piątek, 28 grudnia 2012

14. Zayn! Oszalałeś?!

Oczami Harry'ego.

- Proszę, proszę! Kogo my tu mamy...  - Powiedział Zayn, otwierając drzwi.
- Mi Ciebie również, jest milo widzieć. - Oznajmiłem nie zwracając uwagi na docinki Zayn'a. - A gdzie są chłopcy? - Zapytałem patrząc na puste pomieszczenie.
- Pojechali do Tesco. Zaraz wrócą. Słuchaj Harry... - Zaczął niepewnie. - Nie wiem, jak mam to powiedzieć. Od kiedy poznałeś Emilly to krótko mówiąc masz nas w dupie. Rozumiem, że po wypadku troszczyłeś się o nią, żeby nie wpadła w jakąś depresję, ale teraz trochę przesadzasz. Spójrz! My też mamy dziewczyny, ale umiemy pogodzić życie prywatne z życiem zawodowym. Po za tym powinieneś coś powiedzieć naszym fanom. Nikt nie jest pewny, co do Twojego związku z tą dziewczyną. Słuchaj... za tydzień mamy wywiad, uważam... znaczy uważamy, że musisz potwierdzić ten związek. - Słuchając jego monologu, zastanawiałem się co wyniknie z tej rozmowy. Pomału ciśnienie mi podskakuję. Nie lubię, gdy ktoś wtrąca się w moje osobiste sprawy.
- Zayn! Oszalałeś?! Zastanów się, co Ty wygadujesz! To nie ja przesadzam tylko Ty i chłopaki! Mamy teraz czas wolny od wywiadów, koncertów, audycji! Chyba mogę trochę czasu spędzić ze swoją dziewczyną? A co do ujawnienia naszego związku, to pozwól, że sami zdecydujemy, kiedy to zrobić.
- Harry, ja Cię nie poznaję! Co ta dziewczyna z Tobą zrobiła?! Jesteś inny! Czy Ty w ogóle pamiętasz, że jesteś w One Direction? Pamiętasz o swoich najlepszych przyjaciołach? Za niedługo urodziny Liam'a. Przyjdziesz chociaż na imprezę?
- Ty się dobrze czujesz człowieku? Sądząc po Twoich słowach, to chyba nie najlepiej z Tobą. Jeśli to dla Ciebie taki problem, to mogę nawet teraz napisać głupiego tweet'a o treści: "Kocham Emilly Marshall!" Tego chcesz? - Jak się nie mylę to ostatni raz byłem tak wkurzony, gdy chłopaki wyprostowali mi włosy. W sumie to chyba teraz jestem bardziej wkurzony. Oni przesadzają. Przeprowadziłem się do Emilly nie ze względu na wypadek. Chcę być blisko Em, bo nie mogę dopuścić, żeby została zraniona przez Pamelle. Jest mi ciężko. Chłopaki nie wiedzą w co się wpakowałem. Najgorsze jest to, że nie mogę im o tym powiedzieć. Żyję w ciągłym strachu. Nienawidzę tajemnic, kłamstw. Czuję wewnętrzne rozdarcie, bo wiem, że krzywdzę bliskich mi ludzi. A zwłaszcza kobietę, którą kocham.
