piątek, 28 grudnia 2012

14. Zayn! Oszalałeś?!

Oczami Harry'ego.

- Proszę, proszę! Kogo my tu mamy...  - Powiedział Zayn, otwierając drzwi.
- Mi Ciebie również, jest milo widzieć. - Oznajmiłem nie zwracając uwagi na docinki Zayn'a. - A gdzie są chłopcy? - Zapytałem patrząc na puste pomieszczenie.
- Pojechali do Tesco. Zaraz wrócą. Słuchaj Harry... - Zaczął niepewnie. - Nie wiem, jak mam to powiedzieć. Od kiedy poznałeś Emilly to krótko mówiąc masz nas w dupie. Rozumiem, że po wypadku troszczyłeś się o nią, żeby nie wpadła w jakąś depresję, ale teraz trochę przesadzasz. Spójrz! My też mamy dziewczyny, ale umiemy pogodzić życie prywatne z życiem zawodowym. Po za tym powinieneś coś powiedzieć naszym fanom. Nikt nie jest pewny, co do Twojego związku z tą dziewczyną. Słuchaj... za tydzień mamy wywiad, uważam... znaczy uważamy, że musisz potwierdzić ten związek. - Słuchając jego monologu, zastanawiałem się co wyniknie z tej rozmowy. Pomału ciśnienie mi podskakuję. Nie lubię, gdy ktoś wtrąca się w moje osobiste sprawy.
- Zayn! Oszalałeś?! Zastanów się, co Ty wygadujesz! To nie ja przesadzam tylko Ty i chłopaki! Mamy teraz czas wolny od wywiadów, koncertów, audycji! Chyba mogę trochę czasu spędzić ze swoją dziewczyną? A co do ujawnienia naszego związku, to pozwól, że sami zdecydujemy, kiedy to zrobić.
- Harry, ja Cię nie poznaję! Co ta dziewczyna z Tobą zrobiła?! Jesteś inny! Czy Ty w ogóle pamiętasz, że jesteś w One Direction? Pamiętasz o swoich najlepszych przyjaciołach? Za niedługo urodziny Liam'a. Przyjdziesz chociaż na imprezę?
- Ty się dobrze czujesz człowieku? Sądząc po Twoich słowach, to chyba nie najlepiej z Tobą. Jeśli to dla Ciebie taki problem, to mogę nawet teraz napisać głupiego tweet'a o treści: "Kocham Emilly Marshall!" Tego chcesz? - Jak się nie mylę to ostatni raz byłem tak wkurzony, gdy chłopaki wyprostowali mi włosy. W sumie to chyba teraz jestem bardziej wkurzony. Oni przesadzają. Przeprowadziłem się do Emilly nie ze względu na wypadek. Chcę być blisko Em, bo nie mogę dopuścić, żeby została zraniona przez Pamelle. Jest mi ciężko. Chłopaki nie wiedzą w co się wpakowałem. Najgorsze jest to, że nie mogę im o tym powiedzieć. Żyję w ciągłym strachu. Nienawidzę tajemnic, kłamstw. Czuję wewnętrzne rozdarcie, bo wiem, że krzywdzę bliskich mi ludzi. A zwłaszcza kobietę, którą kocham.
- Chłopie! Nie o to mi chodzi! - Wykrzyczał Zayn.  - Po prostu zmieniłeś się! Mam nadzieję, że powiedziałeś Em o trasie? Czy Ty w ogóle pamiętasz o niej? - Zapytał z uśmiechem. Doskonale znam ten uśmiech. Zawsze ma taką minę, gdy czuje się pewny lub chcę komuś dopiec. - Halo! Ziemia do Harry'ego! Obudź się dzieciaku! Harry, chcę tylko, żebyś wiedział, że my tutaj na Ciebie czekamy. Zwolnij trochę, ok? Pomyśl, co dla Cibie jest ważne. Dziewczyna, której w ogóle nie znasz, czy zespół, który tworzą Twoi najlepsi, oddani przyjaciele?
- Zayn! Ty niczego nie rozumiesz! Od pewnego czasu dużo się zmieniło. Wy o wszystkim nie wiecie. - Musiałem coś powiedzieć. Tak bardzo chcę wyrzucić to z siebie. Czuję, że to nienajlepsza pora.
- Czekaj.. jak to? O czym nie wiem. - Wiedziałem, że zaczną się pytania. Mogłem nic nie mówić. - Pomyślałem. - Harry! Tylko nie mów... o kurwa! Czy ona jest w ciąży?! - Złapałem się za głowę. Jaki pacan z niego.
- Zwariowałeś?! Nie.. nie! To nie ma sensu! Mogłem zostać w domu. Żałuję, że tutaj przyjechałem.- Wykrzyczałem prosto w twarz Zayn'owi.
- Teraz chcesz iść, gdy chłopaki wrócili? - Zapytał.  - Po chwili usłyszałem głos Niall'a. Krzyczał jak opętany! "Głodny! Głodny! Umieram! Chcę jeść!"
- Nie, nie muszę. - Odpowiedziałem i udałem się do chłopaków. Zmartwił mnie widok, smutnego Niall'a. - Ej, co jest? Czemu jesteś smutny? - Zapytałem Niall'a.
- A nic... szkoda gadać. - Odpowiedział i poszedł do kuchni.  - Spojrzałem ze zdziwieniem na chłopaków. Oni tylko wzruszyli ramionami.
- Harry! Harry! Wróciłeś? - Zapytał piskliwym głosem Louis. Chłopak przybiegł i rzucił mi  się na szyję.
- Cześć, Lou. - Powiedziałem. Pomału zacząłem się dusić. - Czy mógłbyś przestać ściskać moją szyję? - Zapytałem błagalnym głosem.
- Oh.. przepraszam! Ja po prostu stęskniłem się. - Powiedział Lou, odrywając się ode mnie.
- No, dobra! To co? Robimy kolację?! - Wykrzyczał Liam. - W oddali było słychać Niall'a : " Nareszcie!" - Wszyscy oprócz mnie i Liam'a udali się do kuchni. Postanowiłem zamienić z nim kilka słów.
- Liam, masz chwilkę? - Zapytałem.
- Mam... a czy coś się stało? - Co jak co, ale Liam zna się dobrze na ludziach.
- Muszę z Tobą porozmawiać. Tylko obiecaj mi, że pozostanie to miedzy nami, ok? - Zapytałem.
- Jasne. Opowiadaj.

Oczami Emilly

- George? Co Ty tutaj robisz? - Powiedziałam zdziwiona wizytą tego chłopaka. Po co on przyszedł? Nie to żebym nie chciała... po prostu jestem zaskoczona. Przecież kilka godzin temu był u mnie.
- Przejeżdżałem tutaj i postanowiłem, zapytać się czy nie chciałabyś się przejść.. - Powiedział promiennie się uśmiechając.
- Aaha... dziękuję. To miło z Twojej strony. Chętnie się przejdę. Wejdź proszę. Muszę się trochę ogarnąć. Zaczekaj w salonie, ok?
- Jasne. - Odpowiedział i usiadł na kanapie. Ja z kolei pobiegłam na górę

[...]

 
- Czemu jesteś taka zamyślona? Coś się stało? - Zapytał George. -  Stanęliśmy. Spojrzałam na niego.  Nie chciałam poruszać tego tematu. Jednak, zdecydowałam się powiedzieć.
- Gdy wychodziliśmy ode mnie, znalazłam to. - Pokazałam chłopakowi znaleziony papier.
- Czek? - Zapytał. Wooow! Na milion funtów?! OMG!
- Tak, właśnie czek... tylko popatrz od kogo. - Powiedziałam.
- Harry Styles? To Twój chłopak, prawda? - Zapytał na co ja pokiwałam głową na znak, że tak.
- Nie wiem, co mam o tym myśleć. Po co Harry, chciał dać tej kobiecie tyle forsy? I jeszcze bezczelnie  okłamał patrząc mi prosto w oczy. - Oznajmiłam.
- Ale jak to? Nie rozumiem. Jakiej kobiecie?
- Kilka godzin  temu zastałam Harry'ego z jakaś obcą kobietą. Miałam wrażenie, że skądś ją kojarzę. Harry powiedział, że to był doradca finansowy. Uwierzyłam mu, ale teraz... o ile się nie mylę to doradca finansowy nie bierze tyle kasy za jedno spotkanie. - Powiedziałam.
- Sugerujesz, że skłamał? - Zapytał George.
- Myślę, że tak. Innego racjonalnego wytłumaczenia nie ma. Zwykłemu człowiekowi nie daję się miliona. - Oznajmiłam.
- A może miał powód?
- Nie wiem. Może. Wiesz co? Zmieńmy temat.
- Ok! To powiedz, co robisz przez ostanie dni wakacji? - Zapytał.
- Mam wiele planów. Ale chyba polecę do rodziców do Stanów. Czuję, że oni coś przede mną ukrywają. A Ty?
- W piątek urządzam imprezę. Jeśli chcesz to wpadnij z Harry'm.
- Jasne, dzięki za zaproszenie. - Przez dalszą drogę milczeliśmy. Po chwili George przerwał ciszę
 - Mam pomysł! Chodźmy do mnie. Przedstawię Cię mojej babci. - Zaproponował.
- Chyba to nienajlepszy pomysł. Wiesz... znamy się od niedawna. - Zaczęłam wymyślać... dziwnie było by tam pójść.
- No, dalej! Proszę Cię.
-  Twoja babcia nie będzie miała nic przeciwko?
- Oczywiście, że nie! Zobaczysz na pewno ją polubisz!
- Haha. Skoro tak uważasz.

Oczami Harry'ego.
- Stary współczuję Ci. - Powiedział przerażony Liam.
- Liam, ja się boję. Strasznie się boję, że jak ona się dowie o tym co zrobiłem to znienawidzi mnie.
- No, nie dziwie Ci się. Harry, powinieneś jej powiedzieć. Pamelle jest jej biologiczną matką, A do tego jest umierająca.
- A co Ty myślisz, że nie chcę?! Nie mogę spokojnie spać. Cały czas myślę, jak jej to powiedzieć. To wszystko mnie przerasta! Na dodatek ten dupek koło niej się kręci.
- Czekaj... jaki dupek?
- Emilly poznała jakiegoś Georg'a. Cały czas do niej wydzwania. Ona uważa go za przyjaciela. Najgorsze jest to, że będzie chodziła z nim do jednej klasy.
- Wiesz, że możesz ją stracić? - Powiedział poważnym głosem Liam.
- I tego właśnie się obawiam.
- Dobra! Harry teraz posłuchaj mnie uważnie. Masz jej dzisiaj o wszystkim powiedzieć! Chłopaku zbierz na odwagę. Jestem pewien, że ona to zrozumie.
- Dzięki. Jesteś prawdziwym przyjacielem. Ty zawsze wiesz, jak człowieka pocieszyć. - Podziękowałem uśmiechając się.
- Oj, tam... od czego ma się przyjaciół. Lepiej wracajmy do domu. Coś czuję, że huragan tam przeszedł.

Heej! ;D 

1. Dziękuję za:

- 3,462 wyświetleń!

- 7 komentarzy pod ostatnim postem! ☺

- 10 obserwatorów! 

2. Mam nadzieję, że się podoba...? Jak myślicie... co wydarzy się w kolejnych rozdziałach? Czy Emily nadal będzie z Harry'm? Co ukrywają jej rodzice oprócz tajemnicy związanej z Pamelle? Czemu Niall był smutny? Czy Harry odważy się powiedzieć Em o jego sekrecie? Tego dowiecie się w najbliższych rozdziałach!!!

3. Proszę komentujcie i dodawajcie się od obserwujących! Dla osoby piszącej to baaardzo ważne! (Przepraszam za wszystkie błędy)  KOCHAM WAS ♥ I DO NEXTA! ~ @agata_971012 




wtorek, 18 grudnia 2012

13. Ciekawe co mnie czeka... (+18)

Oczami Emilly.

