaki on kochany dodał tweet'a o naszym spotkaniu. 

Od Harry Styles:
" Dzisiaj byłem na koncercie Train. Wypadli świetnie! I dwoje ludzi zaręczyli się na scenie. To było takie wzruszające! To był wspaniały wieczór spędzony z kochaną osobą @EmMarshall Będę dzwonił! :) xx"

Na co ja odpisałam: 

" To było fantastyczne widowisko! Nie wiem jak, ja Tobie się odwdzięczę! Ta para miała takie szczęście! Ohh... strasznie im zazdroszczę! Ty też jesteś kochany! xxx"

Tak, tak! Sweetaśne tweet'y, ciągle dobry humor. Co się ze mną dzieję!  Żałuję tego, że nie byłam wcześniej tak otwarta na ludzi. Po tym co się stało w Hunstanton, nie mogłam długo do siebie dojść.  To był mój wielki       
błąd! W życiu nie wystarczy mówić do rzeczy, trzeba mówić do ludzi!

- Emilly! Zejdź na dół na chwilkę! - Usłyszałam głos taty. Udałam się, wiec do salonu.
- Wołałeś mnie?
- Tak. Usiądź, proszę.
- Ok... Co się dzieję? Jesteście tacy poważni! Przerażacie mnie!
- Kochanie, pamiętasz jakie było Twoje marzenie, gdy byłaś młodsza?
- Yhyym... tak pamiętam! Chciałam dostać tą 1,5 m lalkę, która chodziła, mówiła i sikała. Chyba miała na imię Agatha.
- Ohh... Emilly. To inne marzenie... - Ja nie mogę to było tak bardzo dawno! Nie pamiętam, jakie miałam wtedy pragnienia.
- Ahaa... już pamiętam! Chciałam mieć rodzeństwo.
- No, właśnie o to nam chodzi! Za niedługo to życzenie się spełni!
- OMG!!! OMG!!! Żartujecie?! Prawda?! - Że niby ja Emilly Marshall będę siostrą?! Myślałam, że dzisiaj już nic mnie nie zaskoczy. Byłam zdziwiona tym, z kim spotykał się Harry. Teraz to jestem pozytywnie zaskoczona! Nie wierzę! To jest nie możliwe! Rodzice starali o dziecko przez 10 lat. Bez skutku! Ginekolodzy mówili, że mama już nigdy nie będzie mogła mieć dziecka. W ogóle byli ciekawi jakim cudem przyszłam na świat. Mama codziennie zażywała jakieś tabletki, dzięki którym mogłaby zajść w ciążę.
Było warto! Za kilka miesięcy zostanę dumną siostrą! Uczucie, kiedy dowiadujesz się, że Twoja rodzicielka spodziewa się dziecka - Bezcenne! O mój słodki Jezuu!!! Jestem strasznie szczęśliwa! Nie umiem tego opisać!
- Emilly, nie żartujemy! Będziesz miała siostrzyczkę albo braciszka.
- Awwwww... nie wierzę!!! Ale to na serio?! Będzie bobas?? Tutaj w domu??? Ooo jejuu!!! Nawet nie wiecie jaka jestem szczęśliwa! To najwspanialszy prezent na świecie! OMG!!! KOCHAM WAS!!!! - Popłakałam się! To były łzy ogromnego szczęścia! Rzuciłam się na szyję mamie, a tata obioł nas swymi silnymi rękami.
- Od kiedy wiecie o tym? - Zapytałam, wycierając łzy, płynące po moich policzkach.
- Od wczoraj.
- Nie mogę w to uwierzyć! No, po prostu nie potrafię! Mamo, na kiedy masz termin porodu?
- Na 5 lutego.
- OMG! Przecież to jest dwa dni przed moimi urodzinami!!! Zaraz, zaraz! Czekajcie... przecież urodziny mam za pół roku, czyli, że jesteś już w 3 miesiącu?!
- Tak, też nie mogę w to uwierzyć! Nic nie wskazywało na to, że jestem w ciąży... do wczoraj.
- Zwymiotowałaś?
- Zemdlałam.
- Mam nadzieję, że byliście w szpitalu?
- Oczywiście, dlatego wiemy, że będziemy rodzicami. - Powiedział tata. Dawno nie widziałam moich rodziców tak wesołych. Przez ostatnie laty rzadko ze sobą rozmawiali. Najważniejsza była praca! Teraz, kiedy spodziewamy się nowego członka naszej rodziny mam nadzieję, że wszystko będzie po staremu.
- Czemu nie powiedzieliście mi wcześniej?
- Byłaś zajęta, szykowaniem się na randkę z tym brunetem! - Uśmiechnął się znacząco tata.
- To nie była randka tylko zwykłe przyjacielskie spotkanie.
- Swoją drogą to znam skądś  tego chłopaka. - Powiedział zamyślony tata.
- Myślę, że nie możesz go znać.
- Możliwe. Mamy nadzieję, że jutro jesteś wolna?
- Umm... jestem a co?
- Zostaliśmy zaproszeni do znajomych.
- Znam ich?
- Kiedyś chodziłaś do nich codziennie.
- Serio? A co niby tam robiłam? Grałam w szachy? Haha.
- Haha. Nie! Bawiłaś się z ich synkiem.
- Ahaa... Nic z tego nie pamiętam.
- Miałaś wtedy  3 albo 4 latka, więc masz prawo tych czasów nie pamiętać.
- Będziecie mogli się lepiej poznać. - Dodała mama.
- Raczej nie. - Odpowiedziałam.
- Czemu? Kiedyś byliście nie rozłączni! Spaliście ze sobą, jedliście razem, a nawet kąpaliście się razem.
- Że co?! Ja się myłam z chłopakiem????!!!! To znaczy w jednej wannie?!
- Em, spokojnie! Byliście dziećmi!
- No i co z tego?! Teraz mam tak normalnie z nim rozmawiać?
- Ohh... przesadzasz. Na pewno  dogadacie się!
- Nie sądzę.
- Jutro jedziemy po południu, więc radzę Ci wcześnie wstać.
- Yhyyym... na pewno - Powiedziałam odchodząc.

   Cały czas po głowie chodziło mi tylko jedno pytanie: "Czy to możliwe, że będę miała rodzeństwo?" Zawsze chciałam mieć siostrzyczkę, którą mogłabym stroić, malować, czesać, doradzać w miłości i chodzić na zakupy. Przede wszystkim chciałam mieć najwierniejszą przyjaciółkę. Jednocześnie pragnęłam mieć brata. Nie młodszego tylko starszego. Najważniejszego mężczyznę w mojej rodzinie (czyt. Oczywiście zaraz po tacie). Niestety go nie mam ale jest szansa, że urodzi się mała ślicznotka! Tak to musi być dziewczynka! Awww... kocham dzieci. One są takie słodki. Tyle śmiechu jest z nimi. O matko! Już po 1 w nocy, a ja muszę jutro o 12 wstać! Przecież to będzie środek nocy! Jak ja będę wyglądać?! Chyba jak strach na wróble!!!

W tym samym czasie w domu One Direction.