- Chłopie! Nie o to mi chodzi! - Wykrzyczał Zayn.  - Po prostu zmieniłeś się! Mam nadzieję, że powiedziałeś Em o trasie? Czy Ty w ogóle pamiętasz o niej? - Zapytał z uśmiechem. Doskonale znam ten uśmiech. Zawsze ma taką minę, gdy czuje się pewny lub chcę komuś dopiec. - Halo! Ziemia do Harry'ego! Obudź się dzieciaku! Harry, chcę tylko, żebyś wiedział, że my tutaj na Ciebie czekamy. Zwolnij trochę, ok? Pomyśl, co dla Cibie jest ważne. Dziewczyna, której w ogóle nie znasz, czy zespół, który tworzą Twoi najlepsi, oddani przyjaciele?
- Zayn! Ty niczego nie rozumiesz! Od pewnego czasu dużo się zmieniło. Wy o wszystkim nie wiecie. - Musiałem coś powiedzieć. Tak bardzo chcę wyrzucić to z siebie. Czuję, że to nienajlepsza pora.
- Czekaj.. jak to? O czym nie wiem. - Wiedziałem, że zaczną się pytania. Mogłem nic nie mówić. - Pomyślałem. - Harry! Tylko nie mów... o kurwa! Czy ona jest w ciąży?! - Złapałem się za głowę. Jaki pacan z niego.
- Zwariowałeś?! Nie.. nie! To nie ma sensu! Mogłem zostać w domu. Żałuję, że tutaj przyjechałem.- Wykrzyczałem prosto w twarz Zayn'owi.
- Teraz chcesz iść, gdy chłopaki wrócili? - Zapytał.  - Po chwili usłyszałem głos Niall'a. Krzyczał jak opętany! "Głodny! Głodny! Umieram! Chcę jeść!"
- Nie, nie muszę. - Odpowiedziałem i udałem się do chłopaków. Zmartwił mnie widok, smutnego Niall'a. - Ej, co jest? Czemu jesteś smutny? - Zapytałem Niall'a.
- A nic... szkoda gadać. - Odpowiedział i poszedł do kuchni.  - Spojrzałem ze zdziwieniem na chłopaków. Oni tylko wzruszyli ramionami.
- Harry! Harry! Wróciłeś? - Zapytał piskliwym głosem Louis. Chłopak przybiegł i rzucił mi  się na szyję.
- Cześć, Lou. - Powiedziałem. Pomału zacząłem się dusić. - Czy mógłbyś przestać ściskać moją szyję? - Zapytałem błagalnym głosem.
- Oh.. przepraszam! Ja po prostu stęskniłem się. - Powiedział Lou, odrywając się ode mnie.
- No, dobra! To co? Robimy kolację?! - Wykrzyczał Liam. - W oddali było słychać Niall'a : " Nareszcie!" - Wszyscy oprócz mnie i Liam'a udali się do kuchni. Postanowiłem zamienić z nim kilka słów.
- Liam, masz chwilkę? - Zapytałem.
- Mam... a czy coś się stało? - Co jak co, ale Liam zna się dobrze na ludziach.
- Muszę z Tobą porozmawiać. Tylko obiecaj mi, że pozostanie to miedzy nami, ok? - Zapytałem.
- Jasne. Opowiadaj.