        Rozpoczęło się od niewinnych pocałunków. Harry gustownie poruszał swoim językiem. Zaczęliśmy przyspieszać. Krążyliśmy po całym salonie, rozwalając wszystkie napotkane rzeczy.
- O kuurde! To była ulubiona lampa mojej mamy! - Powiedziałam zmartwiona, patrząc na potrzaskany przedmiot. Rodzice kupili ją podczas miesiąca miodowego w Izraelu. Coś czuję, że będą źli.
- Cii... Odkupimy ją.  - Wyszeptał, zatykając moje usta palcem. W jego oczach widać było pragnienie. Pocałowałam go czule, co poruszyło jego podniecenie. Harry lekko popchnął mnie na ścianę. Mocno przylegałam do niej. Zaczął dobierać się do moich ubrań. Z biegiem czasu leżało ich coraz więcej na podłodze. Postanowiłam nie być gorsza. Roztargałam jego biały T-shirt. Delikatnie dotykałam jego dużych mięśni. Ma czym się pochwalić chłopak. Opuszkami palców zjeżdżałam po jego torsie. Starałam się na niego nie patrzeć. Jego piękne oczy... to spojrzenie...  Wyglądał tak sexownie.
Zamyślona nawet nie zorientowałam się, kiedy stałam w samej bieliźnie. Nagle mój kochany Harold podniósł mnie i udał się na schody. Szybko uporał się z nimi. Po chwili wtargnęliśmy do jakiegoś pokoju. Rzuciłam Styles'a na łóżko. Okrakiem usiadłam na nim. Nasze czoła stykały się. Piękna chwila skończyła się, gdy dotarło do mnie, że jesteśmy w sypialni moich rodziców. 
- Harry zaczekaj. - Powiedziałam.
- Coś nie tak? - Zapytał zaniepokojony chłopak.
- Nie, oczywiście, że nie! - Uspokoiłam go. Tylko... haha - Zahihotałam. Wiesz gdzie jesteśmy? - Zapytałam się.
- No, w sypialni - Odpowiedział zdezorientowany loczek,
- Ale w czyjej? - Zapytałam ponownie.
- Nie wiem... OMG! Tylko nie mów, że jesteśmy u Twoich rodziców!
- Niestety jesteśmy.
- Jeśli chcesz to możemy zmienić pokój. - Oznajmił Harry.
- Nie! Nie trzeba. Umm... to na czym skończyliśmy? - Zapytałam przygryzając dolną wargę. Harry nic nie odpowiedział tylko rzucił się na mnie pozbywając się mojej bielizny. 
- Ohh... czarna! Moja ulubiona. - Pikantnie wymruczał. Całował każdy fragment mojego ciała, co sprawiało, że czułam się spełniona. Zjeżdżał coraz niżej, i niżej...
- Jesteś tego pewna? - Zapytał upewniając się.
- Co za głupie pytanie! Jasne, że tak! - Długo nie musiałam czekać na jego reakcję. Jego silne ręce pieściły moje piersi. Nie obyło się bez niewielkich jęków z mojej strony. Byłam bardzo podniecona. Wiedziałam, że zaraz poczuję go. - Stało się! - Pomyślałam. - Z łatwością wszedł we mnie. Lokowaty wykonywał coraz szybsze ruchy. Było perfekcyjnie. Mimo, że był szybki to robił to bardzo delikatnie. Cały czas patrzył głęboko w moje oczy. Nie żałuję swojej decyzji. Kocham go. Uważam, że aby zdecydować się na ten krok trzeba wiedzieć, że kocha się tę osobę. Przede wszystkim trzeba wiedzieć, że miłość jest odwzajemniona. Kiedyś przekonałam się, że faceci tylko czekają na odpowiedni moment, żeby sprawdzić nas - kobiety, jakie jesteśmy w łóżku. 

[...}

- Jesteś perfekcyjna! Kocham Cię - Oznajmił.  Leżeliśmy wystarczająco blisko siebie, aby spoglądać bezpośrednio tylko na siebie.
- Kocham Cię. - Tylko tyle potrafiłam powiedzieć.
- Kochanie mam pytanie...czy chciałabyś... - Nagle zaczął dzwonić mój telefon. - Cholera! Teraz?! Serio? Teraz?! - Pomyślałam. - Przepraszam. Muszę odebrać. - Powiedziałam.
- Oczywiście. - Odpowiedział Harry nie spuszczając ze mnie wzroku. Chyba trochę był wkurzony.

(Rozmowa)

- Słucham? - Zapytałam ze zdenerwowanym głosem.
- Hej, Emilly! Masz dzisiaj wolny wieczór? Tak sobie pomyślałem... może wyskoczylibyśmy gdzieś razem?- Zaproponował.
- Cześć. Emm... raczej nie. Przepraszam. Może kiedy indziej? - Odpowiedziałam. Po kryjomu spojrzałam na Harry'ego. Bacznie obserwował moje zachowanie. 
- Oczywiście! W porządku.  Do zobaczenia wkrótce.
- Pa. - Pożegnałam George'a.  Mam wrażenie, że ten chłopak ma jakieś plany wobec mojej osoby. Skończywszy rozmowę, spojrzałam na leżącego chłopaka. Był trochę zamyślony. Wpatrywał się we mnie, jak w niebo podczas gwiezdnej nocy. 
- Co tak się na mnie patrzysz? - Zapytałam wskakując do łóżka.
- To był ten George? - Zapytał. - Czy on czyta mi w myślach?
- Tak. - Powiedziałam stanowczo.
- Skąd go w ogóle znasz? - Zadał kolejne pytanie. 
- Może się najpierw ogarniemy, potem porozmawiamy? 
- Emilly, czemu zmieniasz temat? - Powiedział, przybliżając się do mnie. - Czy Ty coś do niego czujesz? - Zapytał, robiąc dziwną, zmartwioną minę.
- Ohh.. zwariowałeś?! Oj.. Harry! Głuptasie! Ja nawet nie znam tego człowieka! Wiem tylko o nim to, że pracuje w Starbucks'ie , występuję w X-Factor i , że będziemy razem chodzić do szkoły. 
- Do szkoły, powiadasz... - Jego mina była co najmniej dziwna. To słodkie! Przynajmniej wiem, że jestem dla niego ważna.
- Harry! Wbij sobie do tej pustej pały, że KOCHAM CIĘ! Tylko Ciebie - Powiedziałam poważnym głosem.
- Skoro tak mówisz... to Ci wierzę. - Powiedział schodząc z łóżka. - Czuję, że on mi nie wierzy. Nie rozumiem czemu? Przecież ja naprawdę nie znam tego człowieka.
- Harry? - Zapytałam
- Tak?
- Aa już nic. Nie ważne! - Zrezygnowałam. - Również opuściłam łóżko. Okryłam się szlafrokiem i zeszłam na dół. Wchodząc do kuchni spojrzałam na zegar. Była dopiero 16. Usiadłam wygodnie na blacie i rozejrzałam się co dzieję się za oknem. Jeszcze niedawno był początek wakacji, a teraz drzewa robią się coraz bardziej  "jesienne". 
- Emilly?- Z przemyśleń wyrwał mnie głoś Hazzy.
- Słucham?
- Jadę do chłopaków. Muszę omówić z nimi kilka spraw. A Ty w tym czasie zastanów się, gdzie chcesz jechać na wakacje.
- Wakacje? - Zrobiłam zmieszaną minę.
- No, tak. Obiecałem, więc chcę dotrzymać słowa.  Tylko... przed tym musimy poważnie porozmawiać. 
- Mam się bać? - Odparłam.
- Nie. Nie martw się. Po prostu musimy kilka rzeczy uzgodnić. I mam dla Ciebie propozycję nie do odrzucenia. - Powiedział łapiąc mnie za dłonie.
- Okeey.. - Spoglądałam ze zdziwieniem. - To o której wrócisz?
- O 18 bądź gotowa. - Powiedział biegnąc ku drzwiom. - Nie zdążyłam nic odpowiedzieć. Nadal byłam zaskoczona. Ciekawe co mnie czeka...

Heej! ;D 

1. Dziękuję za:

- 2,993 wejść! *____*

- 8  komentarzy pod ostatnim postem!

- 8 obserwatorów! 

2. Mam nadzieję, że się podoba! Mi osobiście nie podoba się ten rozdział -,- Jeśli czytasz to komentuj! Proszę, to bardzo ważne! :) KOCHAM WAS I DO NEXTA! ~ @agata_971012 xz 



niedziela, 9 grudnia 2012

12. A o to już się nie martw!

Oczami Harry'ego

- Pani chyba żartuje?!
- Haha. Zrozum chłopcze, że nie mam czasu na niańczenie jakiejś zbuntowanej nastolatki. Potrzebna jest mi kasa. A z tego co wiem to masz czym się pochwalić. - Powiedziała, okrążając mnie dookoła.
- Nie wierzę! To jest Pani dziecko! Daria miała rację... - Nie mogłem uwierzyć w to co słyszę. Ta kobieta chcę nawiązać kontakt z Emilly tylko i wyłącznie dla kasy.
- Ohh... Daria? Ciekawe, ciekawe. Wierz. co myślę? Emilly powinna być mi wdzięczna. Zostawiając ją u rodziny Marshall, wiedziałam, że będzie jej dobrze. Będąc ze mną tułała by się po dworcach a w ostateczności sprzedałabym ją.
- Proszę wyjść! - Krzyknąłem.
- Zaraz, zaraz. Nie skończyłam rozmowy.
- Proszę się streszczać! Emilly może wrócić w każdej chwili.
- Milion funtów i mnie nie ma. - Powiedziała matka Emilly.
- Słuucham?! - Powiedziałem z niedowierzaniem.
- Jeśli nie dostanę tego co chcę to namieszam w Twoim życiu tak, że się już nigdy nie pozbierasz. Więc... co wybierasz? Stracić kontrolę nad swoim życiem, czy żyć jak normalny, nieprześladowany człowiek? Lepiej się poważnie zastanów! Masz beztroskie życie, śliczną dziewczynę u boku... chyba nie chcesz tego stracić? - Nadal krążąc wkoło mnie, coraz bardziej kipiała złością.
- Jak dobrze, że Em nie odziedziczyła po Pani charakteru.
- Ohh... ranisz szczeniaczku. Jestem pewna, że Emilly to cały jej ojciec.
- A kto jest jej ojcem? - Zapytałem z zaciekawieniem.
- Jeśli chcesz więcej odpowiedzi, to musisz mi zapłacić.
- A jeśli nie zapłacę?
- Oj to najwyżej, sprawię, że już nigdy nie zobaczysz swojej ukochanej.
- Mogę się chociaż namyślić? - Zapytałem chamsko.
- Masz minutę.
- Dobra, dobra! Zgoda. Zapłacę. - Podszedłem do komody. Otwarłem szufladę i wyjąłem z niej czek.
- Dla kogo to ma być? - Zapytałem.
- Pamelle Stuart. Ale... napisz Styles!
- Przepraszam! Może Pani powtórzyć.
- O ile mi wiadomo... to Twój ojciec jest wolny, prawda? -  Zszokowany, patrzyłem się na nią. Skąd ona to wszystko wie? Nerwowo zacząłem wypisywać ten pieprzony czek. Skończyłem i rzuciłem jej w prosto w twarz.
- Ohh.. jak miło. Dziękuję.
- Masz co chciałaś. Teraz gadaj, kto jest ojcem Emilly.
- Jakiś Ty szlachetny. Mam pytanie... za co jest ten drugi milion?
- To za to, żebyś odwaliła się od mojej rodziny. Masz kasę, więc możesz powiedzieć kim jest jej ojciec. -powiedziałem groźnie.
- Nie denerwuj się! Złość piękności szkodzi. Co powie Emilly, gdy zobaczy te zmarszczki? - Marzyłem o tym, żeby się pozbyć tej denerwującej kobiety. Jestem z siebie dumny, że wytrzymałem z nią tak długo.
- Umm... no dobrze. Ojcem Emiily jest...
- Już jestem! - Nagle zerwałem się na równe nogi! Przecież to Em! Wystraszony pobiegłem do niej.
- Miałaś zadzwonić, kiedy będziesz wracać. - Moja twarz była blada, jak ściana. Widocznie Emilly to zauważyła, bo trochę się zaniepokoiła.
- George musiał jechać na próbę. Zdążyliśmy wypić tylko kawę. A Ty co taki blady? Może jesteś chory? - Powiedziała, rozbierając się z ubrań wierzchnich.
- Z George'm? Kim on jest? - Zapytałem.
- Później Ci opowiem, lepiej Ty mi powiedz kim jest ta Pani? - Zapytała Emilly, pokazując palcem na
Pamelle.
- To doradca finansowy. Musiałem załatwić kilka spraw. - Nienawidzę kłamstwa. Nigdy nie okłamuję ludzi, ale teraz musiałem. Tak bardzo chciałbym jej wszystko wyjawić! Boże! W co ja się wpakowałem!
Przecież, jak ona się o tym dowie to znienawidzi mnie! - Pomyślałem. - Nagle, podeszła do nas Pamelle.
Modliłem się, aby nic nie mówiła na temat naszej rozmowy.
- To może już pójdę. Chyba wszystko ustaliliśmy Panie Styles. - Oznajmił "Doradca finansowy".
- Tak, oczywiście. Dziękuję za rozmowę. - Powiedziałem sztucznie się uśmiechając.
- To ja dziękuję! Interesy z Panem to czysta przyjemność. - Wyszła uśmiechnięta.
- Czy mam być zazdrosna? - Zapytał się mnie Emilly, oplatując rękoma moją szyję.
- Widziałaś ją? Stara, brzydka.. kto by ją chciał?!
- No, nie wiem... Panie Styles, przecież Ty gustujesz w starszych pannach. - Powiedziała podgryzając swoją dolna wargę.
- Może to i prawda, ale... teraz mam ochotę na pewną blondynkę o niebieskich oczach.
- Mrrr... brzmi nieźle, ale czy to na pewno o mnie chodzi? - Zapytała.
- Yhymm...
- A jesteś tego pewien?
- Jak niczego innego!
- Ok, tylko masz się postarać!
- A o to już się nie martw!

Heej! 

1. Dziękuję za:
 - 2,545 wejść! OMG! Jesteście wspaniali. *.*
 - 5 komentarzy pod ostatnim postem. (Trochę mało, jak na was, ale mam nadzieję, że to był tylko ostatni raz! W końcu czytających to opowiadanie jest 16.) :)
- 7 obserwatorów.
2. Jak wiecie rozpętała się WIELKA afera z tematem głównym "Haylor"! Osoby, które czytają to opowiadanie, wiedzą, że dodawałam sporo zdjęć właśnie z Tay. Mam problem, bo zauważyłam, że właśnie przez to duża część osób przestaję czytać to opowiadanie. Nie wiem... mam usunąć te fotki? Jak myślicie?
3. Następny rozdział będzie +18! ^^ (Dla moich kochanych zboczuchów)
4. Jeśli czytasz to komentuj! Proszę! Nawet zwykła buźka wystarczy! :) 
5. Serdecznie zapraszam do czytania i komentowania mojego drugiego opowiadania! LINK 
6. Przepraszam za taki krótki rozdział! 