- Stary, co Ty odwalasz? - Powiedział nieźle wkurzony Zayn.
- O Ci chodzi pacanie?! - Odpowiedział Harry.
- Te zdjęcia! Ta laska! Rozumiem, że jest zajebista ale zrozum, że psujesz sobie opinie. Najpierw Flack teraz... jak ona w ogóle ma na imię? Wiesz, chociaż?
- Emilly.
- No, to Emilly. Już nie chodzi mi o Ciebie ale o nas! Pomyślałeś, co sobie fanki pomyślą?
- Chyba mogę być szczęśliwy, co nie?
- A Emilly nie ma nic przeciwko temu, że krążą jej zdjęcia po całym necie?
- Pewnie nic o tym nie wie...
- Co?! Przecież to nie możliwe.
 - Ona jest inna.
- Czemu tak myślisz? Spodobała Ci się pierwsza lepsza laska i od razu mówisz o niej, że jest fantastyczna?
- Zayn, gdy ją poznałem ona mnie nie poznała! Ona nie wiedziała kim jestem.
- To chyba normalne, że nie znała Cie?
- Nie wiedziała, że jestem z One Direction!
- O KURWA!!! I tu mnie zaskoczyłeś! Hmm...ciekawe, czy mnie pozna?
- Ty nic nie rozumiesz! Ona, nie wie, że istniejemy!
- Nie żartuj! To jest nierealne! Ej! Ty Harry! Może to zakonnica?
- Zayn widziałem ją!
- OMG! Ona naprawdę jest inna!
- Wyjątkowa...
- Muszę ją poznać!
- SPADAJ! Masz już dziewczynę!
- Harry OGAR! Nie chce jej poznać bo ładną buźkę. Ona strasznie mnie zaciekawiła.
- Ej?! Chłopaki? Z kim Harry jest na tym zdjęciu - Zapytał się Niall, przeżuwając kanapkę.
- Harry ma na oku nową laskę!
- Znowu? Nie przesadzasz trochę?- Spoważniał Niall.
- Zayn to jest tylko KOLEŻANKA!
- Czy ja dobrze usłyszałem? Harry zdradzasz mnie? - Wszystkie twarze zostały zwrócone ku Louis'owi, który wszedł do salonu.
- Lou, jak bym mógł?
- No, dobra! Koniec tych żartów! - Ogłosił dady. Harry, musisz coś wymyślić, bo jutro mamy wywiad i mogę się założyć, że zaczną się pytania: "Kim, ona jest" itp.
- Nie muszę niczego wymyślić! To jest tylko moja znajoma. Po za tym nie mamy jutro wywiadu, tylko pojutrze.
- Dobra, dobra teraz znajoma, ale chcesz z nią  być! - Powiedział Zayn.
- Nie, nie wiem! Ogarnijcie się!!! Znam ją zaledwie 2 dni.
- Szybki jesteś!
- Zayn zamknij się!
- Nie wiem, jak wy ale ja idę spać - Powiedział zaspany blondasek.
- Dobry pomysł! Też tak zrobię bo nie mam zamiaru słuchać tych bredni. Pamiętajcie! Jutro jedziemy do mojej mamy, więc bądźcie gotowi na 14, ok?!

Oczami Harr'ego.

Co oni sobie myślą?! Emilly jest tylko zwykłą znajomą! Jest ładna i to bardzo ale w najbliższym czasie nie chce się z nikim wiązać. Ostatnio wiele kobiet było w moim życiu prywatnym. Każda zraniła mnie albo po prostu przestała dzwonić. Mam nadzieję, że kiedyś spotkam tą jedyną... Teraz najważniejsza będzie tylko kariera.

Następnego dnia - rano.

- Emilly! Wstawaj!
- Nie proszę! NIE! Zlituj się na de mną! BŁAAGAM!
- Dziecko jest już 13!
- Mamusiuu!!! Jeszcze chociaż godzinkę!
- No, chyba sobie żartujesz!
- No, właśnie nie żartuję! Mamusiu  nie widzisz, że  łózko mnie potrzebuje?
- Masz 5 minut i masz pokazać na dole. Jak nie wstaniesz, to dzwonię do psychiatry.
- Yhyym... - Jak oni mogą mi to robić? Jestem zaspana. Oczy mi się kleją! Przez tą ropę dosłownie nic nie widzę! I w takim stanie mam się pokazać ludziom? Jeju! Czemu, nie mogę zostać w domu? Pospałabym sobie jeszcze z godzinkę i wstałabym jak nowo narodzona. Wstać, czy nie wstać? O to jest pytaanie... No, dobra nie będę taka wredna i wstanę. W końcu mieszkam z ciężarną pod jednym dachem. Ohh... nie mogę określić jaka jetem z tego powodu szczęśliwa. Dobra... trzeba się jakoś pozbierać. Niee... tylko nie to! Muszę wybrać ubranie! Hmmm... jak ja to kocham robić! Obiecuję, że kiedyś wyrzucę tą szafę przez okno. Wyrzucanie mebli przez okno - zawsze spoko. Znasz to uczucie, kiedy otwierasz szafę, chociaż jest cała pełna i tak nie wiesz co masz się ubrać? W takiej sytuacji jestem codziennie.
- Emilly!!! Wstawaj!- Usłyszałam, zdenerwowany głoś taty.
- Przecież już wstałam - Krzyknęłam! I co ja mam teraz zrobić? Mamoo pomocy!
- Co się dzieję Em? - Wbiegła przestraszona rodzicielka.
- Nie mam pojęcia w co mam się ubrać.
- I do tego potrzebujesz pomocy? Patrz! W tym komplecie nigdy nie byłaś.
- Byłam...
- Kiedy?
- Na, pogrzebie ciotki Kristien.
- Ahh... to lepiej tego nie zakładaj. Wiesz, co? Wyrzuć to. - Chyba w każdej rodzinie znajdzie się osoba, której nie lubimy? W mojej właśnie taka była ciotka Kristien. 75- letnia pani, która dawała nieźle każdemu w kość. Ciągle narzekała, wymyślała sobie nowe , nikomu nie znane choroby. Nie lubiłam jej. Gdy byłam mała straszyła mnie, że powie rodzicom, żeby wysłali mnie do szkoły z internatem. Jej wygląd był przerażający. Siwe, sterczące włosy, duże szare oczy niemalże białe. Jasna karnacja, z racji tego, że była stara, pomarszczona skóra i do tego ubiór jak do trumny... Bałam się do niej podejść. Zawsze śmiałam się z niej, że wygląda, jak by ją prąd popieścił. Haha... Niestety (czyt. w przeciwnym tego słowa znaczeniu.) ta przemiła starsza pani, zmarła 3 miesiące temu. Jako, że moja mama była jej chrzestnicą, urządziliśmy u nas stypę. Nie byłam z tego powodu szczęśliwa, bo nie lubię niektórych członków mojej rodziny ale z drugiej strony nie nudziłam się, bo było wiele pysznego jedzenia. Wiem, nie powinnam tak myśleć, w końcu żałoba była. Ale na samą myśl o niej robi mi się nie dobrze. Ona była taka dziwna w stosunku do mnie... Myślę, że nawet nieboszczyk był by przestraszony jej osobą. Haha.
- Emilly masz dwie wielkie szafy ubrań! Nie możesz wybrać głupiej spódniczki i zwykłej bluzki?
- To nie jest takie proste. Kolory muszą być odpowiednio dobrane.
- Od kiedy znasz się tak dobrze na modzie?
- Emm... od kiedy mam własną kartę kredytową?
- Wiedziałam, że to był zły pomysł, żeby Ci ją dawać.
- Dobra, już wiem co założę.
- Przebierz się szybko, my będziemy czekać  w samochodzie.
- A śniadanie? Głodna jestem!
- Zjesz obiad u Anne.
- Kim kolwiek jest Anne, jeśli dobrze gotuję to mogę nawet u niej zamieszkać - Pomyślałam. Po krótkiej demolce w łazience wyglądałam tak .

- No, nareszcie! Ile można na Ciebie czekać?
- Ohh... ja wam czekać nie kazałam! Mogliście, spokojnie jechać beze mnie.
- Emilly, zmieniłaś się. - Powiedziała mama.
- Ile będziemy tam jechać? - Zmieniłam temat.
- Godzinę...
- Ahhaa... to dobranoc. - Nawet nie wiem, kiedy zasnęłam.

5 minut później - rozmowa rodziców.
- Nie sądzisz, że już czas, aby jej powiedzieć prawdę?
- Nie. Tom ja nie dam rady.
- Ona ma 17 lat, na pewno to zrozumie.
- Skarbie, nie widzisz jak ona się zmieniła? Ma pasję, przyjaciół. Dopiero otwarła się na świat! Nie mogę dopuścić do tego, żeby znowu zamknęła się w sobie. Pamiętasz jaka była szczęśliwa, gdy mieszkaliśmy w Hustanton? Myślę, że to były jej najlepsze lata dzieciństwa.
- Po za małym szczegółem, że straciła tam przyjaciół to masz rację. A zastanowiłaś się co będzie, jak dowie się od kogoś innego?
- Niby kogo masz na myśli? Gabrielle?
- Ją też ale Anne...
- Słuchaj! Gabrielle dostała, co chciała a Anne w to nie mieszaj, dobrze?
- Mam złe przeczucia.
- Ty i Twoje przeczucia. Tom jesteśmy szczęśliwi. Mamy cudowną córkę, i kolejne dziecko w drodze.
- Nie chcę wiedzieć, co ona mogłaby sobie zrobić...
- Właśnie! "Gdyby". To jest nasza tajemnica ona nigdy nie wyjdzie na jaw. Ja próbuję o tym nie myśleć.
- Jesteśmy złymi ludźmi.
- Ciszej!
- Daria, ona nic nie słyszy! Śpi jak zabita.
- Ona jest tak piękna.
- I mądra. Myślisz, że będzie kiedyś śpiewać?
- Teraz Ty zaczynasz?
- Tom, myślisz, że ja się w ogóle nie boję?
- To chyba przez te hormony.
- Dobra, skończmy lepiej tą rozmowę.
- Tak to znakomity pomysł.