Oczami Emilly

- George? Co Ty tutaj robisz? - Powiedziałam zdziwiona wizytą tego chłopaka. Po co on przyszedł? Nie to żebym nie chciała... po prostu jestem zaskoczona. Przecież kilka godzin temu był u mnie.
- Przejeżdżałem tutaj i postanowiłem, zapytać się czy nie chciałabyś się przejść.. - Powiedział promiennie się uśmiechając.
- Aaha... dziękuję. To miło z Twojej strony. Chętnie się przejdę. Wejdź proszę. Muszę się trochę ogarnąć. Zaczekaj w salonie, ok?
- Jasne. - Odpowiedział i usiadł na kanapie. Ja z kolei pobiegłam na górę

[...]

 
- Czemu jesteś taka zamyślona? Coś się stało? - Zapytał George. -  Stanęliśmy. Spojrzałam na niego.  Nie chciałam poruszać tego tematu. Jednak, zdecydowałam się powiedzieć.
- Gdy wychodziliśmy ode mnie, znalazłam to. - Pokazałam chłopakowi znaleziony papier.
- Czek? - Zapytał. Wooow! Na milion funtów?! OMG!
- Tak, właśnie czek... tylko popatrz od kogo. - Powiedziałam.
- Harry Styles? To Twój chłopak, prawda? - Zapytał na co ja pokiwałam głową na znak, że tak.
- Nie wiem, co mam o tym myśleć. Po co Harry, chciał dać tej kobiecie tyle forsy? I jeszcze bezczelnie  okłamał patrząc mi prosto w oczy. - Oznajmiłam.
- Ale jak to? Nie rozumiem. Jakiej kobiecie?
- Kilka godzin  temu zastałam Harry'ego z jakaś obcą kobietą. Miałam wrażenie, że skądś ją kojarzę. Harry powiedział, że to był doradca finansowy. Uwierzyłam mu, ale teraz... o ile się nie mylę to doradca finansowy nie bierze tyle kasy za jedno spotkanie. - Powiedziałam.
- Sugerujesz, że skłamał? - Zapytał George.
- Myślę, że tak. Innego racjonalnego wytłumaczenia nie ma. Zwykłemu człowiekowi nie daję się miliona. - Oznajmiłam.
- A może miał powód?
- Nie wiem. Może. Wiesz co? Zmieńmy temat.
- Ok! To powiedz, co robisz przez ostanie dni wakacji? - Zapytał.
- Mam wiele planów. Ale chyba polecę do rodziców do Stanów. Czuję, że oni coś przede mną ukrywają. A Ty?
- W piątek urządzam imprezę. Jeśli chcesz to wpadnij z Harry'm.
- Jasne, dzięki za zaproszenie. - Przez dalszą drogę milczeliśmy. Po chwili George przerwał ciszę
 - Mam pomysł! Chodźmy do mnie. Przedstawię Cię mojej babci. - Zaproponował.
- Chyba to nienajlepszy pomysł. Wiesz... znamy się od niedawna. - Zaczęłam wymyślać... dziwnie było by tam pójść.
- No, dalej! Proszę Cię.
-  Twoja babcia nie będzie miała nic przeciwko?
- Oczywiście, że nie! Zobaczysz na pewno ją polubisz!
- Haha. Skoro tak uważasz.

Oczami Harry'ego.
- Stary współczuję Ci. - Powiedział przerażony Liam.
- Liam, ja się boję. Strasznie się boję, że jak ona się dowie o tym co zrobiłem to znienawidzi mnie.
- No, nie dziwie Ci się. Harry, powinieneś jej powiedzieć. Pamelle jest jej biologiczną matką, A do tego jest umierająca.
- A co Ty myślisz, że nie chcę?! Nie mogę spokojnie spać. Cały czas myślę, jak jej to powiedzieć. To wszystko mnie przerasta! Na dodatek ten dupek koło niej się kręci.
- Czekaj... jaki dupek?
- Emilly poznała jakiegoś Georg'a. Cały czas do niej wydzwania. Ona uważa go za przyjaciela. Najgorsze jest to, że będzie chodziła z nim do jednej klasy.
- Wiesz, że możesz ją stracić? - Powiedział poważnym głosem Liam.
- I tego właśnie się obawiam.
- Dobra! Harry teraz posłuchaj mnie uważnie. Masz jej dzisiaj o wszystkim powiedzieć! Chłopaku zbierz na odwagę. Jestem pewien, że ona to zrozumie.
- Dzięki. Jesteś prawdziwym przyjacielem. Ty zawsze wiesz, jak człowieka pocieszyć. - Podziękowałem uśmiechając się.
- Oj, tam... od czego ma się przyjaciół. Lepiej wracajmy do domu. Coś czuję, że huragan tam przeszedł.

Heej! ;D 

1. Dziękuję za:

- 3,462 wyświetleń!

- 7 komentarzy pod ostatnim postem! ☺

- 10 obserwatorów! 

2. Mam nadzieję, że się podoba...? Jak myślicie... co wydarzy się w kolejnych rozdziałach? Czy Emily nadal będzie z Harry'm? Co ukrywają jej rodzice oprócz tajemnicy związanej z Pamelle? Czemu Niall był smutny? Czy Harry odważy się powiedzieć Em o jego sekrecie? Tego dowiecie się w najbliższych rozdziałach!!!

3. Proszę komentujcie i dodawajcie się od obserwujących! Dla osoby piszącej to baaardzo ważne! (Przepraszam za wszystkie błędy)  KOCHAM WAS ♥ I DO NEXTA! ~ @agata_971012 




wtorek, 18 grudnia 2012

13. Ciekawe co mnie czeka... (+18)

Oczami Emilly.