Dziękuję za uwagę! I do nexta! ;D ~ @agata_971012 xx


niedziela, 2 grudnia 2012

11. Kolejna tajemnica?

Oczami Emilly.

- Daj spokój, Harry! Przecież nic mi nie jest!
- Nie dyskutuj tylko czekaj na mnie.
- Ja idę tylko do szkoły zanieść głupie papiery. Kochanie, spacer mi dobrze zrobi.
- No, w porządku... Ale masz na siebie uważać, ok? - Nasze czoła się stykały. Jego zielone paczadła gapiły się wprost na mnie. Trochę się speszyłam...
- No, już! Koniec! Muszę iść!
- Tylko nie bądź długo!
- Yhym...
     
          Dokładnie dzisiaj mijają 2 tygodnie od wypadku. W przeciwieństwie do Matt'a czuję się dobrze. Chłopak strasznie się załamał. Nie dziwię się. Wiem, jak to jest stracić drugą połówkę. Współczuję mu. Razem z Harry'm postanowiliśmy zamieszkać ze sobą. Długo zastanawiałam się czy to jest dobry pomysł. Poczucie samotności dawało mi się we znaki, dlatego zgodziłam się. Przez ostatnie tygodnie Harry nie odstępował mnie, ani na krok. To bardzo miłe, ale nieco wkurzające. Przecież nic mi się nie stało. Owszem straciłam sporo krwi, ale czy to jest powód, żeby opiekować się mną, jak dzieckiem? W sumie to... tylko on mi został, więc nie powinnam narzekać. Mama pojechała do USA. Miała tylko porozmawiać z ojcem... Jakby na świecie nie było telefonów. Mam wrażenie, że rodzice coś przede mną ukrywają. Nie mam pojęcia co? Może ciąża mamy jest zagrożona? To staję się coraz dziwniejsze. Wakacje dobiegają końca. Musze zanieść papiery. Właśnie dlatego idę do szkoły. Idąc uliczkami Londynu, dotarło do mnie, że w ogóle nie znam tego miasta. Mam nadzieję, że kiedyś zwiedzę je całe. Nagle poczułam, jak ktoś łapie mnie za rękę. Zatrzymałam się nie wiedząc, co mam zrobić. A jeśli to jakiś zboczeniec? Przerażona, szybko się odwróciłam. Na widok tego człowieka, odetchnęłam z ulgą.

- Dzień Dobry! Poznajesz mnie?
- Tak... Musiałeś mnie wystraszyć?
- Chciałem Cie zaskoczyć!
- George? Prawda? - Nie byłam pewna, co do jego imienia.
- Pamiętasz!
- Haha. Tak... więc dokąd zmierzasz? - Zapytałam.
- Tutaj do szkoły.
- Naprawdę? To tak samo, jak ja! Idę się zapisać.
- A na jaki profil? - Zapytał się mnie George.
- Historia sztuki.
- Obyśmy byli w jednej klasie. - Odpowiedział entuzjastycznie chłopak.
- O zapowiada się fajnie.
- Mam pomysł!
- Jaki?-  Zapytałam z zaciekawieniem.
- Zaniesiemy papiery, a potem zabieram Cię do kawiarni. Co Ty na to?
- Emm... chętnie, ale...
- Żadne ale! Idziemy i koniec!
- Wejdźmy najpierw do szkoły.
- Ok.

Oczami Harry'ego.

Tak, więc mieszkam z Emilly. Oczywiście dopóki jej rodzice nie wrócą. Ostatnio ciągle zastanawiam się, czy nie powiedzieć jej o tym ,co usłyszałem w szpitalu. Już kilka razy chciałem poruszyć ten temat, ale bałem się. Po chwili zadzwonił dzwonek do drzwi. Czyżby to Emilly? - Pomyślałem. Ruszyłem swoje zacne cztery litery i poszedłem otworzyć jej drzwi.

- Dzień Dobry. - Powiedziała kobieta w średnim wieku.
- Dobry. - Odpowiedziałem zaskoczony. - W czym mogę Pani pomóc?
- Czy zastałam Emilly?
- A kim Pani jest? - Obawiałem się jednego! Modliłem się, żeby nie była jej matką.
- Czy mogę Tobie zaufać? - Nie wiedziałem, co mam odpowiedzieć.
- Oczywiście. - Nie wiem, czy dobrze zrobiłem.
- Mogę wejść?
- Proszę! Zapraszam.

Oczami Emilly.

- Już myślałam, że mnie nie przyjmą.
- Czemu? Przecież miałaś dobre świadectwo.
- Ta baba dziwnie się na mnie patrzyła.
- Coś mi się wydaję, że nie na Ciebie tylko na mnie. - Powiedział mój towarzysz.
- Aaa... zapomniałabym! Jak tam w programie?
- Wszystko w porządku. Tylko próby są męczące.
- To zrozumiałe.
- To co... kawiarnia, czy kino?
- Obawiam się, że dzisiaj nic z tego nie będzie.. Musze wracać do domu...  Przepraszam. Zapomniałam wyciszyć telefon. Mogę odebrać? - Dźwięk mojej ulubionej piosenki wydobywał się z mojej torebki.
- Jasne.

- Coś się stało, Harry?
- Nie! Czy coś musi się stać, żebym mógł zadzwonić do swojej dziewczyny?
- Oczywiście, że nie.
- Za ile będziesz? - Spytał.
- Właściwie to mogłabym już wracać, ale chyba przejdę się ze znajomym do kawiarni.
- Ok. Daj znać, to przyjadę po Ciebie.
- Okey. Harry?
- Tak?
- A już nic. Nieważne! Pa!
- Pa.

Oczami Harry'ego.

- W porządku. Możemy spokojnie rozmawiać.
- Wspaniale! To plan jest taki...



niedziela, 25 listopada 2012

Ważna Wiadomość

Hej! Jakiś czas temu miałam fajny sen. Śniło mi się One Direction oczywiście! XD Zapamiętałam dosyć sporo... Dlatego wpadłam na pomysł, żeby na podstawie tego snu napisać opowiadanie. Ono będzie całkiem inne od tego. W tym tygodniu a może nawet jutro, dodam prolog. Mam pytanie... Dodać post z bohaterami? Pytam się, bo niektórzy wolą sami wyobrażać sobie wygląd danej postaci. :) ZAPRASZAM! I liczę na to, że spodoba wam się!  @agata_971012

sobota, 24 listopada 2012

10. Miłością możemy wyleczyć wszystko!

Oczami Harry'ego

        Jadąc zdesperowany do szpitala, zadałem sobie pytanie: "Czemu to właśnie ją musiało spotkać?" Po głowie chodziły mi czarne myśli. Nie wiedziałem, co mam robić. Ręce trzęsły mi się, jak galareta. Nie patrzałem na ulice. Mało brakowało, abym potrącił przechodnia. Oprócz Emilly nic i nikt  mnie nie obchodził. Strach przed utratą kochanej osoby jest nie do opisania. Dzisiejszy wieczór do najpiękniejszych nie należy. Deszcz leje, jak z cebra, do tego mgła i śliska ulica. Boję się! Strasznie się boję, że usłyszę tą złą wiadomość. Obawiam się, że... ona tego nie przeżyję! "NIE! HARRY! PRZESTAŃ! ONA MUSI ŻYĆ! ONA JEST TYLKO OPEROWANA!" - Powtarzałem to sobie w myślach. Nie mogę w to uwierzyć, że wystarczy chwila nie uwagi, która może doprowadzić do czyjejś śmierci. Wszystko zaczęło się układać. Poznałem perfekcyjną dziewczynę. Od samego początku zaiskrzyło między nami. Ta mądra a zarazem pełna uroku kobieta wzbudziła we mnie ponowną chęć do zakochania się. Nigdy nie wybaczę sobie tego, jeśli umrze. Muszę zobaczyć jej piękny uśmiech... usłyszeć, jak się wymądrza! Hahah! Pokochałem ją! Mam to gdzieś, co fani powiedzą! Przysięgam! Jeśli nic jej nie będzie to powiem całemu światu, że jest moją pierwszą, poważną miłością. W końcu mimo uciążliwych korków i złych warunków atmosferycznych, dotarłem na parking szpitala. Zaparkowałem, wyszedłem i od razu pobiegłem do budynku.

- Przepraszam! U kogo mogę dowiedzieć się o stanie zdrowia Emilly Marshall? - Zapytałem przechodzącą pielęgniarkę. Kobieta spojrzała się na mnie znacząco. Modliłem się, żeby nie była fanką. Kocham rozdawać autografy, rozmawiać z fanami, ale nie teraz! Mój cel na najbliższy czas to zobaczyć Em.
- Jesteś jej chłopakiem? - Zapytała młoda dziewczyna.
- Tak. - Powiedziałem poważnie. Natomiast kobieta lekko się uśmiechnęła.
- Proszę za mną. - Nic nie mówiąc udałem się za nią. Odkąd pamiętam zawsze szpital mnie przerażał. Sam ten specyficzny zapach odrzuca człowieka.
- Pójdzie teraz Pan prosto, a przy tych niebieskich drzwiach skręci w prawo. - Mówiła wskazując drogę.
- Dziękuje. - Podziękowałem i pobiegłem w wyznaczonym kierunku.

Oczami Matki Emilly

- Chcesz kawy? - Zapytała Anne. Cały czas wpatrzona w podłogę nie reagowałam na pytanie. Załamałam się. Tylko tyle mogę powiedzieć. Każda matka chcę, jak najlepiej dla swojego dziecka. A ja, nic nie mogę zrobić. Serce boli mnie na myśl, że Emilly walczy o to aby jeszcze raz poczuć smak życia. Bożę! Błagam! Pozwól mi, chociaż jeszcze raz porozmawiać z nią. Muszę powiedzieć jej prawdę. Już nie mogę z tym żyć.
- Tak, poproszę. - Wysiliłam się na odpowiedź.
- Zaraz wracam. - Wstała i udała się do automatu z kawą. Dziękuje Bogu za taką przyjaciółkę. Z Anne znam się od dziecka. W dzieciństwie mieszkałyśmy koło siebie. Piękne czasy... Wracając do rzeczywistości. Nie mogę doczekać się wyników operacji. Próbuję skontaktować się z Tom'em. Zero wyników. Może teraz odbierze.

- Tak, słucham? - Usłyszałam głos męża.
- Cześć, skarbie.
- No, hej! Co tam słychać u moich kobiet? Tęsknie za wami.
- Tom... - Zawahałam się. Nie mam pojęcia, jak mam mu to powiedzieć.
- Daria? Czy coś się stało? - Zaniepokoił się.
- Emilly miała wypadek! Walczy o życie. Podobno, nie mogą zahamować krwotoku. A jeśli przeżyję to...  śpiączka albo śmierć mózgu. Tom... Potrzebuję Cię teraz. - W końcu wyrzuciłam to z siebie. Nastała głucha cisza.
- O Boże! Jak to się stało?! Słodki Jezu! Co jest z moją małą córeczką!? -  Czułam, jak ciężko mu w to uwierzyć. Tak bardzo pragnę, być w jego objęciach. Po prostu czuć się bezpieczna.
- Daria, mamy jeszcze jeden problem.
- Boże Tom! Jaki problem?! Dziecko nam umiera a Ty pieprzysz mi, że masz PROBLEM?!
- Pamelle wróciła. - Zamarłam. Stan nieokreślonej ciężkości zawładnął moim umysłem i ciałem.
- CHOLERA! Jeszcze jej tu brakowało! Spotkałeś ją? A może Cię prześladuje?
- Przyszła do mnie do szpitala. Na początku kazałem się jej wynosić, ale później dałem jej 5 minut. Zaczęliśmy rozmawiać i...
- Czekaj! Rozmawiałeś z nią?! O czym?! Mam nadzieję, że nie o Emilly!
- Daria, posłuchaj mnie. Pamelle umiera.
- Słuucham?
- Ma raka wątroby. Został jej miesiąc, góra dwa. Jej ostatnim życzeniem jest spotkać się z Em.
- NIE MA MOWY! Jak ona śmie?!
- Kochanie rozumiem Cię. Postaw się w jej sytuacji. nie chciałabyś naprawić swojego życiowego błędu?
- Tom ja... Wierzysz jej?
- Nie wygląda za dobrze.
- Ahh... CHOLERA! Ja chyba zwariuję!
- Obiecałem jej, że zorganizuję im spotkanie.
- Obiecałeś bez konsultacji ze mną?! Moje zdanie się już w ogóle nie liczy?! Przesadziłeś!!!
- Oczywiście, że się liczy!  Posłuchaj mnie. Ona ma do tego prawo!
- Przepraszam bardzo! Jakie prawo?! To potwór, a nie człowiek! Przykro mi ale nie zmienię swojej decyzji.
- Najlepiej, jakbyś sama z nią porozmawiała.
- NO CHYBA OSZALAŁEŚ!!
- Daria, bądź mądrzejsza. Doskonale, znasz Pam. Ona nigdy się nie poddaję. A jeśli ona przyjedzie do Londynu i bez naszej wiedzy powie Em, że...
- Ohhh... zgoda. Jak tylko wszystko będzie dobrze z Em to przylecę pierwszym lotem.
- Kochanie tylko się nie denerwuj. Właśnie! Jak tam badania?
- Pogadamy, jak przylecę.