10 minut później. - Oczami Emilly.

Obudziłam się i tak jak, myślałam dojechaliśmy. Zaparkowaliśmy pod pewnym domem. Nie był on bardzo duży ale mały też nie. Rzucił mi się w prosto w oczy płot obrośnięty, krwisto czerwonymi różami. A za nim podwójna, drewniana huśtawka. Zawsze o takiej marzyłam. Rodzice mówili, że przebywałam tutaj dużo czasu. Szkoda, że to było tak dawno... Czasem tak sobie myślę, że fajnie było by pamiętać wszystko od samych narodzin.
- Tom, mi się wydaję, czy ona nie śpi. - Powiedziała, przerażona mama. Widziałam strach w jej oczach.
- Cześć, słonko! Długo już nie śpisz? - Hmm... coś mi tu nie gra... Tata rzadko się denerwuję a teraz widzę, jak ręce mu się trzęsą. Czy oni coś przede mną ukrywają?
- Jakoś od 2 minut. - Odpowiedziałam.
- Wyspałaś się trochę?
- Powiedzmy, że odreagowałam tą mekkę spędzoną przed szafą.
- Haha. Oj Emilly, Emilly... - Skąd ten uśmiech? To nie miało być zabawne.
- Nie wiem, co było w tym śmiesznego, ale ok.
Gdy doszliśmy do drzwi, otwarła nam je pewna brunetka o szerokim uśmiechu.
- No, nareszcie! Kupę lat się nie widzieliśmy! O matko! Emilly! Jak Ty wyrosłaś!
- Dzień dobry.
- Nie mogę uwierzyć, że z takiej drobnej dziewczynki, wyrosła nam taka wysoka i piękna panna. - Hmm... może wyska jestem ale, że piękna to nie wiedziałam.
- Dziękuję, miło mi. - Podziękowałam.
- Wchodźcie! Co tak stoicie w drzwiach?! Zapraszam. Rozgośćcie się. Zaraz powinni przyjechać chłopcy, więc zaczekamy na nich.
- Mój kochany smyk przyjedzie z tymi przyjaciółmi z zespołu? - Hmm... pewnie mój przyjaciel z dzieciństwa jest piosenkarzem - Pomyślałam.
- Tak! Cała piątka przyjeżdża na weekend.
- To się zapowiada mexyk?
- Już się do tego przyzwyczaiłam. Ohh... Dario nawet nie wiesz, jak bardzo Ci tego zazdroszczę, że możesz codziennie widzieć swoje dziecko. - Powiedziała Anne, popijając łyk herbaty z filiżanki.
- Mamo! Masz, jeszcze córkę! - Usłyszałam dziewczęcy głos.
- Ooo Gemma! Wróciłaś już? Co tak wcześnie?
- Nudy były.
- To może was sobie przedstawię, pewnie siebie nie pamiętacie. Emilly to jest moja córka Gemma. Gemmo to jest Emilly, Twoja i Harr'ego przyjaciółka z dzieciństwa.
- Tak, pamiętam Cie.
- Przepraszam ale nic nie pamiętam. To było tak dawno. Każdym bądź razie miło Ciebie poznać ponownie.
- Ciekawe, co powie Harry, gdy Ciebie zobaczy - Harry? Proszę Cie Bożę spraw, żeby ten człowiek był normalny! To imię źle mi się kojarzy.
- Emm... Harry?
- Nie udawaj, że nie pamiętasz swojego pierwszego chłopaka!
- Yyy... mamo? Tato? Czy ja o czymś nie wiem?
- Już Ci opowiadaliśmy, że byłaś z Harr'ym bardzo zżyta. My po prostu uważaliśmy, że jesteście jak mąż i żona. - Hmm... nie ma to jak na 4-letnie dzieci mówić mąż i żona. Tylko moi rodzice tak potrafią.
- Hahah... dobrze wiedzieć.
- Gemmo, idź poszukaj albumów, dobrze?
- A gdzie one są?
- Powinny być na strychu.
- Ok. Emilly pójdziesz, ze mną?
- Jasne.
- Strasznie się zmieniłaś.
- Pamiętasz mnie?
- Mam 21 lat, więc jestem trochę starsza.
- Serio? Dałabym Ci 18.
- Haha. Chciałabym tyle mieć. Jak tu ciemno!
- A zarazem brudno.
- Teraz musimy znaleźć duże różowe pudełko.
- Z napisem Harry&Gemma?
- Tak! Gdzie je widzisz?
- Siedzisz na nim.
- Haha. Jaka ze mnie niezdara! Chodźmy lepiej stąd, bo tutaj jest niebezpiecznie. Kiedyś, gdy bawiłam się z Harr'ym w chowanego to za trzasły się tutaj drzwi! Byłam uwięziona przez 3 godziny! Teraz staram się unikać tego miejsca.
- Nie dziwię Ci się.
- Mam traumę do końca życia. Oho! Pewnie chłopcy, przyjechali.
- Chłopcy?
- Chodź, zapoznam Cie z nimi.
- Już się boję!
- Cześć braciszku! - Rzuciła się Gemma na lokowatego chłopaka. Hmm... podobnego do Styles'a. Zeszłam na dół i...
- O CHOLERA!!! - Tylko na tyle było mnie stać powiedzieć.

Na początku chciałam was przeprosić! Nie dodawałam kolejnego rozdziału, bo nie miałam dostępu do internetu. Co o nim sądzę? Nudny, długi, nic zabawnego się nie dzieję -,- Jednym słowem BEZNADZIEJNY! To tylko moje zdanie. Czekam na wasze opinie. STRASZNIE DZIĘKUJE ZA 6 KOMENTARZY POD OSTATNIM POSTEM!!! Wow!!! jest też 3 obserwujących! OBY TAK DALEJ! :) Fajnie wiedzieć, że ktoś to opowiadanie wgl czyta. JESZCZE RAZ DZIĘKUJĘ I DO NEXTA!!! @agata_971012 xxxxxxx