        Rozpoczęło się od niewinnych pocałunków. Harry gustownie poruszał swoim językiem. Zaczęliśmy przyspieszać. Krążyliśmy po całym salonie, rozwalając wszystkie napotkane rzeczy.
- O kuurde! To była ulubiona lampa mojej mamy! - Powiedziałam zmartwiona, patrząc na potrzaskany przedmiot. Rodzice kupili ją podczas miesiąca miodowego w Izraelu. Coś czuję, że będą źli.
- Cii... Odkupimy ją.  - Wyszeptał, zatykając moje usta palcem. W jego oczach widać było pragnienie. Pocałowałam go czule, co poruszyło jego podniecenie. Harry lekko popchnął mnie na ścianę. Mocno przylegałam do niej. Zaczął dobierać się do moich ubrań. Z biegiem czasu leżało ich coraz więcej na podłodze. Postanowiłam nie być gorsza. Roztargałam jego biały T-shirt. Delikatnie dotykałam jego dużych mięśni. Ma czym się pochwalić chłopak. Opuszkami palców zjeżdżałam po jego torsie. Starałam się na niego nie patrzeć. Jego piękne oczy... to spojrzenie...  Wyglądał tak sexownie.
Zamyślona nawet nie zorientowałam się, kiedy stałam w samej bieliźnie. Nagle mój kochany Harold podniósł mnie i udał się na schody. Szybko uporał się z nimi. Po chwili wtargnęliśmy do jakiegoś pokoju. Rzuciłam Styles'a na łóżko. Okrakiem usiadłam na nim. Nasze czoła stykały się. Piękna chwila skończyła się, gdy dotarło do mnie, że jesteśmy w sypialni moich rodziców. 
- Harry zaczekaj. - Powiedziałam.
- Coś nie tak? - Zapytał zaniepokojony chłopak.
- Nie, oczywiście, że nie! - Uspokoiłam go. Tylko... haha - Zahihotałam. Wiesz gdzie jesteśmy? - Zapytałam się.
- No, w sypialni - Odpowiedział zdezorientowany loczek,
- Ale w czyjej? - Zapytałam ponownie.
- Nie wiem... OMG! Tylko nie mów, że jesteśmy u Twoich rodziców!
- Niestety jesteśmy.
- Jeśli chcesz to możemy zmienić pokój. - Oznajmił Harry.
- Nie! Nie trzeba. Umm... to na czym skończyliśmy? - Zapytałam przygryzając dolną wargę. Harry nic nie odpowiedział tylko rzucił się na mnie pozbywając się mojej bielizny. 
- Ohh... czarna! Moja ulubiona. - Pikantnie wymruczał. Całował każdy fragment mojego ciała, co sprawiało, że czułam się spełniona. Zjeżdżał coraz niżej, i niżej...
- Jesteś tego pewna? - Zapytał upewniając się.
- Co za głupie pytanie! Jasne, że tak! - Długo nie musiałam czekać na jego reakcję. Jego silne ręce pieściły moje piersi. Nie obyło się bez niewielkich jęków z mojej strony. Byłam bardzo podniecona. Wiedziałam, że zaraz poczuję go. - Stało się! - Pomyślałam. - Z łatwością wszedł we mnie. Lokowaty wykonywał coraz szybsze ruchy. Było perfekcyjnie. Mimo, że był szybki to robił to bardzo delikatnie. Cały czas patrzył głęboko w moje oczy. Nie żałuję swojej decyzji. Kocham go. Uważam, że aby zdecydować się na ten krok trzeba wiedzieć, że kocha się tę osobę. Przede wszystkim trzeba wiedzieć, że miłość jest odwzajemniona. Kiedyś przekonałam się, że faceci tylko czekają na odpowiedni moment, żeby sprawdzić nas - kobiety, jakie jesteśmy w łóżku. 

[...}

- Jesteś perfekcyjna! Kocham Cię - Oznajmił.  Leżeliśmy wystarczająco blisko siebie, aby spoglądać bezpośrednio tylko na siebie.
- Kocham Cię. - Tylko tyle potrafiłam powiedzieć.
- Kochanie mam pytanie...czy chciałabyś... - Nagle zaczął dzwonić mój telefon. - Cholera! Teraz?! Serio? Teraz?! - Pomyślałam. - Przepraszam. Muszę odebrać. - Powiedziałam.
- Oczywiście. - Odpowiedział Harry nie spuszczając ze mnie wzroku. Chyba trochę był wkurzony.