- Czyżby chodziło o Pamelle? - Zapytała Anne, podając mi kubek z kawą.
- Niestety tak. Wróciła i chce się spotkać z Emilly.
- Jak ona to sobie wyobraża? Przecież dla Em jest obcym człowiekiem.
- Podobno ma raka - Powiedziałam, popijając łyk gorącej kawy.
- Yhym... pewnie to jej kolejne słodkie kłamstewko. Dario! Nie bądź głupia! Ona doskonale wie, że macie "kupę" kasy! Skąd ta pewność, że nie chce wykorzystać waszej córki?
- A jeśli nie udaję? Może to już odpowiedni czas, żeby jej powiedzieć?
- Radzę Ci lepiej zbadać na czym stoisz. Kto wie, co ona knuję.
- Masz racje! Jeszcze dzisiaj polecę do Tom'a. Mam prośbę...
- Tak wiem. Zaopiekuję się Emilly.
- Dziękuje kochana! Nie wiem, co bym bez Ciebie zrobiła! Teraz musimy czekać na lekarza.
- A nie lepiej było by, jak byś jutro poleciała?
- Anne, ja muszę jak najszybciej porozmawiać z tą żmiją! Nie wytrzymam. Nie wiem, co mam Em powiedzieć.
- No, tak... W końcu nie powiesz, że lecisz na spotkanie z jej biologiczną matką. Będziesz musiała kiedyś wszystko wytłumaczyć.
- Czuję, że jak to zrobię to stracę ją na zawsze.
- Harry? Dziecko moje drogie! Długo tutaj stoisz?

Oczami Harry'ego

- Nie. Dopiero przyszedłem. - Skłamałem. Wszystko, wyraźnie słyszałem.  Stałem za  ścianą. Nie mam pojęcia, jak  Emilly to zniesie. Jak Daria wraz z Tom'em mogli przed nią to ukrywać? Uważam, że o takich ważnych rzeczach, dziecko powinno  dowiadywać się, gdy jest jeszcze małe.
- A wiadomo, co z Emilly? - Zmieniłem temat.
- Lekarze hamują jej krwotok. - Odpowiedziała, zdenerwowana Daria.
- Ooo! Idzie lekarz - Wstała z miejsca moja mama.
- Która z pań jest matką Emilly Marshall?
- To ja. - Widziałem strach w o czach Darii.
- Pani córki stan zdrowia jest stabilny.
- Dzięki Bogu!
- Niestety mam dwie złe wiadomości. Jeśli Emilly nie obudzi się w ciągu pełnej doby, to oznacza, że jej mózg przestał pracować. Proszę się nie martwić, jest silną osobą.
- A druga wiadomość? - Zapytałem.
- Robiliśmy, co w nasze mocy. Krew wdarła się do mózgu. Beth Long, nie żyje. Mają państwo jakiś kontakt z jej rodziną?
- Nie, nie mamy. - Powiedziała moja rodzicielka.
- Można zobaczyć Emilly?
- Pacjentka, powinna być sama. nie wiadomo, czy jej stan się nie pogorszy...
- Proszę! Chociaż na minutę.
- 5 minut.
- Dziękuje! - Gdy wszedłem do sali, zobaczyłem Emilly podłączoną do tysiąca kolorowych kabelków, które wydobywały różne dźwięki. Wyglądała tak bezbronnie. Podszedłem do jej łóżka, złapałem jej zimną dłoń. Zacząłem mówić:

   Kiedy po raz pierwszy spojrzałem na Ciebie, miałem ogromną ochotę Cię pocałować. Haha. Tak, wiem. To głupie, ale prawdziwe. O Boże! Nie wiem, co mam powiedzieć! Emilly! Nie mogę Cię stracić! Potrzebuję Cię! Błagam obudź się! Po prostu otwórz oczy i uśmiechnij się. Emilly! KOCHAM CIĘ! Czy można kochać osobę, której się w ogóle nie zna? TAK! Kocham Cię , jak jakiś świr! Jeśli się obudzisz to porwę Cię i nigdy nie oddam! Będziesz tylko MOJA! Rozumiesz?! No, dalej!!! Nie poddawaj się! Czekam na Ciebie! Wiem, że mnie słyszysz! Proszę Cię! Daj mi znak, że jesteś obecna! - Nagle jej dłoń, mocna złapała mnie za rękę. Popłakałem się.  - Emilly! Halo! Słyszysz mnie?! - Pomału uniosła powieki. Wzięła głęboki wdech i...
- Harry? To Ty? Gdzie ja jestem?
- Kochanie! Poczekaj! Tylko nie zaśnij! - Wybiegłem z sali! Zacząłem krzyczeć:" Emilly obudziła się! Jest przytomna!" - Po chwili lekarz wraz z odziałem przybiegli do sali.

- Jak Pani się czuję? - Zapytał lekarz, sprawdzając źrenice.
- Dobrze! Mam pytanie.
- Tak?
- Czy nic się nie stało temu chłopakowi?
- Nie rozumiem. Na miejscu wypadku znaleźliśmy tylko Panią i Pani koleżankę.
- Jest Pan pewien, że nikogo tam nie zostawiliście?
- Oczywiście.
- A co z Beth?
- Ma Pani kontakt z jej rodziną?
- Ona nie ma rodziny. Wychowywała się w domu dziecka. Nikogo nie ma oprócz przyjaciół i chłopaka.
- Mogę prosić o numer do jej chłopaka?
- Tak, tylko muszę dostać moją torebkę.
- W porządku, zaraz przyjdę.
- Kochanie, jak się czujesz? - Zapytała Daria, całując ją w czoło.
- Nic mi nie jest. Jest ok. Muszę porozmawiać z Beth.
- Emillly, lekarze nic nie mogli więcej zrobić.
- Nie! To nie możliwe! To wszystko przez ze mnie! - Emilly zanosiła się z płaczu. Daria, przytuliła ją mocno. Ja tylko stałem na końcu sali i obserwowałem tą sytuację.
- Emilly, muszę już iść. Za  niedługo mam samolot.
- Jak to? Nie przypominam sobie, żebyś miała gdzieś lecieć.
- Lecę do taty. Muszę z nim porozmawiać.
- Musisz, już teraz?
- Tak, muszę. Anne z Harry'm zaopiekują się Tobą. Zadzwonię, jak tylko wyląduję. - Powiedziała, wychodząc z pomieszczenia.
- To ja was zostawię samych. - Oznajmiła moja rodzicielka.
- Przepraszam to moja wina, że tutaj teraz leżysz! - Podszedłem do jej łóżka.
- Co Ty gadasz?! To nie prawda!
- Gdybym został przy Tobie, wszystko potoczyło by się zupełnie inaczej.
- Nic na to nie poradzisz. Nie zmienisz przeszłości. Dziękuje, że sprowadziłeś mnie na ziemię.
- Słyszałaś to co mówiłem?
- Haha! Też Cię kocham! - Zaniemówiłem. Dwa słowa, których nigdy nie usłyszałem od żadnej dziewczyny. Przybliżyłem się do leżącej Emilly. Objąłem jej twarz rękoma. Wpatrywałem się w jej piękne błękitne niczym niebo oczy. Delikatnie musnąłem jej wargi. Nie chciałem, żeby cokolwiek ją zabolało.
- Harry, nie jestem z porcelany! Możesz mnie normalnie pocałować.
- Nie wiem, czy to dobry pomysł. Jeśli przyssie się do Twoich ust już nigdy od nich się nie oderwę.
- Haha. To zrób to! Skoro, chcesz mnie porwać.
- To też słyszałaś?!
- Tak! Hahah! I zgadzam się.
- Gdy dostaniesz wypis to porwę Cie do LA.
- Tak daleko?
- Muszę mieć pewność, że będziemy sami.
- Ahaa... rozumiem. Harry?! Długo mam jeszcze czekać?
- Na, co?
- Debilu! Kiedy mnie pocałujesz?!
- Umm... teraz.
- Hahah! Co Ty robisz?
- Próbuje wejść na to łóżko.
- Co sobie ludzie pomyślą, jak nas zobaczą?
- Możemy się zamknąć.
- A może lepiej nie?
- Jak chcesz.
- Przestań gapić się na mnie! Tylko rób, co masz robić!
- Już nie mogę się doczekać wakacji. Bardzo Cię potrzebuję. Kocham Cię.
- Ja Ciebie też. - Em wyraźnie dawała znaki, żebym ją pocałował. Złapałem ją za podbródek, lekko składając pocałunek.
- Tylko na tyle Cię stać - Zrobiła zdziwioną minę.
- Oj nie lubię, tego pytania! - Energetycznie przybliżyłem się do niej. Wbiłem się w jej słodkie usta. Prawie na niej leżałem. Musiałem uważać, żeby nie uszkodzić rany. Emilly śmiałą się pod nosem. Namiętny pocałunek, przerwał, jakiś osobnik wchodzący do sali.
- Złaź ze mnie! No, szybko! Ktoś tu wchodzi! - Sturlałem się na podłogę. - Auuuć!
- Nic Panu nie jest? - Zapytał, zaskoczony lekarz.
- Nie, nic mi nie jest. Poślizgnąłem się. Emilly udawała poważną, ale jednocześnie promieniała z radości.
- Proszę to Pani torebka.
- Dziękuję.
- Mógłbym prosić numer.
- Ahh... tak. Oczywiście. Proszę zapisać. - Podczas, kiedy Em rozmawiała z lekarzem, zastanawiałem się, czy powiedzieć jej o tym, co dzisiaj usłyszałem. Emilly zasługuję poznać prawdę.
- Hahahahha!  Emilly zaczęła panicznie się śmiać.
- Co Cię tak śmieszy?
- Jesteś dobrym aktorem! Super to zgrałeś!
- Ej! To mnie bolało! - Zrobiłem smutną minkę.
- Oj Biedny Harruś! Chodź, przytulę Cię! Tylko ostrożnie! Nie mam zamiaru płacić za zniszczone łóżko.
- Czy Ty uważasz, że jestem ciężki?
- Umm... nie jesteś gruby, tylko masz ADHD.
- Słucham?
- Hahah! Zdecydowanie słodziej, wyglądasz, jak się denerwujesz.
- Przytul mnie! Jest mi strasznie smutno!
- Chciałbyś! - Wystawiła język.
- Ej no! Przed chwilą sama chciałaś mnie przytulić a teraz to co?!
- Ohh...dobrze! Chodź tu mój loczku!
- Hmm... jak miło. Skoro jestem Twoim loczkiem to Ty nadal będziesz moją wiedźmą!
- Hem? Wiedźma? To ja Ci słodzę,  a Ty mnie obrażasz?! A może zmienisz mi ksywkę? - Zaproponowała, rysując kółeczka na mojej klacie.
- Dobrze psychopatko!
- Co?
- Nikt normalny palcem nie rysuję kółeczek.
- GŁUPI JESTEŚ! AHAHHA
- TY TEŻ!
- NIE!
- TAK
- NIE!
- TAK!
- Jesteśmy obydwoje głupi.
- To fakt. Zmieniłaś się przez ten wypadek.
- To prawda... Doszłam do wniosku, że życie trzeba traktować, jak wieczny pobyt w wesołym miasteczku.
- Jesteś cudowna.
- A Ty lokowaty!
- Jesteś na prawdę głupia.
- Ty bardziej!
- NIE!
- TAK!
- NIE!
- Dobra, idę spać! - Odwróciła się na drugi bok. Przytuliłem ją od tyłu, szepcząc do ucha. Śnij o raju, gdzie nie ma problemów, smutków...
- Ciebie i orangutanów! - Dokończyła za mnie.
- Idź lepiej spać, bo głupota przez Ciebie przemawia.
- No, chyba przez Ciebie!
- Dobranoc, Emilly!
- Dobranoc, Haroldzie.

Hej! Przepraszam, że tak długo nie dodawałam rozdziału. Nie miałam czasu. Muszę nadrabiać zaległości... Spora ilość osób pisała mi, że robię duuużo błędów. Ahh... zawsze miałam z tym problem >.<  PRZEPRASZAM! Podoba wam się nowe tło? Zrobiła je @real_ania_xoxo :)  OMG! Dziękuje za  17 komentarzy     pod ostatnim postem i za 1,652 wyświetleń! JEEEJU JESTEŚCIE NIESAMOWICI! *.* Jakie wrażenia po przeczytaniu tego rozdziału? :)  DZIĘKUJE ZA WSZYSTSKO I DO NEXTA! @agata_971012 xx













środa, 14 listopada 2012

9. Śmierć?