wtorek, 9 października 2012

3. Jakiego koloru jest tlen?

 Wybiła godzina 19. Ten czas tak szybko mija... Przez 3 godziny wybierałam ubrania. Mam ich dosyć sporo ale i tak nigdy nie wiem w co mam się ubrać. W końcu nie idę na randkę tylko na zwykłe spotkanie, więc nie ma co się stroić. Wybrałam szarą bluzkę 3/4 z dużą kokardą, czarną spódniczkę. Nie mam pojęcia, co Harry zaplanował, więc do tego założę czarne baleriny i płaszcz. Ubrałam się, lekko pomalowałam i postanowiłam już wychodzić, gdy usłyszałam głos taty.
- To gdzie się wybierasz? - Czy ja mogę chociaż raz wyjść spokojnie z domu?
- Idę na spotkanie. - Powiedziałam nie co zdenerwowana.
- A, czy ten brunet będzie Ci towarzyszył? Uśmiechnął się znacząco.
- Jaki Brunet? - Powiedziałam wystraszona. Nie chce, żeby rodzice wiedzieli z kim mam kontakty. To było by straszne. Kiedyś bez mojej wiedzy zaprosili kolegę z klasy. Czemu? Bo myśleli, że chodzimy ze sobą. Długo zastanawiałam się czemu tak myśleli aż okazało się , że tata widział mnie z nim w parku. Tak on sobie pomyślał, że byliśmy na randce a ja tylko udzielałam mu korepetycji. Od tamtej pory mam traumę.
Wyszłam do okna i ujrzałam czarny, duży samochód. Chyba kabriolet. Szybko założyłam buty. Stanęłam przed lustrem mówiąc do siebie: "To nie jest randka! To nie jest randka. Emilly on może zostać tylko Twoim przyjacielem. Popsikałam się jeszcze perfumami, poprawiłam włosy, wzięłam torebkę, płaszcz i ruszyłam ku drzwiom. Otwarłam je i zobaczyłam Harrego. Był taki elegancki. Miał na sobie czarne rurki, ( On jest taki szczupły. Nie jedna dziewczyna po zazdrościła by mu tych zacnych patyków.) szara koszulkę i na nią również szarą marynarkę. Włosy były ułożone tak jak zawsze. jego oczy spoglądały na mnie. Trochę się speszyłam.
- Dobry wieczór? To jak będzie? Porywasz mnie gdzieś, czy zostajemy u mnie?
- Ślicznie wyglądasz. - Powiedział, zamyślony a zarazem wpatrzony we mnie jak w obrazek.
- Haha! Pedofil komplementuję mi. Ohh...jakie to słodkie. Tak naprawdę to dziękuję, Ty też całkiem przyzwoicie wyglądasz. - Jaka ja jestem głupia. Kogo ja oszukuję? Przecież on zabójczo pięknie wygląda.
- Ej, no weź! Ni jestem takim wielkim pedofilem. Tylko chodzą takie, że fanki na mój widok zachodzą w ciąże.
- Haha, co?! Ty jesteś serio walnięty! Masz obsesję na swoim punkcie. I nie zaprzeczaj bo to jest czysta prawda! - Powiedziałam.
- Lepiej wsiadaj do tego auta, bo zaraz sam Ciebie tam włożę.
- Bo niby się Ciebie boję? Śmieszny jesteś!
- Powinnaś się bać!\
- No, chyba NIE!
- No, chyba TAK!
- Niee!
- No, dobra to gdzie chcesz jechać bo małe plany ale nie wiem może Ty za proponujesz coś lepszego?
- Do fryzjera! Jedźmy do fryzjera!
- Po co do fryzjera? - Zdziwił się. Chyba nie ma pojęcia co zaraz powiem..
- Obciąć Cie na łyso! - Wybuchłam śmiechem. Nagle Harry mocna z zarazem szybko zahamował.
- NIGDY W ŻYCIU!!!
- Człowieku Ty chcesz nas zabić?! - Powiedziałam zdenerwowana ale jednocześnie nie mogłam ogarnąć się od śmiechu. Mina Styles'a, była powalająca.
- To przez Ciebie! Dla mnie słowo FRYZJER działa równie zabójczo jak ŁYŻKA na Liam'a!
- Yyy...a  kim jest ten Liam? - Powiedziałam zdziwiona. Czasami nie mam pojęcia o kim on do mnie mówi. Może to jeden z jego braci.. - Pomyślałam.
- To jest mój jeden z 4 braci. - Odpowiedział.
- Boże widzisz i nie grzmisz! W jakim ja świecie żyję?! Ludzie boją się chodzić do fryzjera, nie używają łyżek. To w ogóle po co była ewolucja człowieka? Może dla nich nie powinna istnieć? Tak, chyba to był by dobry pomysł. Ciekawe, cz coś mnie jeszcze zaskoczy? - Powiedziałam
- Pewnie jeszcze nie jeden raz Cie zaskoczę! - Zrobiłam wielkie oczy! Ej, no co można myśleć o człowieku nie zrównoważonym psychicznie?
- Tak w ogóle to gdzie jedziemy?
- Do szkoły!
- Co?! Pogięło Cie?! Jest środek wakacji! - Ja dzisiaj nie wytrzymam z tym człowiekiem!
- Wczoraj powiedziałaś, że jestem głupi, więc muszę zmądrzeć.
- Haroldzie,ale Ty wiesz, że głupie zawsze będzie głupi? hah.
- Tak, jak jesteś taka mądra to powiedz mi jakiego koloru jest tlen?!
- Głupcze! Nie kompromituj się bardziej! Skup się lepiej na prowadzeniu tego ładnego auta.
- Ha Ty nie wiesz jakiego koloru jest tlen dlatego zmieniasz temat!
- Harry deklu! Tlen nie ma koloru!
- Właśnie, że ma!
- Ty skończyłeś podstawówkę?
- Tak! Nie widać jakim dużym jestem chłopcem?
- Może wysokim jesteś ale mądrym to chyba nie!
- Poddajesz się?
- Z czego mam się poddać?
- No, czy wiesz jakiego koloru jest tlen.
- Boże Harry Ty brałeś coś? - Już nie mogłam tego słuchać!
- Wiesz wczoraj kręciliśmy nowy teledysk i Zayn robił jakieś dziwne miny, więc nie wiem. Może coś mi dosypali.\
- Mam genialny pomysł! Już wiem, gdzie możemy pojechać!
- Gdzie?
- Do szpitala! - Powiedziałam, załamana inteligencją Harrego.
- Coś Cie boli? Już jesteś w ciąży?! To, tak szybko działa?
- Jedziemy do psychiatry!
- Potrzebujesz z nim porozmawiać, bo jesteś załamana tym, że za 9 miesięcy urodzisz mi córeczkę?
- Nie, chyba o czymś innym. - Nie ma to jak jechać kilkanaście minut z Harrym i mieć już zniszczona psychikę. Zawsze spoko.
- A o czym?
- O tym, czy istnieję jakiś lek na głupotę.
- Chyba go nie ma bo jak by był to chłopcy na pewno by mi kupili.
- Styles załamujesz mnie.
- Wiem, i  to właśnie mi chodzi.
- A powiedz mi , co Twoja mama robi, gdy ją wkurzasz?
- Zamyka mnie w piwnicy.
- Nie skomentuję tego.
- Dobra, wysiadamy.
- NIE! Ja z Tobą nigdzie nie idę! Nie pokarze się z Tobą przy ludziach!
- Nie jedna kobieta zazdrościła by Ci jechać ze mną w jednym aucie a Ty nie chcesz iść ze mną na koncert.
- No, wychodź bo zaraz dziennikarze wkroczą do akcji.
- Ale masz się zachowywać!
- Pomyśle nad tym.
\- Zapamiętaj to, że tlen ma kolor nie widzialny.- Powiedział mi cichutko na ucho.
- A wiesz jaki kolor mają papiery, które wypełnia psychiatra?
- Psychiatryczny?

I jest 3 rozdział!!! Trochę krótki ale niestety nie mam czasu na napisanie dłuższego. Dziękuję, że czytacie i dodajecie się do obserwujących :) To jest na prawdę miłe! Kolejny rozdział napisze za tydzień bo nie wiem czy będę miała wolny komputer. Jeszcze raz dziękuję i do nexta! KOCHAM WAS!!! <3  A to jest mój tt ---> @agata_971012 xx.  (sorry za wszystkie błędy) 