(Rozmowa)

- Słucham? - Zapytałam ze zdenerwowanym głosem.
- Hej, Emilly! Masz dzisiaj wolny wieczór? Tak sobie pomyślałem... może wyskoczylibyśmy gdzieś razem?- Zaproponował.
- Cześć. Emm... raczej nie. Przepraszam. Może kiedy indziej? - Odpowiedziałam. Po kryjomu spojrzałam na Harry'ego. Bacznie obserwował moje zachowanie. 
- Oczywiście! W porządku.  Do zobaczenia wkrótce.
- Pa. - Pożegnałam George'a.  Mam wrażenie, że ten chłopak ma jakieś plany wobec mojej osoby. Skończywszy rozmowę, spojrzałam na leżącego chłopaka. Był trochę zamyślony. Wpatrywał się we mnie, jak w niebo podczas gwiezdnej nocy. 
- Co tak się na mnie patrzysz? - Zapytałam wskakując do łóżka.
- To był ten George? - Zapytał. - Czy on czyta mi w myślach?
- Tak. - Powiedziałam stanowczo.
- Skąd go w ogóle znasz? - Zadał kolejne pytanie. 
- Może się najpierw ogarniemy, potem porozmawiamy? 
- Emilly, czemu zmieniasz temat? - Powiedział, przybliżając się do mnie. - Czy Ty coś do niego czujesz? - Zapytał, robiąc dziwną, zmartwioną minę.
- Ohh.. zwariowałeś?! Oj.. Harry! Głuptasie! Ja nawet nie znam tego człowieka! Wiem tylko o nim to, że pracuje w Starbucks'ie , występuję w X-Factor i , że będziemy razem chodzić do szkoły. 
- Do szkoły, powiadasz... - Jego mina była co najmniej dziwna. To słodkie! Przynajmniej wiem, że jestem dla niego ważna.
- Harry! Wbij sobie do tej pustej pały, że KOCHAM CIĘ! Tylko Ciebie - Powiedziałam poważnym głosem.
- Skoro tak mówisz... to Ci wierzę. - Powiedział schodząc z łóżka. - Czuję, że on mi nie wierzy. Nie rozumiem czemu? Przecież ja naprawdę nie znam tego człowieka.
- Harry? - Zapytałam
- Tak?
- Aa już nic. Nie ważne! - Zrezygnowałam. - Również opuściłam łóżko. Okryłam się szlafrokiem i zeszłam na dół. Wchodząc do kuchni spojrzałam na zegar. Była dopiero 16. Usiadłam wygodnie na blacie i rozejrzałam się co dzieję się za oknem. Jeszcze niedawno był początek wakacji, a teraz drzewa robią się coraz bardziej  "jesienne". 
- Emilly?- Z przemyśleń wyrwał mnie głoś Hazzy.
- Słucham?
- Jadę do chłopaków. Muszę omówić z nimi kilka spraw. A Ty w tym czasie zastanów się, gdzie chcesz jechać na wakacje.
- Wakacje? - Zrobiłam zmieszaną minę.
- No, tak. Obiecałem, więc chcę dotrzymać słowa.  Tylko... przed tym musimy poważnie porozmawiać. 
- Mam się bać? - Odparłam.
- Nie. Nie martw się. Po prostu musimy kilka rzeczy uzgodnić. I mam dla Ciebie propozycję nie do odrzucenia. - Powiedział łapiąc mnie za dłonie.
- Okeey.. - Spoglądałam ze zdziwieniem. - To o której wrócisz?
- O 18 bądź gotowa. - Powiedział biegnąc ku drzwiom. - Nie zdążyłam nic odpowiedzieć. Nadal byłam zaskoczona. Ciekawe co mnie czeka...

Heej! ;D 

1. Dziękuję za:

- 2,993 wejść! *____*

- 8  komentarzy pod ostatnim postem!

- 8 obserwatorów! 