     Na każdego przychodzi, kiedyś czas przemyśleń, planów, marzeń. Nie ma człowieka, który nigdy nie zastanawiał nad swoją przyszłością. Wracając do domu, spoglądając jak kropla po kropli spływa po szybie, rozmyślałam o życiu. Co prawda zawsze miałam, czego potrzebowałam, ale jakaś cząstka mnie pragnęła, czegoś zupełnie innego. Po tragedii w Hustanton długo nie mogłam normalnie funkcjonować Utrata przyjaciół (czyt. najlepszych) to najgorsza rzecz w życiu. Samotny człowiek, przestaję wierzyć w samego siebie. Życie płata niezłe figle, dlatego trzeba myśleć, jak człowiek myślący, a żyć jak człowiek czynu.
    Chciałabym cofnąć czas, sprawić, żeby wszystko potoczyło się inaczej. Gdybym miała możliwość naprawienia tylko jednego błędu. Nie zawahałabym się ani chwili dłużej. Brakuję mi tych dziwaków. Co ja bym zrobiła, żeby zobaczyć ich wszystkich razem, kiedy bawiliśmy się w naszej bazie (czyt. dom na drzewie)    
Te czasy nigdy nie powrócą. Ludzie mówią, że nie wolno patrzeć wstecz. Mają rację... Dość tego użalania się nad sobą. Mam chłopaka, nowych znajomych... Po prostu nowe, życie. Staram się zapomnieć o przeszłości, ale nie potrafię. Za każdym razem, kiedy pomyślę o Greg'u odczuwam powiew zimnego wiatru. Nigdy nie wierzyłam w duchy, ale teraz nie wiem co mam o tym myśleć. Może dusza Greg'a chce zawrzeć ze mną kontakt? Może chce mi coś przekazać?

- Emilly? - Odrywając wzrok od padającego deszczu, spojrzałam zdezorientowana na Beth.
- Słucham? - Odpowiedziałam zamyślona.
- Urządzam w sobotę imprezkę, przyjdziesz?
- Tak, tak. Ale co?
- Czy, ty w ogóle kontaktujesz? Wszystko ok?
- Jasne. Po prostu dotarło do mnie, że życie jest dziwne.
- To nie wiedziałaś? Ja od dziecka, traktuję życie, jak wieczne wesołe miasteczko.
- Zazdroszczę Ci.
- Nie wiem czego... Rodzice zostawili mnie w szpitalu. Zawsze brakuję mi kasy i mało tego jeszcze szkoła się zbliża.
- Zostawili Cie po porodzie? O właśnie muszę złożyć papiery do szkoły.
- Tak. Przez 18 lat spędzonych w domu dziecka, szukałam jakiś śladów, aby odnaleźć ich. Niedawno udało mi się zdobyć jeden dokument, świadczący o tym,że wyrzekli się do mnie praw.
- To tylko tyle? Przecież szpital i ośrodek adopcyjny musi mieć te wszystkie papierki.
- Haha! Ci ludzie, znaczy moi rodzice, dowiedzieli się, że płód jest chory i dlatego postanowili pozbyć się problemu. Zatarli za sobą ślad.
- Chcesz ich odszukać?
- Myślę,że bez sensu szukać ich. Pewnie mają nową rodzinę, dzieci... Nie  chce wypaść na złego człowieka i zniszczyć tego.
- To bardzo mądrze, ale nie jesteś ciekawa kim oni są?
- Jestem, ale to nie jest takie proste. Kiedyś nie miałam nic. Teraz mam wszystko, co kocham i niech tak zostanie. - Jestem  pełna podziwu dla Beth. Gdybym była na jej miejscu, umierałabym z ciekawości kim są moi rodzice. Po krótkiej rozmowie, Beth skupiła się na prowadzeniu a ja z nudów, zaczęłam oglądać jakąś płytę.
- Co to za płyta? - Zapytałam, czytając. - "Take me home - One Direction". Jej! To jest ich płyta?
- Yhyym... Nie żartuj, że jej nie słuchałaś!
- W prawdzie mówiąc to nigdy nie słyszałam żadnej ich piosenki.
- Chyba jaja sobie ze mnie robisz! Włączaj ją!
- Ok. - Po chwili z głośników wydobywały się dźwięki jakiegoś singla.
- O MATKO! KOCHAM TO! - Beth podskoczyła z zachwytu. Zaczęłyśmy niebezpiecznie przyspieszać.
- Zwolnij trochę, ok? - Jechałyśmy ciemną nie oświetloną uliczką ani żywej duszy. Mimo tego, wolałam nie ryzykować.
- "Let's go crazy, crazy, crazy till we see the sun"- Zaczęła śpiewać.
- BETH ZWOLNIJ DO CHOLERY! - Krzyknęłam.
- O co Ci chodzi? Jadę wolno. Po za tym nikogo tu nie ma.
- No i co z tego?! To nie oznacza, że możesz jechać, jak zawodowy kaskader!
- Haha! Kaskader? Haha! Wyluzuj Em! Zajebista muzyka w tle, humor dopisuję! Czemu jesteś taka spięta?!
- O MATKO! BETH UWAŻAJ! CZŁOWIEK! - Serce miałam w gardle, waliło, jak szalone. Kilka metrów przed nami stała jakaś postać. Beth próbowała  hamować. Na marne. Hamulce przestały działać.
- CO TY ROBISZ?! NIE SKRĘCAJ BO WIEDZIEMY W DRZEWO!!! BETH! O JEZU NIEEE! - Po chwili poczułam silny ból głowy. Powieki pomału opadały. Traciłam władzę nad organizmem. W oddali słyszałam dźwięk syreny. Starałam się nie zasnąć, a tak bardzo chciałam. Jednak, nie dałam rady. Poddałam się.

Oczami matki Emilly.

- Śliczne te śpioszki. Pamiętam, jak kupowałam Harry'emu i Gemm'ie. To było tak dawno... I pomyśleć, że Gemma ma chłopaka, studiuję a Harry robi wielką karierę. Moje dzieci są już dorosłe. Nie mogę doczekać się wnuków. - Powiedziała Anne, oglądając ciuszki.
- Haha! Na wnuki to chyba za wcześnie! A, co do ciuszków to bardzo ładne. Moda z roku na rok się zmienia. Tylko popatrz, jakie kolorowe i wzorzyste. - Nagle rozległ się dźwięk mojego telefonu. - Przepraszam, muszę odebrać.

- Halo?
- Dzień dobry, czy rozmawiam z panią Darią Marshall?
- Tak, przy telefonie. - Powiedziałam lekko wystraszona.
- Pani, córka razem z koleżanką miały wypadek samochodowy, jest teraz na blogu operacyjnym. Mogłaby pani teraz przyjechać do szpitala na CentralStreet?
- Ale jak to w szpitalu? Boże, co się jej stało? - Moment, kiedy dowiadujesz się, że Twoje dziecko miało wypadek... nie wiesz, co masz robić. Po prostu, chcesz być przy nim.
- Bardzo proszę, przyjechać wtedy udzielimy pani więcej informacji.
- Oczywiście, zaraz będę.
- Co się stało? Zapytała Anne, przytulając mnie.
- Emilly miała wypadek. Operują ją. Zawieziesz mnie do niej? Ja nie dam rady prowadzić.
- Oczywiście, chodź! Pospieszmy się!

Oczami Harry'ego.
- Stary, jak się czujesz? - Wszedłem nie pewnie do jego pokoju. Liam, kucał oparty o ścianę, usiadłem koło niego, oczekując odpowiedzi.
- Harry, głupie pytanie zadajesz. A jak mam się czuć? Rozstałem się z moją kochaną Danielle. Miałem, zamiar oświadczyć się jej. Spędzić z nią resztę życia. Jestem skończony! - Zrozpaczony, ukrył głowę między nogi.
- A o co wam poszło?
- O to, co zawsze. Oddaliliśmy się od siebie. Teraz, kiedy zaczynamy nową trasę koncertową, doszliśmy razem do wniosku, że nie możemy tak się męczyć. Zresztą ona też ma plany, związane z karierą.. Po prostu nie można tego dalej ciągnąć. Miłości nie da się zatrzymać na siłę.
- Przykro mi, Liam. Nie wiem, co mam powiedzieć.
- Nie musiałeś przyjeżdżać. Mi humoru nie poprawisz a Em już na pewno zepsułeś.
- Jestem, pewien, że zrozumiała, że to dla mnie ważne.
- Dzięki, stary.
- Nie ma sprawy. Od czego ma się kumpla?
- Dobra! Lepiej, powiedz, jak tam randka z Emilly?
- Pocałowałem ją. - Liam patrzył na mnie osłupiały.
- Coo? Czemu to zrobiłeś?
- Zabrałem, ją na rejs balonem i ..
- Aha... już kapuję! Twoje marzenie, żeby całować się w balonie. A jak zareagowała na to?
- Ona też o tym marzyła.
- Nie wierzę! Nie uciekła?
- Jak, miała uciec skoro byliśmy nad ziemią?
- Aaa no tak. Nic nie powiedziała, że to za wcześnie?
- Na początku nie wiedziała, co powiedzieć, ale potem było ok.
- Radzę Ci lepiej, porozmawiać z nią. No, wiesz o was.
- Tak, wiem. Zadzwonię do niej teraz. - Wstałem, wyszedłem i wyjąłem telefon z kieszeni. 5 połączeń nie odebranych od mamy. Postanowiłem oddzwonić.

- Hej, mamo! Dzwoniłaś do mnie?
- Tak, dzwoniłam. Słuchaj, jesteś teraz wolny?
- Um... tak. Chciałem, teraz zadzwonić do Emilly, ale mogę zrobić to później.
- Harry, wydarzył się wypadek... Emilly, jest operowana. Przyjedź, proszę do szpitala, dobrze? Harry? Dziecko, słyszysz mnie? - Zbiegłem po schodach na dół. Zabrałem kurtkę pod rękę i wybiegłem.

Hej! ;) Zastanawiam się, czy jest sens dalej pisać to opowiadanie... Chyba usunę tego bloga. Wszystko, co piszę jest nudne, głupie i niezrozumiałe. Jedna mądra osoba z tt zadała mi pytanie, na które nie potrafię odpowiedzieć... Mniejsza o to! Napiszcie, co wam się podoba, a co nie. Może macie jakieś propozycje? Jeśli czytacie, to komentujcie i dodawajcie się do obserwujących :) To pomoże mi podjąć decyzję. @agata_971012 xxx





sobota, 3 listopada 2012

8. Jak dwa dzikie orangutany, wypuszczone na wolność.

- No i jesteśmy. - Powiedziałam, otwierając drzwi.
- TOSTY! TOSTY! - Wykrzyczał Harry.
- Z czym najbardziej lubisz je jeść?
- Szynka, ser.
- To tak samo jak, ja.
- Jest, ktoś u Ciebie?
- Powinna być mama... - Mamo! Wróciłam!
- Chyba jej nie ma.
- Zadzwonię do niej.

Rozmowa.

- Hej! Gdzie, jesteś?
- Na zakupach.
- Sama? Przecież, wiesz, że nie możesz dźwigać.
- Spokojnie! Jestem z Anne.
- Aha, a kiedy wrócisz?
- Za niedługo. A Ty jesteś w domu?
- Tak z Harry'm.
- To bawcie się dobrze.
- Ok, pa.

- I co?
- Jest z Twoją mamą.
- To może zrobimy już tosty?
- Pewnie. Dobra, teraz trzeba sprawdzić, czy wszystko mamy. Chleb?
- Jest!
- Szynka, ser też, więc trzeba zacząć robić.
- Zapomniałaś o czymś!
- O czym? - Odwróciłam się i... - Harry, jeśli ubrudzisz mnie tym ketchupem to nie ręczę za siebie! -  Harry stał za mną z pełnym pojemnikiem ketchupu. Kierował go w prost na mnie.
- Haha! Rączki do góry kotku! - Powiedział cwaniackim głosem.
- Nie odważysz się!
- A właśnie, że tak!!! - Po sekundzie miałam całą brudną bluzkę.
- DEKLU! OBIECUJĘ, ŻE KIEDYŚ CIE ZABIJĘ!
- Nie mogę się już doczekać! Haha! Myślę, że najpierw musisz ściągnąć tą brudną bluzeczkę. A ja Ci w tym pomogę. - Harry podszedł do mnie, objął mnie talii i zaczął się szczerzyć.
- Ohh... Haroldzie, chyba wiem dokąd zmierzasz. Niestety ale z tych zacnych planów nici. Pozwól, że sama udam się do łazienki i, że sama ściągnę bluzkę i również nikt mnie nie będzie ubierał, bo sobie poradzę. Jestem już dużą dziewczynką i umiem już robić takie podstawowe rzeczy.
- Skoro jesteś już dużą dziewczynką to możemy się pobawić, jak duże dzieci.
- To dobry pomysł, wiesz!
- Yhyym...
- No, to już! Do roboty! Pobaw się w kucharza, robiąc mi jedzenie a ja za ten czas przebiorę się Uśmiechnęłam się i pobiegłam na górę.

Oczami Harry'ego.