poniedziałek, 8 października 2012

2. Pedofil?

  Gdy wróciłam do domu było grubo po 23. Wchodząc, zauważyłam auto mojego taty. Nie ukrywam strasznie mnie to zdziwiło. Zazwyczaj ojciec przyjeżdżał w środku nocy. Zdjęłam ubranie wierzchnie i od razu udałam się do kuchni. Zawsze po powrocie, przychodzę tam. Czemu? Odpowiedź jest prosta. Zawsze jestem głodna. Naprawdę! Nasza kucharka, dziwi się ile ja jadam w ciągu dnia. W sumie to jest dziwaczne bo jem więcej niż nie jeden dorosły mężczyzna. W końcu nikogo tam nie zastałam. To oznaczało, że Gabrielle skończyła pracę i poszła do domu. Przechodząc przez jadalnię, zauważyłam mojego ojca, czytającego książkę.
- Dobry wieczór - Powiedziałam dosyć głośno.
- Dobry wieczór, Em. - Tylko tyle? Cóż czego ja oczekiwałam? Że wstanie, podejdzie do mnie, mocna przytuli i ucałuje w twarz? Taa...na pewno! Mój tatuś zapewne mnie bardzo kocha, pomyślałam z sarkazmem.
- Czemu dzisiaj jesteś tak wcześnie w domu? - Powiedziałam obojętnie.
- Wziąłem sobie wolne na dzisiejszy wieczór oraz na jutrzejszy dzień.
- Słłłuucham? Co, proszę?! Ty?! WOLNE?! - Kiedyś, gdy byłam w szpitalu. Miałam chyba 7 lat jak dowiedziałam się,że mam ksztuśćca. Lekarze powiedzieli, że muszę zostać w szpitalu bo leczenie tej choroby w domu jest niebezpieczne. Grozi uduszeniu się. Pamiętam jak mocno bałam się zasypiać. Moja sala była ponura. Ściany były szare, światło tak świeciło, jak by tylko była włączona mała latarka. Natomiast, gdy budziłam się, czułam się jak w więzieniu. Nie mogłam wyjść do okna bo nie dało się. Było tak wysokie,że pielęgniarka musiała wchodzić na drabinę, żeby je odtworzyć lub zamknąć. Po za tym było małe. Wracając do taty. To właśnie on porzucił wszelki obowiązki,żeby ze mną zostać. Wiedział, że to dla mnie szok. Z dala od domu od zabawek, znajomych, od rzeczy, które kocham. To było mniej więcej 10 lat temu. Od tamtej pory nigdy nie brał urlopu. Dużo pamiętam co się w tedy wydarzyło ale jednego nigdy nie zapomnę. Będąc w szpitalu przez 2 miesiące ani razu nie widziałam mamy. Dla małego dziecka to koszmar. W końcu matka to matka.  Mniejsza o to wtedy byłam mała i głupia. Teraz staram się być mądra i rozsądna. Po prostu wiem, że nigdy jej tego nie wybaczę.
- A mama, wie o tym? W ogóle gdzie ona jest? - Zapytałam.
- Twoja matka została zaproszona na spotkanie z przyjaciółkami. Chce jej towarzyszyć, więc musiałem zrobić sobie dzień wolny.
- A gdzie ona jest? - Zapytałam się po raz kolejny.
- Chyba już śpi.
- Umm...czy ja też muszę tam jechać? Błagam, powiedz, że NIE!
- Nie, nie musisz. - Odpowiedział. A gdzie byłaś tego wieczora?
- Ciekawa ta książka? Pragnęłam zmienić temat.
- Skoro nie chcesz opowiadać to nie rób tego. Ja Cie zmuszać nie będę. A co do książki to wiesz, dobrze, że nudnych nie czytam.
- Nie wiedziałam, że interesuje Cie to?
- Kochanie, myślisz, że jak pracuję i jestem bardzo zapracowany to nie chce wiedzieć co się dzieję u mojej córeczki?
- Nie wiedziałam... - Czy ja dobrze słyszę? Nie..no nie wierzę. Dostałam paraliżu serca. Oczy z orbit chcą mi wylecieć. Czuję, że zaraz dostane zawału.
- Jakieś plany na jutro?
- Myślę, że pobudka, śniadanie, poranna toaleta i cały dzień będę się nudzić. - Oznajmiłam. A wy, o której jedziecie?
- Chyba o 15?
- Czemu  o 15? Przecież to jest wczesna pora na jakiekolwiek bankiety.
- Musimy jeszcze tam dojechać.
- Daleko to jest?
- Kawałek. - Widziałam, że tata stara się mi przekazać, że jest zajęty czytaniem książki dlatego postanowiłam skończyć to pogawędkę.
- Yhhyym... no dobrze. Idę na górę.  Śpij dobrze, tatusiu. - Ahhh...te moje udawane czułości. A może jednak nie udawane?
- Nawzajem Emilly.
 
  Ahhh....to uczucie być samym w domu... I to przez cały dzień! Ohh..jak ja kocham być wolna! Robić co mi się tylko podoba. Słuchać tak głośno muzyki, że aż uszy bolą! Awww... I do tego dużo jedzenia! Lody, czekolada, żelki, ciastka, batony, gumy do żucia!!! Colaaa!!!! Jutro będę w siódmym niebie!!!

10 minut później...

Po wykonaniu wieczornej toalety, włączyłam swojego laptopa.Włączyłam tt. Zazwyczaj wchodziłam na ten portal bo uważam, że jest najciekawszy i ludzie są milsi. Pierwsze, co zwróciło moją uwagę była ogromna ilość nowych followersów. Zdziwiłam się! I to jak! Jeszcze dzisiaj rano miałam nie całe 500 a teraz mam 10 razy tyle! OMG!!! Nie wiedziałam, co mam o tym myśleć. Weszłam w interactions i zobaczyłam tweet od Harry Styles. Co? Harry Styles? Kto to? Ahaa... to ten chłopak, którego dzisiaj poznałam. Przeczytałam od niego tweet'a i odpowiedziałam.


Od Harry Styles:
 
"Miło się z Tobą rozmawiało. Tyle zabawy.  Musimy to powtórzyć!!! Może... jutro? Co, o tym myślisz? :) xxx."

Odpowiedź do Harry Styles:

"Owszem było miło. :) Jutro mi pasuję. xx."

Nie jestem pewna, czy powinnam angażować się w nowe znajomości. Ostatnio poznałam już pięć nowych osób. To dla mnie trochę za dużo... Zaryzykuję.


Następnego dnia - rano.

     Obudziły mnie promienie słoneczne, wprost padające na moją twarz. - Miły początek dnia - Pomyślałam. Po 5 minutach rozstałam się z moim kochanym łóżkiem i udałam się do łazienki. Wspomniałam o tym, że jestem w zawiązku z tym kochanym, bardzo użytecznym przedmiotem? Kocham spać! Czasami zdarza mi się  spać 15 godzin na dobę. Rodzice, martwią się, że jestem może na coś chora. Moim zdaniem to nie choroba tylko uzależnienie. Oni po prostu nie rozumieją mojej miłości, do tego wspaniałego przyjaciela. Ono najbardziej mnie rozumie! A przede wszystkim wie, czego potrzebuję.
       Po 15 minutach wyszłam gotowa z łazienki ubrana w to . Zeszłam na dół i tak jak myślałam, rodziców już nie było. W końcu jest już po 15. Chyba się wyspałam? Poszłam do kuchni, aby powiedzieć Gabi, co chce zjeść na śniadanie.
- Dzień Dobry! - Powiedziałam radośnie.
- Aaa dzień dzień dobry, słoneczko! To, co mam zrobić Ci na śniadanko?
- Myślę, że na śniadanie jest już za późno...
- Ahh..no tak. To sobie życzysz na obiad?
- Hmmm..niech pomyśle. LECZO!!!
- Tak,  jak zawsze? Dużo kukurydzy i papryki?
- Jak Ty mnie dobrze znasz!
- W końcu znam Cię od takiego bobasa - Pokazała rękoma jaka byłam mała. Gabi a właściwie Gabrielle Cirotti jest przyjaciółką mojej babci. Pracuje u nas odkąd przyszłam na świat. Zawsze zastanawia mnie skąd zna moją babcie? Jak się poznały i wgl. Nigdy się jej nie pytałam. Wiem tylko tyle, że babcia kocha ją jak własną siostrę.
- Co, tak zamyślona jesteś, Em? - Zapytała się Gabi.
- Ja?! Nie! Znaczy myślę o dzisiejszym spotkaniu. - Powiedziałam.
- A wydarzy się coś ważnego?
- Nie! Skądże!
- A masz jakieś plany?
- Tak, jestem umówiona. ze znajomym.
- Naprawdę? Z chłopakiem? Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że poznajesz nowych ludzi. Ten chłopak przyjdzie tutaj?
- Nie, raczej wychodzimy gdzieś. Chyba...
- A można wiedzieć jak ma na imię?
- Pewnie! Ma na imię Harry.
- Codziennie słyszę te imię jak moja wnuczka, ogląda jakieś zdjęcia na komputerze. A piszczy tak, że sąsiedzi na pewno ją słyszą.
- Haha. Zabawna jest. A ile ma lat?
- 14 kończy za miesiąc. A ładny jest ten chłopak?
- Haha! Nie wiem... Nie zwracam uwagi na wygląd. Nie Lubie jak ludzie zdają mi wiele pytań. Czuję się wtedy nie komfortowo. A po za tym nie jestem przyzwyczajona do tego rodzaju pytań.
- Emilly, chyba telefon Ci dzwoni?
- Co? Gdzie?! Ahhaa... - Podskoczyłam z krzesełka i pobiegłam do mojego pokoju. Zdyszana odebrałam.