2. Mam nadzieję, że się podoba! Mi osobiście nie podoba się ten rozdział -,- Jeśli czytasz to komentuj! Proszę, to bardzo ważne! :) KOCHAM WAS I DO NEXTA! ~ @agata_971012 xz 



niedziela, 9 grudnia 2012

12. A o to już się nie martw!

Oczami Harry'ego

- Pani chyba żartuje?!
- Haha. Zrozum chłopcze, że nie mam czasu na niańczenie jakiejś zbuntowanej nastolatki. Potrzebna jest mi kasa. A z tego co wiem to masz czym się pochwalić. - Powiedziała, okrążając mnie dookoła.
- Nie wierzę! To jest Pani dziecko! Daria miała rację... - Nie mogłem uwierzyć w to co słyszę. Ta kobieta chcę nawiązać kontakt z Emilly tylko i wyłącznie dla kasy.
- Ohh... Daria? Ciekawe, ciekawe. Wierz. co myślę? Emilly powinna być mi wdzięczna. Zostawiając ją u rodziny Marshall, wiedziałam, że będzie jej dobrze. Będąc ze mną tułała by się po dworcach a w ostateczności sprzedałabym ją.
- Proszę wyjść! - Krzyknąłem.
- Zaraz, zaraz. Nie skończyłam rozmowy.
- Proszę się streszczać! Emilly może wrócić w każdej chwili.
- Milion funtów i mnie nie ma. - Powiedziała matka Emilly.
- Słuucham?! - Powiedziałem z niedowierzaniem.
- Jeśli nie dostanę tego co chcę to namieszam w Twoim życiu tak, że się już nigdy nie pozbierasz. Więc... co wybierasz? Stracić kontrolę nad swoim życiem, czy żyć jak normalny, nieprześladowany człowiek? Lepiej się poważnie zastanów! Masz beztroskie życie, śliczną dziewczynę u boku... chyba nie chcesz tego stracić? - Nadal krążąc wkoło mnie, coraz bardziej kipiała złością.
- Jak dobrze, że Em nie odziedziczyła po Pani charakteru.
- Ohh... ranisz szczeniaczku. Jestem pewna, że Emilly to cały jej ojciec.
- A kto jest jej ojcem? - Zapytałem z zaciekawieniem.
- Jeśli chcesz więcej odpowiedzi, to musisz mi zapłacić.
- A jeśli nie zapłacę?
- Oj to najwyżej, sprawię, że już nigdy nie zobaczysz swojej ukochanej.
- Mogę się chociaż namyślić? - Zapytałem chamsko.
- Masz minutę.
- Dobra, dobra! Zgoda. Zapłacę. - Podszedłem do komody. Otwarłem szufladę i wyjąłem z niej czek.
- Dla kogo to ma być? - Zapytałem.
- Pamelle Stuart. Ale... napisz Styles!
- Przepraszam! Może Pani powtórzyć.
- O ile mi wiadomo... to Twój ojciec jest wolny, prawda? -  Zszokowany, patrzyłem się na nią. Skąd ona to wszystko wie? Nerwowo zacząłem wypisywać ten pieprzony czek. Skończyłem i rzuciłem jej w prosto w twarz.
- Ohh.. jak miło. Dziękuję.
- Masz co chciałaś. Teraz gadaj, kto jest ojcem Emilly.
- Jakiś Ty szlachetny. Mam pytanie... za co jest ten drugi milion?
- To za to, żebyś odwaliła się od mojej rodziny. Masz kasę, więc możesz powiedzieć kim jest jej ojciec. -powiedziałem groźnie.
- Nie denerwuj się! Złość piękności szkodzi. Co powie Emilly, gdy zobaczy te zmarszczki? - Marzyłem o tym, żeby się pozbyć tej denerwującej kobiety. Jestem z siebie dumny, że wytrzymałem z nią tak długo.
- Umm... no dobrze. Ojcem Emiily jest...
- Już jestem! - Nagle zerwałem się na równe nogi! Przecież to Em! Wystraszony pobiegłem do niej.
- Miałaś zadzwonić, kiedy będziesz wracać. - Moja twarz była blada, jak ściana. Widocznie Emilly to zauważyła, bo trochę się zaniepokoiła.
- George musiał jechać na próbę. Zdążyliśmy wypić tylko kawę. A Ty co taki blady? Może jesteś chory? - Powiedziała, rozbierając się z ubrań wierzchnich.
- Z George'm? Kim on jest? - Zapytałem.
- Później Ci opowiem, lepiej Ty mi powiedz kim jest ta Pani? - Zapytała Emilly, pokazując palcem na
Pamelle.
- To doradca finansowy. Musiałem załatwić kilka spraw. - Nienawidzę kłamstwa. Nigdy nie okłamuję ludzi, ale teraz musiałem. Tak bardzo chciałbym jej wszystko wyjawić! Boże! W co ja się wpakowałem!
Przecież, jak ona się o tym dowie to znienawidzi mnie! - Pomyślałem. - Nagle, podeszła do nas Pamelle.
Modliłem się, aby nic nie mówiła na temat naszej rozmowy.
- To może już pójdę. Chyba wszystko ustaliliśmy Panie Styles. - Oznajmił "Doradca finansowy".
- Tak, oczywiście. Dziękuję za rozmowę. - Powiedziałem sztucznie się uśmiechając.
- To ja dziękuję! Interesy z Panem to czysta przyjemność. - Wyszła uśmiechnięta.
- Czy mam być zazdrosna? - Zapytał się mnie Emilly, oplatując rękoma moją szyję.
- Widziałaś ją? Stara, brzydka.. kto by ją chciał?!
- No, nie wiem... Panie Styles, przecież Ty gustujesz w starszych pannach. - Powiedziała podgryzając swoją dolna wargę.
- Może to i prawda, ale... teraz mam ochotę na pewną blondynkę o niebieskich oczach.
- Mrrr... brzmi nieźle, ale czy to na pewno o mnie chodzi? - Zapytała.
- Yhymm...
- A jesteś tego pewien?
- Jak niczego innego!
- Ok, tylko masz się postarać!
- A o to już się nie martw!