Czekając na Em uświadomiłem sobie jedną rzecz. Z Emilly będzie inaczej. Praktycznie to już jest. W ciągu ostatnich lat moje spotkanie z dziewczyną miało 3 etapy: 1. Flirt. 2. Sex 3. I poranna ucieczka bez pożegnania. Nigdy nie miałem prawdziwej, zwykłej dziewczyny. Teraz nie umiem określić, jaki jestem szczęśliwy, że mam ją... zadziorną, mądrą i piękną Emilly. Z przemyśleń wyrwał mnie dzwonek telefonu.
- Tak, Louis? - Odebrałem.
- Gdzie jesteś?
- U Emilly, właśnie będziemy jeść pod wieczorek - Powiedziałem.
- Przyjedź, szybko!
- Co się stało?
- Liam ma kryzys.
- Liam? Żartujesz, prawda?
- Liam rozstał się z Danielle.
- CO KURWA?! ON?! ALE JAK TO?
- Stary, przeproś Emilly i przyjeżdżaj szybko tutaj, bo on zaraz zapłaczę się na śmierć!
- Dobra! Uspokój go jakoś, zaraz będę.
- Tylko szybko!
    SZOK! SZOK! I SZOK! Liam i Danielle nie są już razem? Przecież to niemożliwe! Jeszcze niedawno Liam zastanawiał się nad kupnem pierścionka zaręczynowego! A teraz tak po prostu zerwali? Coś musiało się poważnego stać.

Oczami Emilly

-Yeey! Jak ładnie pachnie.
- Em będziesz bardzo zła, jeśli nie zjemy razem?
- Nie jeśli powiesz, co się stało.
- Muszę jechać do chłopaków.
- Teraz?
- Mają duży problem.
- Jaki?
- Załamany Liam.
- W porządku, jedź. Harry zaczekaj!
- Tak?
- Chyba się dzisiaj nie zobaczymy...
- Zadzwonię.
- To może małe upamiętnienie wspólnie spędzonego dnia?
- Oczywiście. Gdzie masz aparat?
- Tutaj.
- To co? To będzie nasze wspólne oficjalne zdjęcie.
- Tak.
- Kocham Cie.
- Harry...
- Ok, rozumiem. CZAS
- Dokładnie. No to uśmiech! 





I tak zostałam sama z górą tostów. Jest dopiero 18! Co ja będę robić? O wiem! Wykręciłam numer do Beth.

- O ja nie mogę! Co za święto jest dzisiaj, że nasza kochana księżniczka zadzwoniła?
- Hej! Beth, Ciebie mi też miło słyszeć.
- Ok, teraz gadaj mi, co Cię łączy z... OMG! Harry'm Styles'em!
- Może się spotkamy?
- Spoko, akurat zaraz będę przejeżdżać obok Twojego domu.
- Ok, czekam.

10 minut później.

- Hej! Wsiadaj!
- Cześć!
- No, to...  OPOWIADAJ, JAK POZNAŁAŚ 1D?!
- Jezuuu! Przestań drzeć mi się do ucha!
- Emilly, jak mam być spokojna, kiedy siedzę w aucie razem z dziewczyną Styles'a?!
- Skąd ten pomysł, że z nim chodzę?
- No, wiesz te zdjęcia i w ogóle... Słuchaj dużo par ukrywa swój związek.
- Beth, posłuchaj! Jesteśmy przyjaciółmi. - Nie lubię kłamać ale nie mogę powiedzieć jej prawdy, nie mówiąc o tym Harry'emu. Po za tym ona jest ich fanką.
- Jakoś Ci nie wierzę. A nie chciałabyś...
- Harry jest przystojny, podoba mi się, ale... - I co ja mam jej powiedzieć?
- Dziewczyno, ja Cie nie rozumiem! Co ja bym zrobiła, żeby być na Twoim miejscu...
- Czyżby, najbardziej podobał Ci się Harry?
- Nie, no co Ty! Kochan ich wszystkich jednakowo, ale moim ideałem jest Zayn.
- Aaa, no tak! Matt kiedyś wspominał, że gustujesz w Mulatach.
- Dobra! Wysiadka!
- Park?
- Yhyym...pogadamy sobie, spacerując.
- Ok...
-  Czyżby Matt, opowiadał Ci o moim directionerskim życiu?
- Opowiadał o zespole, wtedy jeszcze nie wiedziałam o jakim mówił.
- Ahaa... to pewnie też powiedział, że kupiłam sobie dmuchanego Zayn'a i że śpię z nim?
- Ehehehe - Zaraz po tym, jak Beth zdradziła swój mroczny sekret, zaczęłam krztusić własną śliną. Wreszcie, gdy przywróciłam się normalnego stanu wybuchłam śmiechem.
- Nigdy niczego tak głupiego jeszcze nie słyszałam! Haha.
- Ej! To nie jest śmieszne! Jeśli mój kochany Zayn nie jest przy mnie to jest smutny. Dlatego zabieram go do siebie. Wtedy nam obojgu jest dobrze.
- Buhahaha! Beth! Ty wariatko!!!
- Nie wiem, co jest zabawnego, że śpię z własnym mężem.
- Z mężem?
- No, tak. Mam 5 przystojnych, utalentowanych, najsłodszych, najwspa...
- PRZESTAŃ! ZARAZ NIE WYTRZYMAM ZE ŚMIECHU! HAHA! - Nagle nie wiadomo z jakich przyczyn, znalazłam się na kupie od grabionych liści.
- A to za co? - Zrobiłam smutną minkę.
- Za to, że śmiałaś się z moich cudnych mężów!
- Ależ ja się nie śmiałam z tych panów tylko z Ciebie!
- OSZ TY JĘDZO!!!
- HAHA! Nie złapiesz mnie! - I tak zaczęłyśmy zachowywać się, jak dwa dzikie orangutany, wypuszczone na wolność. Beth, biegła za mną cała zdyszana. Natomiast ja w ogóle nie czułam, że biegnę. Biegnąc przed siebie wpadłam na kogoś.
- Ohh... strasznie przepraszam. Ojej! Na dodatek kawę Tobie wylałam. Przepraszam, ja po prostu uciekam przed człowiekiem nie zrównoważonym psychicznie! Przed niedorozwojem!
- Nazywasz mnie niedorozwojem?!
- Nie Beth to nie ja... - Zaczęłam udawać niewiniątko. Poszkodowany chłopak patrzył się na nas, jak na wariatki.
- Haha! Dobrze się czujecie? - Zapytał rozbawiony tą sytuacją.
- Ja promienie radością, ale ta dziewczyna ma zdrowo walniętą czachę! Ona śpi z napompowanym Zayn'em Malik'iem! Haha! Rozumiesz?! Haha!!!
- Jak Cie tylko dorwę!
- To co? - KOCHAM DROCZYĆ SIĘ Z LUDŹMI!
- ZABIJĘ CIE!
- HAHA! Wynajmę ochronę! Może jesteś bezrobotny i zostaniesz moim ochroniarzem? - Zapytałam się nieznajomego.
- Bardzo bym chciał, ale nie mam czasu. Mam wiele obowiązków.
- Można wiedzieć jakie?
- Oprócz tego, że pracuję w Starbucks'ie to jestem w programie X-Factor.
- O matko! Naprawdę?
- Yhyym... może przedstawię się. Nazywam się George.
- Emilly.
- Muszę już iść. Mam nadzieję, że się jeszcze kiedyś spotkamy.
- Ja, też.
- Miło było Cie poznać, królowo jesieni. - Na początku nie wiedziałam o co mu chodziło, ale po chwili dotarło do mnie, że kilka minut temu leżałam w morzu liści.
- Jeeeeju! CO ZA CIACHO! Ej, kogoś mi on przypomina. JUŻ WIEM! NORMALNIE LARRY!



- Larry?
- Em jaka Ty ciemna jesteś! Przypomina mi Harry'ego i Louis'a!
- Aaa..
- Wzięłaś od niego numer?
- Niee!
- JA NIE MOGĘ DEBILU ! GDZIE TY MASZ GŁOWĘ?!
- Dobra, spadamy stąd bo ciemno się robi.




         Heeej! :* Trochę mi nie wyszedł ten rozdział -,- Co o nim sądzicie? :)  @agata_971012 xx  



czwartek, 1 listopada 2012

7. Halloween

- To, co teraz robimy? - Zapytałam się,spoglądając na loczka. Był taki radosny!
- Daj aparat!
- Yyy... Harry? Po co Ci mój aparat? - Zawsze noszę ze sobą aparat fotograficzny. Kocham robić zdjęcia. To najlepszy sposób na upamiętnienie chwil. 
- No, daj! Proszę! 
- Okey... Trzymaj. Tylko nie upuść, bo Cie zabiję.
- Dobrze, spokojnie. A teraz połóż się na trawie.
- No, chyba Cie pogięło! 
- To chociaż usiądź. - Usiadłam po turecku. Boże widzisz i nie grzmisz! Już się boję, co ten idiota wymyślił.
- I po co kazałeś mi siadać?
- Uśmiechnij się.
- OOO NIE! NIE RÓB MI ZDJĘĆ! 
- No, uśmiechnij się! 
- Ohh.... no, dobrze. 