- Halo?- Oddychałam ciężko, chyba to Harry usłyszał.
- Emilly? Jesteś chora?
- Yyy..nie?
- Ahh..to dobrze. A tak wgl to hej.
- Cześć.
- O której będziesz miała wolny czas, żeby gdzieś się przejść?
- Może o 19? - Jest 16, więc mam jeszcze 3 godziny.
- Ok, a podasz mi swój adres?
- A co? Chcesz się włamać do mojego kochanego domku?
- Oczywiście i porwać Cie z niego.
- Haha. Czyli jesteś włamywaczem?
-  TAK! Haha. Lepiej się szykuj bo jak wpadnę tam to zobaczysz jakim jestem bandytą a zarazem pedofilem! Muszę kończyć bo mam zaraz próbę, to wyślij mi sms-a z adresem, ok?
- Haha! Pedofil? Pasuję do Ciebie. Jasne napiszę.
- Do zobaczenia.
- Pa. - Próbę? Jaką próbę??

 

No i jest 2 rozdział!!! Myśle, że nudny... Kolejny next postaram się lepiej napisać. :)




 


niedziela, 7 października 2012

1. Biją Cie tam???

- Wychodzę! - Powiedziałam, zakładając płaszcz. W sumie to nie wiem po co oświadczałam, że wychodzę skoro i tak nikogo to nie obchodzi.
- Gdzie się wybierasz o tej porze? - Oniemiałam! Moja mama zapytała się mnie... OMG! Ona powiedziała coś do mnie. Chyba śnię.
- Umówiłam się ze znajomymi. - Powiedziałam bez zastanowienia.
- Yhyym... Z jakimi znajomymi? - Jak nie raz nie chce mi się iść np. do biblioteki to nikogo nie ma, żeby mnie zatrzymać a teraz, kiedy się spieszę zebrało się jej na rozmowę.
-  Z tymi, co poznałam w galerii.
- No, nie wiem czy to jest dobry pomysł. - Powiedziała tak jak by chociaż trochę bała się o mnie.
- Niby czemu? - Zapytałam.
- Em, nie znasz ich. A jest już późna godzina. - Rozumiem, że jest trochę późno... ( czyt. jest 22) W końcu mieszkamy w Londynie od 2 tygodni, ale  niech zrozumie w końcu to, że za niedługo będę miała 18 lat! I będę bardziej samodzielna i odpowiedzialna.
- No, właśnie wiem i chce to zmienić. - Powiedziałam spokojnym tonem.
- Ohh...dobrze. Ale masz wrócić przed 1, ok?
- Postaram się.
- Jak coś to dzwoń...

  Idąc uliczkami Londynu, myślałam nad moim życiem. Przyjechałam tutaj , bo mój ojciec już nie mógł wytrzymać z tęsknoty do nas. Zawsze chciałam mieszkać w tym pięknym mieście, ale obawiałam się tego, że nie będę umiała porozumiewać się z innymi. Język mały problem. Uczę się go od 12 lat, więc problem tkwi w tym, że jestem osobą bardzo zamkniętą w  sobie. Tak naprawdę nikt nie wie, jaka jestem, jakie mam uczucia, zainteresowania. Czasami ludzie mówią o mnie, że jestem chodzącym nie szczęściem albo mają mnie za zakonnice. Nie mam pojęcia, czemu? Przecież nie chodzę ubrana na czarno. Przecież nie jestem jakoś strasznie religijna! Z kolei nowo poznani znajomi rodziców uważają, że jestem rozpieszczoną nastolatką i wydaję mnóstwo kasy na ubrania. Czemu tak uważają? Myślę,że dlatego bo kocham modę i staram się codziennie mieć inne ubranie. Tak dbam o swój wygląd a inni myślą, że jestem nienormalna... Ja tego nie pojmuję! Znowu nasuwa mi się kolejne pytanie. Czemu ludzie oceniają człowieka po wyglądzie?! Czy chłopcy, którzy są ładni, znają się na modzie i mają uczucia MUSZĄ BYĆ GEJAMI? A dziewczyny, które przyjaźnią się od zawsze i codziennie spędzają ze sobą czas SĄ LESBIJKAMI? Takie jest życie. Okrutne, bezlitosne, pełne nie szczęść. Gdy byłam małą dziewczynką, nie marzyłam o księciu z bajki. Pragnęłam tego, żeby się nigdy nie zmieniać! Modliłam się, żeby zawsze być sobą. Dzisiejsza młodzierz jest dziwna. Owszem tak jak by nazwałam siebie samą ale to jest prawda. Nastolatki są zakochane w swoich idolach a i tak nigdy z nimi nie będą. Może nie które spotkają ich, zrobią sweet focie, pogadają przez chwile i koniec. Jeśli chodzi o idoli. Lubimy ludzi, którzy bez wahania mówią to co myślą bądź lubią, pod warunkiem, że myślą lub lubią to samo co my. Może to się wydawać trochę dziwne, że tak czarno oceniam moich rówieśników ale to jest tylko moje zdanie. Czy mam swoich idoli? Hmm... mam, ale nigdy o nich nikomu nie mówiłam. Jestem osobą wrażliwą. Nie zniosłabym obrażania mojej osoby. Co do moich hobby. Kocham fotografię. Robię zdjęcia wszędzie i wszystkim.
Lubie pisać. Od zawsze pisałam różne opowiadania, bajki a nawet piosenki. Moje uczucia przelewam na papier. Jest to upamiętnienie tego wszystkiego, co nosze w sercu. Jestem wolontariuszką, kocham zwierzęta i naturę. Uwielbiam projektować stroję, dekorować swój dom. W smutnych chwilach gram na gitarze. Taka właśnie jestem ja, Emilly Marshall. Wszechstronnie uzdolniona 17- latka, która nigdy w życiu nie miała niższej średniej ocen niż 5.00. Tak... pieprzony ideał rodziców. Szkoda, że nie mogę powiedzieć im o moich pasjach...  Nie ważyłabym się! Oni już dawno zaplanowali mi całe życie. Skończyć podstawówkę, gimnazjum, liceum a potem uniwersytet a następnie zeswatać mnie z bogaczem. I nareszcie iść w ich ślady. Zostać wybitnym, znanym na całym świecie lekarzem czy wiecznie zapracowanym prawnikiem? Ciekawe czy już zdecydowali się. Chyba wyniknie z tego jakiś konflikt w końcu te zawody są całkiem inne. Rodziców mam walniętych ale za to dziadków kochanych. Zazdroszczę im tego, że mieli normalne życie. Babcia była znaną aktorką i tancerką a dziadek był piosenkarzem i biznesmenem. Kiedyś pytałam się ich, czy oni sami wybrali swoje zawody. I odpowiedzieli mi jedno. " Małe rzeczy, które robisz są lepsze niż te wielkie, które planujesz." Wtedy nie wiedziałam, co chcieli mi przekazać. Teraz dzięki im wiem, że w życiu trzeba twardo stąpać po ziemi.
   Dochodząc do pubu trochę się denerwowałam. Nigdy nie bywałam w takich miejscach. Częściej chodziłam na jakieś bankiety a nie dyskoteki. Trudno, trzeba się przełamać. Przechodząc koło pijanych, tańczących ludzi rozglądałam się za moimi znajomymi.