Heej! 

1. Dziękuję za:
 - 2,545 wejść! OMG! Jesteście wspaniali. *.*
 - 5 komentarzy pod ostatnim postem. (Trochę mało, jak na was, ale mam nadzieję, że to był tylko ostatni raz! W końcu czytających to opowiadanie jest 16.) :)
- 7 obserwatorów.
2. Jak wiecie rozpętała się WIELKA afera z tematem głównym "Haylor"! Osoby, które czytają to opowiadanie, wiedzą, że dodawałam sporo zdjęć właśnie z Tay. Mam problem, bo zauważyłam, że właśnie przez to duża część osób przestaję czytać to opowiadanie. Nie wiem... mam usunąć te fotki? Jak myślicie?
3. Następny rozdział będzie +18! ^^ (Dla moich kochanych zboczuchów)
4. Jeśli czytasz to komentuj! Proszę! Nawet zwykła buźka wystarczy! :) 
5. Serdecznie zapraszam do czytania i komentowania mojego drugiego opowiadania! LINK 
6. Przepraszam za taki krótki rozdział! 

Dziękuję za uwagę! I do nexta! ;D ~ @agata_971012 xx


niedziela, 2 grudnia 2012

11. Kolejna tajemnica?

Oczami Emilly.

- Daj spokój, Harry! Przecież nic mi nie jest!
- Nie dyskutuj tylko czekaj na mnie.
- Ja idę tylko do szkoły zanieść głupie papiery. Kochanie, spacer mi dobrze zrobi.
- No, w porządku... Ale masz na siebie uważać, ok? - Nasze czoła się stykały. Jego zielone paczadła gapiły się wprost na mnie. Trochę się speszyłam...
- No, już! Koniec! Muszę iść!
- Tylko nie bądź długo!
- Yhym...
     
          Dokładnie dzisiaj mijają 2 tygodnie od wypadku. W przeciwieństwie do Matt'a czuję się dobrze. Chłopak strasznie się załamał. Nie dziwię się. Wiem, jak to jest stracić drugą połówkę. Współczuję mu. Razem z Harry'm postanowiliśmy zamieszkać ze sobą. Długo zastanawiałam się czy to jest dobry pomysł. Poczucie samotności dawało mi się we znaki, dlatego zgodziłam się. Przez ostatnie tygodnie Harry nie odstępował mnie, ani na krok. To bardzo miłe, ale nieco wkurzające. Przecież nic mi się nie stało. Owszem straciłam sporo krwi, ale czy to jest powód, żeby opiekować się mną, jak dzieckiem? W sumie to... tylko on mi został, więc nie powinnam narzekać. Mama pojechała do USA. Miała tylko porozmawiać z ojcem... Jakby na świecie nie było telefonów. Mam wrażenie, że rodzice coś przede mną ukrywają. Nie mam pojęcia co? Może ciąża mamy jest zagrożona? To staję się coraz dziwniejsze. Wakacje dobiegają końca. Musze zanieść papiery. Właśnie dlatego idę do szkoły. Idąc uliczkami Londynu, dotarło do mnie, że w ogóle nie znam tego miasta. Mam nadzieję, że kiedyś zwiedzę je całe. Nagle poczułam, jak ktoś łapie mnie za rękę. Zatrzymałam się nie wiedząc, co mam zrobić. A jeśli to jakiś zboczeniec? Przerażona, szybko się odwróciłam. Na widok tego człowieka, odetchnęłam z ulgą.