- Pięknie wyszłaś. 
- Pokaż!
- Może być. W ogóle nie jestem fotogeniczna.
- No, chyba sobie żartujesz.
- Nie. Idziemy?
- Pewnie. To może kawiarnia?
- Ok. - Nie mogę uwierzyć, że leciałam balonem. Yeeey! Czułam się nieziemsko. Świat niesamowicie wygląda z lotu ptaka. Wszystko wydaję się takie małe. Nigdy nie zapomnę tego dnia.
- I, jak? Podobało Ci się?
- Ty się jeszcze pytasz? To było fantastyczne uczucie!
- No, wiem w końcu nieźle całuję.
- Harry! Nie chodzi mi o to!
- Ale przyznaj, że miałaś motylki w brzuszku.
- Ja takich rzeczy nie czuję.
- Co? Przecież to nie możliwe. Jesteś dziewczyną, musiałaś coś czuć.
- Owszem po czułam coś.
- Hm?
- Poczułam się głupio.
- Czemu? 
- Harry, ja... kiedyś straciłam pewną, ważna mi osobę. Od tamtej pory, robię wszystko, żeby nie przeżyć tego jeszcze raz.
- Nie rozumiem.
- Długa historia...
- Opowiadaj. Mamy sporo czasu.
- Nie wiem, czy to jest dobry pomysł. Nie lubię o tym rozmawiać. Te wszystkie wspomnienia... Ohh...
- Emilly, wszystko ok?
- Wiesz, co? Opowiem Ci o tym, ale obiecaj, że to zostanie tylko między nami.
- Obiecuję. 
- Urodziłam się w Bromsgrove, niedługo potem przeprowadziłam się do Holmes Hopel. Mieszkałam tam do 4 roku życia. Kolejne 10 lat żyłam w Hunstanton. Piękne wspomnienia mam z tym miastem. Pamiętam, gdy miałam 7 lat poznałam dwie dziewczynki Polly i Kate i chłopca Greg'a, starszego od nas o 3 lata. Z czasem staliśmy się taką nierozłączną paczką. Mieliśmy dom na drzewie. To była nasza tajna kryjówka. Haha. Przesiadaliśmy tam mnóstwo czasu. Hunstanton  jest położone blisko plaży, więc codziennie spacerowaliśmy po niej. Niekiedy wchodziliśmy do wody, ale tylko wtedy, kiedy było ciepło. Chodziliśmy wszyscy do tej samej szkoły. Z racji tego, że Greg był starszy chodził do innej klasy. Natomiast my dziewczyny byłyśmy razem. Po skończonych zajęciach, szlajaliśmy się po mieście. Odwiedzając wszystkie centra handlowe. Dziwiłam się bo Greg nigdy nie miał nic przeciwko temu. 
- Przepraszam, że Ci przerwę. Utrzymujesz z nimi kontakt? - Wzięłam głęboki oddech i zaczęłam dalej opowiadać.
- To była noc w Halloween. Umówiliśmy się przed "strasznym domem'
- Takim, domem strachu? Gdzie, są różne atrakcję?
- Nie, to zwykły dom. Mieszkańcy Hunstanton uważają ten dom za przeklęty. To bardzo stary budynek. Został zbudowany 1850 roku. 
- To antyk.
- Tak. Nikt w nim nie mieszka od zakończenia I wojny światowej. Wracając do Halloween. Jako głupie dzieciaki (czyt. 14 lat) byliśmy ciekawi, czy to prawda, że jest nawiedzony. Wybraliśmy ten dzień, żeby mieć wymówkę na wypadek, gdyby rodzice pytali się, gdzie byliśmy. Gdy przyszliśmy na miejsce. Każdy poczuł zimny oddech, oplatający nas dookoła. Przestraszyliśmy się. Chciałyśmy już wracać. Jednak tak się nie stało, bo Greg powiedział, że chce tam wejść.  Nie zgodziłam się. To było ryzykowne! Nie wiadomo, co tam mogło być i w jakim stanie jest wnętrze tej posiadłości. Greg nie dawał za wygraną. Mówiłyśmy mu, żeby przestał zgrywać z siebie Zorro! To nie miało sensu! W końcu zaczął wchodzić po wielkich schodach. Serce miałam w gardle. Wołałam do niego, żeby wracał! Nie reagował. Szedł jak zahipnotyzowany. Nie wiedziałam, co mam robić. Już miałam biec za nim, gdy nagle otwarły się same drzwi. Zatrzymałam się. Sparaliżowało mnie ze strachu. Greg wszedł tam, po czym drzwi się zamknęły. Nasze twarze zbladły. Oczy, z orbit chciały nam wylecieć. Kate była w szoku. Z resztą nie tylko ona. Polly załamała się. W końcu Greg był jej bratem. Wybiła północ. Naszą uwagę zwróciły nietoperze, wylatujące z komina tego mrocznego zamczyska. Czekałyśmy jeszcze potem jakąś godzinę. Po czym doszłyśmy do wniosku, że Greg mógł zrobić nam Halloween'owy kawał. Greg słynął z niezłych żartów. Doszłyśmy do mojego ogrodu,  nic nie mówiąc rozeszłyśmy się do swoich domów. Weszłam do domu. Mama, jak to mama, wypytywała się co robiliśmy.Skłamałam, powiedziałam, że chodziliśmy od domu do domu. A słodycze zjedliśmy po drodze. 
Następnego dnia były urodziny Polly. Gdy się obudziłam byłam zadowolona, bo nie mogłam się doczekać kiedy wręczę jej prezent. Kupiłam jej  naszyjnik, w którym było moje zdjęcie i napis: "Forever in my heart" FOTO Schodząc z po schodach, słyszałam jakieś głosy. Na dole stali, przerażeni moi rodzice z Andy'm ( czyt. Miejscowy szeryf, i przyjaciel rodziny) Zapytałam się, czy coś się stało. Na, co on popatrzył się na moich rodziców, pytającym wzrokiem, czy ma mi powiedzieć. Zapadła cisza. Nikt nie chciał jej przerwać. Spoglądałam raz na rodziców, raz na And'iego. Wkurzyło mnie to! Po chwili Andy powiedział: "Dzisiaj, rano
policjanci pod czas służby znaleźli ciało Greg'a Martin'a obok studni na terenie strasznego domu." Oniemiałam. Po raz kolejny patrzałam się się raz na gości i raz na rodziców. Wieki, niewyobrażalny popłoch zawładnął moim ciałem. Do moich oczy zaczęły napływać łzy. Łzy lęku, paniki i smutku. Mama mocno mnie do siebie przytuliła. Nie pozwalała, abym uciekła, nie mam pojęcia, co by było, gdyby tego nie zrobiła. Najprawdopodobniej nie było by mnie tutaj. Była bym tam u góry razem z Greg'iem. 
Potem obudziłam się w szpitalu. Zaraz po pogrzebie, wyjechałam do Polski. Przez kolejne 
 miesiące do nikogo się nie odzywałam. Chodziłam do psychologa, ale nikt ani nic nie mogło sprawić, żebym była tą dawniejszą Emilly. Wreszcie, kiedy pogodziłam się z tym, że trzeba żyć dalej wypytywałam się rodziców, co z dziewczynami. Rodzina Polly wyjechała do USA. Nie mogła już tam mieszkać. Nie dziwię się im. Kate załamała się i nie wychodziła z domu przez pół roku. Od tamtej pory unikam nowych kontaktów z ludźmi. Straciłam najlepszego przyjaciela i ... chłopaka. Greg przed dzień Halloween zapytał się, czy będę z nim chodzić. Zgodziłam się. Kochałam go, jak brata, ale zdecydowałam się zaryzykować. Teraz, gdy sobie pomyśle, że... to mogło być przeze mnie to... Harry... ja przepraszam... 
- No, już dobrze. - Harry, przestał prowadzić, zaparkował i mocno przytulił. - Nie obwiniaj się za to. 
- A jeśli ja przynoszę jakiegoś pecha. A co jeśli, wiążąc się ze mną narażasz się na niebezpieczeństwo? 
- Emilly, zapamiętaj! Nawet, gdybym miał za niedługo umrzeć to masz siebie za to nie obwiniać, dobrze?! Chce z Tobą być i nic z tego nie zmieni. Musisz zaakceptować to, że zaczynasz nowe życie.
- Nowe życie z Tobą.
- Tak, właśnie o to mi chodzi.
- Nigdy nikomu tego nie opowiadałam, jesteś pierwszą osobą, której to mówię.
- Czuję się wyjątkowy. - Powiedział, lekko uśmiechając się.
- Jesteś. - Gdy to powiedziałam, Harry, przybliżył się do mnie i pocałował mnie w policzek tym samym mówiąc. - Dziękuje, ale zapamiętaj, że nie ja jestem wyjątkowy tylko Ty. - Oboje, przyglądaliśmy się sobie głęboko. Ta niebezpieczna bliskość, której jeszcze niedawno się bałam już  znikła. Czuję, że teraz mogę Harry'emu zaufać.
- To co? KIERUNEK KAWIARNIA!
- Haha! Tak! - Po 15 minutowej przejażdżce dojechaliśmy na miejsce.
- Tutaj są najlepsze lody! - Oznajmił Styles.
- Serio? Nigdy tutaj nie byłam.
- Dobra, wysiadka! Aż mi ślinka leci, na samą myśl, że zaraz zjem to cudo.
- Haha. Jesteś, głupi.
- Dziękuję za komplement.
- Yyy... ok.
- Pani, przodem. - Harry wysiadł z auta i szybko, poszedł otworzyć mi drzwi.
- Dziękuję. Hmm... jaki, dżentelmen. Ciekawe, jak zachowasz się, jedząc - Powiedziałam,  chiochocząć.
- Obiecuję, że będę grzeczny.
- Ok. O NIE!
- Co się stało? - Zaniepokoił się lokowaty.
- Tylko, proszę Cie nie uciekaj.
- Ale o co chodzi?
- O nich! - Powiedziałam, pokazując po kryjomu na Josh'a i Matt'a zmierzających wprost na nas.
- Hej! Emilly! OMG!!! TO JEST... - Powiedział zaskoczony Matt, gdy zobaczył, kto obok mnie stoi.
- Tak to jest Harry Styles! - Powiedział zaskoczony Josh.
- Chłopcy poznajcie mojego...- I tu nasuwa się pytanie: "Mówić, czy nie mówić, że jesteśmy razem?"
  Spojrzałam błagalnie na Styles'a. On jedynie pokiwał głową, dając mi znać, że to nie jest najlepszy pomysł.
 - Mój przyjaciel z dzieciństwa. - Dokończyłam.
- OMG!!! SŁODKI JEZU!!!  Harry! Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że Cie poznałem. Jestem Directionerem od samego początku! Od waszych występów w X-Factor! Zawsze duszą byłem z wami! O MATKO! STOJĘ PRZED HARRY'M STYLES'EM! TY JESTEŚ ŻYWY?! MOGĘ CIE DOTKNĄĆ
- Matt, mogę Cie zapewnić, że on jest żywy. - Powiedziałam. Miałam ochotę go zabić!
- Przepraszam was za moje zachowanie! Nie codziennie widuję się gwiazdy na ulicy.
- Doprawdy? Ja często spotykam swoich fanów na ulicy.
- To może my już sobie pójdziemy... - Wzięłam Harry'ego pod rękę i odeszliśmy od tych psychofanów.
  Odwróciłam się i pokazałam im, że już nie żyją.
- Emm... fani?
- Hahha! Jeśli sądzisz, że to zwykli fani to nie mogę sobie wyobrazić jakich masz fanów.
- Nie byli tacy źli.
- Współczuję Ci, gdy poznasz ich dziewczyny.
- Ładne są? - Spojrzałam na niego wzrokiem mordercy. - Ok, zapomnij, że pytałem. Nie wiedziałem, że już jesteś o mnie zazdrosna.
- Nie chodzi tutaj o Ciebie! Tylko o tych debili. Gdyby stracili swoje połówki, to mogę się założyć, że musiałabym ich wieki pocieszać! A tego nie chce, bo czasem są gorsi od dzieci!
- Hahah. Długo ich znasz?
- Od kilku tygodni ale znam już ich na wylot.
- Jakie chcesz lody?
- Jedna gałkę waniliowych i orzechowych.
- To poproszę dwa razy to samo. - Zwrócił się do sprzedawczyni.
- Proszę bardzo. Razem 5£.
- O nie Harry! Ja sama za siebie zapłacę!
- Emilly, ale ja chce zapłacić za swoją dziewczynę. - Nadal nie mogę oswoić się z myślą, że chodzę z Harry'm. - Proszę, daj mi zapłacić za Ciebie.
- Ok, ale następnym razem ja płacę!
- W porządku.
- Proszę - Podał mi zamówienie.
- Dziękuję. Umm... jakie pyszne.
- A nie mówiłem?
- Miałeś rację! Są lepsze niż we Włoszech.
- Haha. Byłaś tam kiedyś?
- Tak, rok temu na wakacjach.
- Też by chmciał wyjechać na jakiś urlop. Niestety nie mam czasu.
- Współczuję Ci.
- Może uda mi się jeszcze w tym miesiącu wyjechać gdzieś za tydzień albo dwa. Pojechałabyś ze mną?
- Raczej tak, ale teraz muszę wybrać szkołę, bo został mi tylko rok. A co teraz masz zamiar robić, Haroldzie?
- Nie mam pojęcia.
- Może pojedziemy do mnie i zjemy tosty?
- Haha! A wiesz, że to wspaniały pomysł! Chyba z rok nie jadłem tostów.
- Nie wierzę Ci!
- No, naprawdę!
- Ok. A teraz uśmiech!
- Co? Ohh... Emilly! Ja to dopiero nie jestem fotogeniczny!
- Ohh... zacny uśmiech Haroldzie. Hhaha.




    Chce wam bardzo podziękować, że komentujecie i wgl za 651 wejść i za 6 obserwujących!!! Jestem zaskoczona tym wynikiem! Oczywiście pozytywnie! :) Myślę, że nawet ciekawy wyszedł mi ten rozdział...  Piszcie jakie wrażenia! XD Aaa i mam dwie prośby! 1. Jeśli podoba wam się to opowiadanie to polecajcie je innym i 2. Jeśli czytacie to komentujcie i podpisujcie się, ok? Proszę! To tyle. KOCHAM WAS! <333  @agata_971012 xx




wtorek, 30 października 2012

6. Nie ważne, co już było! Ale jaki masz plan!

      Minął tydzień odkąd poznałam wszystkich członków One Direction. Znając Harry'ego obawiałam się, że oni  mogą być tylko gorsi. Myliłam się! To piątka chłopaków o różnych charakterach, stylach i marzeniach.
Niall, uważa się za króla jedzenia. A ja jestem królową! Haha. On dużo i często je. Nie wiem, jak on to robi, że nie jest jeszcze gruby... Jest bardzo wrażliwy. Czasem nie wie, jak ma się zachować w towarzystwie kobiet. Powód jest prosty! Uczęszczał do szkoły, do której chodzili tylko chłopcy. Ma starszego brata Greg'a. Kiedyś Niall upodabniał się do niego, co bardzo go denerwowało. Jego marzeniem jest spotkać swoją drugą połówkę. Gdy z nim rozmawiałam, było widać, że jest samotny. Tutaj nie chodzi o przyjaźń! Chodzi o miłość! Szczerzę? Dziwie się, że on nie ma jeszcze dziewczyny! Przecież on jest taki śliczny i miły.
Z całego serca życzę mu, żeby spotkał tą jedyną! Jak już wspomniałam, nie radzi sobie z kontaktem między dziewczynom. Hmm...jakoś tego nie zauważyłam. Ten wspaniały Irlandczyk jest duszą towarzystwa! Gada, gada i gada! Strasznie fajnie mi się z nim rozmawiało! Rozumiał mnie a przede wszystkim słuchał mnie. Przez niego nie mogłam skupić się na rozmowie! Ahh... ten jego ciepły uśmiech i błękitne oczy. Mogłabym w nich utonąć! Ej! To nie fair! On mnie onieśmiela! Nigdy nie byłam w takiej sytuacji, żeby nie wiedzieć, jak mam się zachować w stosunku do chłopaka. Od samego początku on mnie zaintrygował...
Następnie poznałam Zayn'a. Nie wiem, co mam o nim myśleć! Jest mega sexi! Niezły przystojniak! No, sorry! Ten zarost, oryginalna fryzura i oczy! On po prostu mnie podnieca! Yeey! Zazdroszczę jego dziewczynie! Jak się nie mylę to chyba... Perrie? Tak! Nie potrafię go rozszyfrować! W stosunku do Harry'ego bywa dziwny. Droczy się z nim. Według mnie to śmieszne ale z drugiej strony... Najważniejsze, że dla mnie był miły. Pierwsza rozmowa, dużo znaczy! Był bardzo miły i spokojny. Miałam, wrażanie, że rozmawiam z innym człowiekiem. Ciągle mówi coś mądrego. Dziwne uczucie... Dowiedziałam się od niego, że ma spore rodzeństwo i, że jego marzeniem jest być nauczycielem biologii. Aha! To stad te opanowanie! (Chciałabym mieć takiego nauczyciela! Przynajmniej miałabym co robić przez te 45 min) Po krótkiej pogawędce z Malik'iem podszedł do mnie Louis. Wyczuwałam nie pokój. Chyba nie przepada za mną. Zapytał się nerwowo czemu mam na sobie paski. Zdziwił mnie. Ten człowiek to dopiero mnie zaskoczył! Zaczął nawijać o... Kevin'ach? Na początku myślałam, że chodzi mu o Kevina samego w domu. Z upływem czasu zaczęłam rozumieć, że mówi o gołębiach? Zapamiętałam: KEVIN=GOŁĄB! Później zaczęliśmy rozmawiać o jedzeniu! Przez jakieś 15 min rozmawialiśmy o marchewkach. Udawałam, że mnie to ciekawi. Takk... to było bardzo interesujące! No, proszę was! Chyba każdy normalny człowiek wie, że marchew jest jadalna i jest pomarańczowego koloru? Nie mogłam tego słuchać! Nareszcie przeszliśmy temat: MODA!
Lou okazał się zabawnym chłopakiem. Wszędzie go pełno! Zaczął pokazywać mi swoje ubrania w paski, szelki. Haha! Było śmiesznie! Okazało się też, że nienawidzi skarpetek. Niestety nie było mi dane poznać Liam'a bo wyszedł do dziewczyny. Wieczór spędziliśmy nieźle się bawiąc! Oglądaliśmy jakiś film, na którym zasnęłam. Następnego dnia obudziłam się z wielkim bólem głowy! Tak, jak by moja głowa leżała na czymś twardym. Tylko na czym? Szybko, poznałam na to odpowiedź! Harry, postanowił, że ułoży moją głowę na swoich kościstych nogach! Mało tego, zrobił mi zdjęcie, jak spałam i wrzucił na twitter'a! Podpisał je "Moja śpiąca królewna" Od tamtej pory nie mogę spokojnie wejść na tt lub fb, bo od razu dostaję tysiące takich  gróźb! "Odwal się od niego suko! On jest tylko mój", " Zabiję Cie! Wiem, gdzie mieszkasz!", "Więcej tych zdjęć nie mogłaś zrobić?" Jak można być tak chamskim? Jestem tylko zwykłą znajomą Harry'ego! To co będzie jeśli on będzie miał dziewczynę? Współczuję jej! Postanowiłam wejść na jego profil. Jeszcze nigdy nie miałam okazji na niego wejść. Nawet nie obserwowałam go! Pierwsze, co wrzuciło mi się w oczy był ten niebieski znaczek, który posiadają znane osoby. Następnie ponad połowa 7 milionów followers'ów! Oniemiałam! Jak ja mogłam być tak głupia?! Harry wspominał, że One Direction są sławni ale że aż tak bardzo to nie... OMG! On jest gwiazdą! Przeglądając tweet'y różnych ludzi widziałam pełno zdjęć, na których  byłam  z Harry'm! FOTO , FOTO Przeraziłam się! Nie wychodziłam od tygodnia na dwór. Boję się! Wszystko mnie przerasta! Na dodatek muszę się z nim dzisiaj spotkać! W końcu przegrałam zakład... Cały dzień spędzony ze Styles'em! MASAKRA! Już się boję, co on wymyślił! Zapowiada się ciekawy dzień! Pomyślałam leżąc na parapecie... znaczy na mini łóżku. (czyt. W miejsce parapetu mam wmontowany materac) Gdy mam ochotę trochę pomyśleć zawsze tutaj leżę. Widoku pięknego nie mam. Chyba, że nocą... Jedyną ciekawą rzeczą jest drzewo. Kiedy cierpię na bezsenność, najlepszym na nią lekarstwem jest otwarcie okna i wpatrywanie się w niebo. Światło księżyca przedziera się między gałęziami wprost w moje okno. Wokół niego migoczą gwiazdy. Kocham ten widok. Nigdy nie zapomnę pewnej nocy, kiedy widziałam spadającą gwiazdę. Od razu pomyślałam sobie życzenie. Czyżby się właśnie spełniało? Myślę, że tak, bo... poznałam swoją bratnią duszę.