- Siemka Em - Wykszyknoł rozpromieniony Matt.
- Emilly miło Cie widzieć -  Dodała Beth.
- Hej! A gdzie reszta? - Zapytałam, spoglądając na boki.
- Sarah i Josh nie mogli przyjść bo się umówili na randkę. - Powiedziała Beth tak jak by miała to być niespodzianka.
- Umm... to fajnie. Jak tylko ich spotkam będę musiała im po gratulować.
- Haha Teraz to nie będzie takie łatwe. - Powiedział Matt.
- Dokładnie! Pewnie teraz, gdzieś się liżą. - Dodała Beth. Na co my wybuchliśmy śmiechem.
- To co robimy? - Zapytałam.
- Jak to co? BAWIMY SIĘ! - Kszykneła Beth i złapała mnie za rękę, Zaczęłyśmy się bawić i tańczyć. Po chwili przypomniałyśmy sobie o Matt'cie.
- A gdzie jest Matt? - Nie co się zaniepokoiłam.
- Znając go to pewnie szuka jakiejś dupy - Powiedziała. Słownictwo Beth czasami mnie przeraża. Gdyby tylko rodzice wiedzieli jakich mam znajomych... Ohhh... było by słabo.
- To ja pójdę go poszukać - Powiedziała Beth odchodząc ode mnie.
- Ok, to ja pójdę do baru.- Powiedziałam dosyć głośno, na co Beth kiwnęła głową.
Za bardzo nie wiedziałam jak mam tam dojść. Wszędzie ludzie! Dużo ludzi! Prześlzgiwanie się miedzy nimi nie należało do łatwych rzeczy,
- Ohh..nareszcie - Powiedziałam do siebie.
- Sama w takim clubie - Usłyszałam jakiś głoś po czym odwróciłam się w drugą stronę, żeby zobaczyć jego właściciela.
- Nie, z przyjaciółmi - Powiedziałam poważnie.
- Z przyjaciółmi i się z nimi nie bawisz? Myślę, że do clubu przychodzi się bawić i tańczyć.
- Tak? To czemu Ty się nie bawisz? Zapytałam się unosząc brew.
- Bo nie mam ochoty - Powiedział trochę zgubiony.
- Yhyymm...to ciekawe! Nie wyglądasz na takiego, co nie ma ochoty się bawić.
- A ty nie wyglądasz na taką co często przychodzi na takie imprezy.
- Ahh..tak! A Ty powinieneś ściągnąć ten kaptur, bo nie widzę Twojej twarzy - Powiedziałam uśmiechając się.
- Muszę?! Powiedział z niechęcią.
- Kultura tego wymaga. - Powiedziałam podobnie jak to moja mama powiada.
- "Kultura tego wymaga." ?! Dziwnie się wypowiadasz.
- Przeszkadza Ci to?
- Tak! Może trochę - Odpowiedział.
- A mi przeszkadza to, że nie mogę zobaczyć Twojej twarzy. Przykro mi, jeśli nie zdejmiesz tego zacnego kaptura to nie będę dalej z Tobą rozmawiać. - Ahh..znowu mowa mojej mamy! Co się ze mną dzieję?
- Zadziorna jesteś! Ale chyba nie będę mógł spełnić Twojej prośby.
- Czemu? To takie trudne zdjąć kaptur z głowy? Poczekaj! Może lepiej będzie, jeśli ja Ci go zdejmę. - Wstałam, podeszłam i ściągłam mu kaptur. Nie sądziłam, że pod tym kapturem będzie się ukrywał tak...przystojny chłopak- pomyślałam.
- Ohh..tylko tyle mogłam w tej chwili powiedzieć.
- Ahaa... czyli Ty też jesteś jedną z nienormalnych fanek, które piszczą: " Harry Styles?! OMG! Harry Styles tutaj jest! Dziewczyny! OMG!"
- Haha miło Cie poznać Haroldzie. - Powiedziałam pełna skupienia po czym wybuchłam śmiechem.
- To Ty mnie nie znasz? Znaczy nie wiesz kim jestem? - Zdziwił się.
- Nie raczej nie! Jesteś dobrym aktorem haha - Zaczęłam mówić przez śmiech.
- Może aktorem nie ale piosenkarzem tak!
- Yhyym...czyli wiem już o Tobie, że nie masz ochoty na zabawę....
- Tylko dzisiaj. - Dodał.
- Ok, i, że nazywasz się Harry Styles.
- Trochę ciszej, ok?
- haha spokojnie.... i uwielbiasz się chwalić i mówisz, że jesteś dobrym piosenkarzem.
- Ja się nie chwalę! To jest prawda. - Zaprzeczył.
- Tak? To zaśpiewaj mi coś. - Wystawiłam język.
- No,chyba nie tutaj! - Zrobił dziwną minę.
- Czemu, nie?
- Bo nie usłyszysz mojego seksownego głosu.
- haha śmieszny jesteś! Co może być seksownego w głosie?
- W moim jest dużo seksapilu.
- hahaha Co?! Nie wierze, że jesteś takim...
- Hem?
- Takim zabawnym człowiekiem.
- Miło mi. A Ty się rozkręcasz.
- Taa...ciekawe czy jak wrócę do domu to będę miała taki dobry humor.
- Biją Cię tam?
- hahah Co?! Dobrze się czujesz?
- To czemu mówisz, że zepsuję Ci się humor jak wrócisz do domu? Moim zdaniem w domu poprawia się humor.
- Ja po prostu mam dziwnych rodziców. - Powiedziałam spuszczając głowę na dół.
- Znam to uczucie. Tylko z tym, że mój rodzić czyli mama ma dwie rolę do pełnienia. Być dla mnie ojcem i matką.
- Nie chce być wścibska...
- Moi rodzice rozstali się kilka lat temu.
- Przykro mi.
- Ee tam! Takie jest życie. Ej to nie fair! - Oburzył się Harold. Ty wiesz tyle rzeczy o mnie a ja nadal nie wiem jak masz na imię. - Zrobił obrażoną minę. Ten widok bardzo mnie rozśmieszył.
- Nazywam się Emilly Marshall i mam 17 lat.
- Ohh...wysiliłaś się.
- Wiem, ale patrz. Zapytałeś się tylko jak mam na imię a ja powiedziałam trochę więcej.
- Zadziwiasz mnie. Jesteś taka...
- Hmm?? Jaka?
- Mądra! Trochę mi głupio bo wygląda, że jestem głupi.
- Hhah owszem jesteś głupi. Bez urazy oczywiście, ale za to jesteś zabawniejszy. - Uśmiechnęłam się.
- Dziękuję Ci! Czemu jestem głupi?! No, czemu?
- Zapytaj się mamy. haha
- Dobry pomysł!
- Ja zawsze mam dobre pomysły.
- To może coś więcej o Tobie? - Harry zaproponował.
-Ja wystarczająco dużo powiedziałam, jeśli chcesz się więcej dowiedzieć to musisz mnie lepiej poznać i być cierpliwym.
- Nie umiem być cierpliwym.
- To już nie mój problem.
- Dasz mi swój numer?
- Czego? Buta?
- Haha i Ty śmiesz twierdzić, że nie jesteś zabawna?
- Rozkręcam się.
- Czyli zawsze jesteś w nocy taka zabawna?!
- Emmm...to było głupie pytanie.
- Tak w końcu jestem głupi. No to jeszcze raz zapytam się. Czy Ty młoda damo, zechciałabyś podarować mi swój "numer telefonu"?
- Wow! Teraz w pełni zrozumiałam Cie Haroldzie.
- A Twoja odpowiedź brzmi?
- Lepiej będzie, jeśli Ty mi dasz swój.
- Ooo nie ma tak łatwo! Byłem pierwszy!
- Ale kobietom się ustępuję.
- Jeśli dam Ci swój numer to zadzwonisz do mnie?
- Hmmm...myślę, że chyba nie.
- Czemu?
- Nie wiem czy będę mieć czas wolny.
- No proszę Cię! Dla mnie nie znajdziesz czasu?! Tylko popatrz na moje włosy!
- Przykro mi ale ja nie zwracam na wygląd zewnętrzny.
- A jak by zamiast mnie siedział jakiś żul to co byś zrobiła? Tylko nie mów, że zwróciłabyś na niego uwagę!
- Mój kochany Haroldzie! Wspaniałomyślność jest istotą przyjaźni.
- "Mój kochany Haroldzie"? Ohh..dziękuję, że już mnie kochasz. Niestety, ale Twój kochany Loczek musi już iść do domu bo bracia i wujek o niego się boją.
- Bracia? Masz rodzeństwo? Ile maja lat?
- Jeśli dasz mi swój numer telefonu to z chęcią im Cię przedstawię.
- Szantarz?
- Tak jak by...
- Ohh...skoro nalegasz to dam Ci.
- Dziękuję - Powiedział ucieszony Harold jak małe dziecko, kiedy dostało cukierka.
- Proszę, tylko nie zgub bo nie dostaniesz drugi raz.
- A masz twitter'a?
- Mam.
- A mogłabyś mi go napisać? - Zaczęłam, więc pisać swój login. Co prawda nie jestem jakimś super na czasie ale wypadało założyć sobie konto na portalach społecznościowych. Jeśli go nie masz to znaczy, że nie żyjesz. Taka jest prawda.
- Dziękuje, jeszcze raz. Zadzwonię, obiecuję! - Po co on obiecuję? Nie lepiej powiedzieć : " Postaram się zadzwonić" ?
- Zobaczymy. - Odparłam.
- A Ty się nie wybierasz do domu? - Zapytał.
- Chyba napiję się czegoś albo wiesz co? Wyjdę z Tobą.
- Jesteś pewna? To grozi pojawieniu się na okładkach wszystkich gazet w UK i nie tylko. - Powiedział poważnie.
- Haha co, proszę?
- Ty nic nie rozumiesz. Lepiej chodźmy już.