- Dzień Dobry! Poznajesz mnie?
- Tak... Musiałeś mnie wystraszyć?
- Chciałem Cie zaskoczyć!
- George? Prawda? - Nie byłam pewna, co do jego imienia.
- Pamiętasz!
- Haha. Tak... więc dokąd zmierzasz? - Zapytałam.
- Tutaj do szkoły.
- Naprawdę? To tak samo, jak ja! Idę się zapisać.
- A na jaki profil? - Zapytał się mnie George.
- Historia sztuki.
- Obyśmy byli w jednej klasie. - Odpowiedział entuzjastycznie chłopak.
- O zapowiada się fajnie.
- Mam pomysł!
- Jaki?-  Zapytałam z zaciekawieniem.
- Zaniesiemy papiery, a potem zabieram Cię do kawiarni. Co Ty na to?
- Emm... chętnie, ale...
- Żadne ale! Idziemy i koniec!
- Wejdźmy najpierw do szkoły.
- Ok.

Oczami Harry'ego.

Tak, więc mieszkam z Emilly. Oczywiście dopóki jej rodzice nie wrócą. Ostatnio ciągle zastanawiam się, czy nie powiedzieć jej o tym ,co usłyszałem w szpitalu. Już kilka razy chciałem poruszyć ten temat, ale bałem się. Po chwili zadzwonił dzwonek do drzwi. Czyżby to Emilly? - Pomyślałem. Ruszyłem swoje zacne cztery litery i poszedłem otworzyć jej drzwi.

- Dzień Dobry. - Powiedziała kobieta w średnim wieku.
- Dobry. - Odpowiedziałem zaskoczony. - W czym mogę Pani pomóc?
- Czy zastałam Emilly?
- A kim Pani jest? - Obawiałem się jednego! Modliłem się, żeby nie była jej matką.
- Czy mogę Tobie zaufać? - Nie wiedziałem, co mam odpowiedzieć.
- Oczywiście. - Nie wiem, czy dobrze zrobiłem.
- Mogę wejść?
- Proszę! Zapraszam.

Oczami Emilly.

- Już myślałam, że mnie nie przyjmą.
- Czemu? Przecież miałaś dobre świadectwo.
- Ta baba dziwnie się na mnie patrzyła.
- Coś mi się wydaję, że nie na Ciebie tylko na mnie. - Powiedział mój towarzysz.
- Aaa... zapomniałabym! Jak tam w programie?
- Wszystko w porządku. Tylko próby są męczące.
- To zrozumiałe.
- To co... kawiarnia, czy kino?
- Obawiam się, że dzisiaj nic z tego nie będzie.. Musze wracać do domu...  Przepraszam. Zapomniałam wyciszyć telefon. Mogę odebrać? - Dźwięk mojej ulubionej piosenki wydobywał się z mojej torebki.
- Jasne.

- Coś się stało, Harry?
- Nie! Czy coś musi się stać, żebym mógł zadzwonić do swojej dziewczyny?
- Oczywiście, że nie.
- Za ile będziesz? - Spytał.
- Właściwie to mogłabym już wracać, ale chyba przejdę się ze znajomym do kawiarni.
- Ok. Daj znać, to przyjadę po Ciebie.
- Okey. Harry?
- Tak?
- A już nic. Nieważne! Pa!
- Pa.

Oczami Harry'ego.

- W porządku. Możemy spokojnie rozmawiać.
- Wspaniale! To plan jest taki...