  5 minut później.

- Dzwonisz po taxi?
- Tak, a Ty Harry nie dzwonisz?

* Halo, chciałam zamówić taxi na Time Street 38.
* Koło clubu?
* Dokładnie.
* Taxi już jest w drodze. Prosimy czekać.
* Dziękuje serdecznie! Dobranoc!

- Ty nie zamawiasz taxi? - Zapytałam. Trochę mnie to zdziwiło, że czeka razem ze mną. Ale z drugiej strony to miłe.
- Ja mam swoją prywatną taksówkę.
- A to ciekawe! Naprawdę?
- Oczywiście! Nawet mam ochronę.
- Gdybym chciała to też bym miała..
- To dobrze,że nie masz! To istna masakra.
- Domyślam się. O moja taxi jedzie. Muszę już iść...
- Zaczekaj! Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś się spotkamy.
- Czasem trudno zrealizować swoje pragnienia.
- Ale marzenia nigdy nie gasną.
- Tak, dlatego trzeba je pielęgnować.
- Nie uważasz,że to co teraz mówimy jest piękne? - Czułam jak między nami jest strasznie mała odległość. Czułam jego oddech na mojej twarzy. Serce waliło jak szalone. Mózg ( czyt.o ile go mam) kazał oddalić się. Jednak nie wiedziałam co mam robić.
- To wspaniałe słowa i myślę,że trzeba trochę pozostawić ich na kolejną rozmowę, która kiedyś może się wydarzyć. A po za tym jeśli nadal będziemy tak pięknie rozmawiać może to doprowadzić to czegoś czego obydwoje nie chcemy, prawda?
- Masz racje! Emm... to zadzwonię.
- Jak chcesz to proszę bardzo.
- Miło było Cie poznać Emilly.
- Ciebie też Harry. - Ostatecznie pomachałam mu na pożegnanie i ruszyłam. Bałam się, że jak tylko wrócę do domu to zacznie się wywiad : "Z kim byłaś, Co robiłaś? Piłaś a może paliłaś?, Jak się zachowywałaś?, Jakieś plany na jutro?" Nienawidzę tego! Każdy potrzebuję odrobinę prywatności. Czasami wolę nic nie mówić tylko zamknąć oczy i udawać, że słucham. To pomaga...




-

piątek, 5 października 2012

Prolog

Może to sie wydawać dziwne, ale jednak prawdziwe. Jestem córką bogartych ludzi, którzy są tak pochłonięci pracą, że nie zwracają praktycznie na mnie uwagi. W ogóle mnie nie znają. Owszem czasem, gdy są domu zapytają się jakie mam plany na ten dzień, ale tak czy, inaczej przychodzi czas, kiedy mają mnie po prostu gdzieś. Od kąd pamietam, nigdy nie liczyli się z moim zdaniem. Dlatego postanowiłam, że będe udawać miłą, poukładaną, mądrą... tak IDEALNĄ CÓRECZKĘ. Na początku nie wiedziałam, jak długo wytrzymam. Teraz, wiem, że to był wspaniały pomysł. Rodzice, myślą, że zawsze będe ideałem. Mylą się! Kiedyś pokarzę im, jaka naprawdę jestem "mądra".
Mama twierdzi to po nauce ale to nie świadczy, że nie jestem zwykłą dzieczyną. Niektórzy ludzie myślą, że pieniądze dają wszystko... Mniej więcej zgadzam się z nimi ale w gruncie rzeczy chciałabym mieć normalną rodzinę. Taką, że kiedy wracam ze szkoły, widzę uśmięchniętą, gotującą obiad mamę zamiast niani lub kucharki. Ojca, który po ciężkiej pracy przychodzi wieczorem do domu, siada przed telewizorem i pyta się mnie: "Jak Ci minął dzień, córeczko". Rozumiem, że obydwoje pomagają innym  (taką mają prace) Ja też kocham pomagać! Mam tylko jedno pytanie.
Czy oni pomagają mi w normalnym życiu? Właściwie to sama nie wiem... Głubię się już w tym świecie. Może to dobry początek, żeby zacząć nowe, lepsze życie? Prawdę mówiąc to jestem na to skazana. Kiedyś życie wydawało się być tak proste... Teraz, jak mieszkam w zupełnie nie znanym mi mieście odkrywam to, że my ludzie nie jesteśmy rzeczami, które można przenieść z miejsca na miejsce. Jesteśmy istotami, które mają uczucia, wspomnienia a przede wszystkim duszę, która zawsze będzie wypełniona tym wszystkim, co miliśmy za życia. A  co mamy za życia? Taraz kiedy, żyjemy? Mamy rodziny, przyjaciół, zwierzęta, pasję ale teraz powinniśmy się zastanowić co jest dla nas najważniejsze. Inni wybiorą rodzine, drudzy postawią na pasję! Ja wybiorę coś innego. Coś, co ma dla mnie większą wartość. Tym czymś jest serce. Jak już pisałam dusza jest nieśmiertelna, a serce jest tętniącym życiem organem. W nim ukrywamy to co mamy, kim tak na prawdę jesteśmy. W życiu nikt nie boi się o dusze, bo wie, że ona przetrwa wszystko. Jednak nik nie dba o serce! Ludzi ranią siebie nawzajem. Czy to możliwe, żeby kiedyś przestali? Tego nie wiem! I chyba nikt nie wie... Jednego jest pewna! Jeśli kiedykolwiek ktoś będzie zabioegał o moję sece, dam mu szansę. Przecież każdemu daję się szansę, prawda? Ale ten ktoś nie może być byle kim. Muszę coś do niego poczuć. Nie motylki w brzuchu, bo top jest już nudne. Myśle, że to będzie czymś innym, może po prostu promienna miłość?  Nie mam pojecia, co mnie czeka w najbliższym czasie... Każdej chwili mogę zachorować, wpaść w głęboką depresję, umrzeć a może zakochać się? Nikt nie wie, co go czeka. Nawet najlepsza wrózka nie powie nam, co będzie za dzień, dwa... miesiąc. Dlatego w życiu nie można być obojętnym! Obojętność jest paraliżem serca, czyli przedwczesną śmiercią....




 

Bohaterowie

Emilly Marshall - Skryta 17-latka. Jest wszechstronnie uzdolniona. Ma wiele zainteresowań. Jej rodzice mówią, że jest ideałem dziecka. ale tak naprawdę nic o niej nie wiedzą. Dziewczyna nie posiada przyjaciół. Jednak wkrótce znajduję ich i nie tylko.



Daria Marshall - 40-letnia kobieta. Matka Emilly. Według Em jest mądra inaczej :) Jest znanym i szanowanym prawnikiem.



 
Tom Marshall - 43-letni mężczyzna. Ojciec Emilly. Em jest jego oczkiem w głowie. Jest znanym i lubianym lekarzem na całym świecie.

Matt Powter - Zwariowany 18-latek. Kocha taniec i muzykę. Od zawsze jest zakochany w Beth. Traktuję Em jak własną siostrę.

Beth Long  - Również zwariowana 18-latka, dlatego świetnie dogaduję się ze Matt'em. Jej marzeniem jest zostać zawodową tancerką i raperką. Pokochała Em jak siostrę.

 
Sarah Volter - 18-latka, pasjonuje ją aktorstwo i modeling. Od zawsze chciała spotykać się z Joshem. Na poczatku traktowała Em jak rywalkę ale potem zrozumiała, że ona jest innym człowiekiem niż się jej zdaję. Teraz razem z Em i Beth są najlepszymi przyjaciółkami.

Josh Darvin - 19-latek, najstarszy z grona przyjaciół. Tak samo jak Sarah jest modelem i aktorem. Gdy po raz pierwszy zobaczył Sarah wiedział,że kiedyś będzie
 z nią chodził. Również jak pozostali jest przyjacielem Em.

One Direction - Czyli  Niall Horan,  Liam Payne,  Harry Styles, Zayn Malik i Louis Tomlinson. ( Jestem przekonana, że wiecie kim oni są XD)