- Emily? - Otwarła drzwi moja mama.
- Tak?
- Jadę do lekarza na badania. Jedziesz ze mną, czy zostajesz?
- Zostanę, bo muszę się szykować.
- Ok. - Powiedziała, zamykając drzwi.
- Mamo?
- Hm?
- Powiedz Gabi, żeby zrobiła sobie dzień wolny, ok?
- Oczywiście. A Ty nie masz zamiaru jeść dzisiaj obiadu?
- Jetem umówiona. Zjem na mieście.
- Z Harry'm?
- Tak. Musimy sobie kilka rzeczy wyjaśnić.
- To znaczy?
- Nie ważne. - Nie powiedziałam mamię o tych zdjęciach. Nie chce, żeby się martwiła.
- To ja już jadę. Nie zapomnij wsiąść kluczy.
- Ok. - Bezradnie stanęłam przed szafą. Znowu ten problem, co w  mam się ubrać. W ogóle najlepiej by było, gdybym została w piżamie. Nie mam ochoty spotkać się z Harry'm. Nie powiedział mi o zdjęciach, nie ostrzegł przed fanami i ignoruję moje telefony. Przekładając ubrania, usłyszałam dźwięk otwierających się drzwi. To pewnie mama - Pomyślałam.
- Zapomniałaś, czegoś? Klucze masz w kuchni. - Powiedziałam, odwrócona do szafy.
- Właściwie to przyszedłem pogadać.
- Harry?! - Odwróciłam się jak najszybciej tylko mogłam .- Co Ty tutaj robisz?
- Musimy pogadać - Odpowiedział, opierając się o framugę drzwi.
- Masz rację. - Wow! Oświeciło go?
- Ładna piżamka. Taka sexi. - Całkiem zapomniałam, że byłam w piżamie! W skąpej piżamie! Harry podszedł do mnie...
- Ładnie Ci w różowym. Kocham jak dziewczyny chodzą na różowo ubrane. - Cały czas wpatrywał się w moje oczy. Stałam jak wryta w Ziemię! Nie wiedziałam, co mam powiedzieć.
- Eyy... Harry! Muszę iść się przebrać.
- To ja tutaj zostanę.
- Harry?! Wiem, czemu chcesz tutaj zostać! Niestety ale nie pooglądasz sobie mojej bielizny.
- Znowu czytasz mi w myślach?
- Oj, Harry! Każda dziewczyna, wie po co chłopak, chce zostać w jej pokoju.
- Tylko ubierz się cieplutko.
- Jest połowa sierpnia. Jest ciepło i ładnie.
- Ale tam, gdzie będziemy może wiać.
- Ahaa... właściwie to jakie masz plany?
- Niespodzianka!
- Harry! Mi nie jest do śmiechu! Chyba wiesz, czemu...
- Pogadamy później, Idź się lepiej ubrać, bo zaraz sam Cie ubiorę!
- Chciałbyś.
- Noo... oczywiście!
- Wynocha ZBOCZUCHU Z MOJEGO POKOJU!!!
- Myślałem, że zapomniałaś.
- Czekaj na dole. Udałam się do łazienki. Nie miałam ochoty na strojenie się. Ubrałam się zwyczajnie.

15 minut później.

- Gotowa?
- A nie widać?
- Czemu, jesteś wkurzona?
- Wydaję Ci się.
- Przecież widzę! Ej. Emilly, co się dzieję? Chodzi Ci o tej zdjęcia?
- Haha. Ty nic nie rozumiesz! Wiesz, lepiej zostawmy tą rozmowę na później. Skup się lepiej na prowadzeniu, gdziekolwiek jedziesz.
- To niedaleko. Zaraz dojedziemy.
- Nie możesz mi po  prostu powiedzieć, gdzie jedziemy?
- Nie! To jest sekret! Jeśli Co powiem, to uciekniesz. A ja chce dzisiaj pokonać ten lęk.
- Doprawdy? Harry?
- Tak?
- Ostatnio poznałam chłopaków. Tyle rzeczy się o nich dowiedziałam. A o Tobie nadal nic nie wiem...
- Czyli, chcesz wiedzieć coś o mnie... Hmm... kocham tatuaże.
- Wiesz, jakoś się domyśliłam.
- A Ty masz jakieś?
- Nie, ale planuję sobie zrobić.
- Jaki?
- Czemu to Cie interesuję? Ja się nie wypytuję, jakie masz i gdzie je masz!
- A żałuj! Wczoraj zrobiłem sobie nowy.
- Jesteś uzależniony!
- Może? Chcesz go zobaczyć?
- Potem. Haarry?! Gdzie Ty mnie zawozisz? Na jakieś odludzie?
- To jest tylko łąka.
- Co niby chcesz na niej robić?
- Może nie do końca na niej, ale chce spełnić swoje największe marzenie.
- Harry, ja się Ciebie boję!
- Spokojnie! Nie chce Cie zgwałcić! Jeszcze nie teraz! Chociaż? Hmm..
- Przestań tak się na mnie patrzeć! PEDOFILU!
- Wiesz, będziemy sami! Tylko ja Ty i pustkowie!
- Kusząca propozycja, ale... NIE!
- Dobra, tutaj możemy wyjść.
- Nie wyjdę dopóki nie powiesz, po co tutaj przyjechaliśmy!
- TO JEST NIESPODZIANKA!
- Harry! Masz powiedzieć!
- Masz lęk wysokości?
- To ma być ta odpowiedź?
- Masz, czy nie?
- Yyy... nie!
- No. widzisz ja mam, dlatego chce się go pozbyć.
- Jak niby chcesz to zrobić?
- Pomożesz mi w tym? PROSZĘ?
- Ohh... dobra! - Wychodząc z auta, rozejrzałam się dokoła. Wszędzie jakieś chaszcze!
- Harry, przyjechaliśmy tutaj, żebyś zrywał sobie kwiatki?
- Proszę, to dla Ciebie.
- Dziękuję...
- To na przeprosiny. Powinienem powiedzieć Ci, że krążą nasze zdjęcia po portalach, powinienem zareagować na wszystkie groźby zwrócone do Ciebie. JESTEM ZWYKŁYM DUPKIEM! - Spuścił głowę.
- Ej, Harry? Już wszystko w porządku.
- Zrobisz coś dla mnie?
- Haroldzie, poznaj moje dobre serce! Zrobię co tylko będziesz chciał!
- Polecisz ze mną balonem?
- Ccoo? Baaalonem? Pogięło?
- Moim marzeniem jest przelecieć się balonem. Mam lęk wysokości, zrobisz to dla mnie?
- Najpierw skombinuj balon, to potem pogadamy.
- Jest tutaj.
- Gdzie?
- Tam!
- OMG?!
- Duży prawda?
- WOW! On jest jakoś sterowany?
- Tak ma zainstalowany system, który wie kiedy i gdzie ma lądować.
- A to bezpieczne? Nie odlecimy za daleko?
- Spokojnie. Moja mama leciała nim, i jakoś żyje.
- Yeey!
- To, co odlatujemy?
- Harryy... ja się boję.
- Ja też ale razem pokonamy lęk.
- Ok.- Harry, podał mi rękę i weszliśmy na pokład. Był taki piękny! Błękitny!
WŁĄCZ

- To, co stratujemy!!!
- OMG!!! Hahha!
- Spokojnie! Jestem przy Tobie!
- O JEEZUU! UNOSIMY SIĘ JUŻ NAD ZIEMIĄ!
- Podoba Ci się?
- Taak!
- Chciałem Ci to wynagrodzić,za te wszystkie hejty. Przepraszam!
- Yeey! Harry, dziękuje! - Przytuliłam się mocno do przyjaciela! - To wspaniały prezent!
- Nie ma za co!
- Mówiłeś, że chcesz spełnić swoje największe marzenie...
- Yhyym..
- Co miałeś na myśli?
- Emilly, ja... moim marzeniem jest to...
- Co? Ohh... - Harry złapał mnie za twarz, swymi mocnymi rękoma. Mocno wbił się w moje usta. Czułam, jak nasze języki swobodnie tańczą. Wiatr powiewał nasze włosy. Mimo, że co raz bardziej powiewał nie kończyliśmy tego pocałunku. Boże!!! Co się ze mną dzieję? Całuję swojego przyjaciela!
- Harry! Ja nie mogę! To wbrew moim zasadom.
- Pieprzyć zasady! Całuj się ze mną! - Złapał mnie w talii, mocno do siebie przyciągnął. I zaczął mówić.
- A może by  tak zapomnieć o wszystkich zasadach i o dzieciństwie? Zacząć wszystko od nowa?
- Nie wiem, czy to jest dobry pomysł.
- No, dalej Em! NIE WAHAJ SIĘ! Życie nie musi być nudne! Możemy je traktować jak luna park.
- Hhaha! Ok! ZGODA!
- Czyli, mam rozumieć, że dajesz mi szansę? - Zaczęłam się śmiać!
- Co tak się śmiejesz?
- Twoim marzeniem było pocałować dziewczynę, lecąc balonem?
- Haha! Rozszyfrowałaś mnie.
- To było łatwe! Bo to było i moje marzenie. Tylko wiesz, pocałować chłopaka nie dziewczynę. Hahah.
- Nie odpowiedziałaś mi na pytanie. Hallo? Em?
- Harry... nie zrozum mnie źle...
- Czyli, że nie chcesz? Ok, rozumiem.
- Nie po prostu obawiam się, że...
- Dobra, już wszystko rozumiem.
- IDIOTO! Stracisz fortunę na kupowanie mi kwiatków, no bo wiesz... ja kocham dostawać  bukiety.
- Hahha. A ja kocham Ciebie!
- Nie za szybko Styles? Przystopuj trochę.
- Nie! Wszystko pomału zmierza do celu. Zaufaj mi! Nie ważne, co już było! Ale jaki masz plan!


  Sorrki za wszystkie błędy! Jak tam wrażenia po premierze Little Things? ;D @agata_971012 xx



sobota, 27 października 2012

5. Ogr i czarownica... niezłe połączenie!

- O CHOLERA! - Przecież to Harry! Nagle każda para oczu spoglądało tylko i wyłącznie na moją osobę. Dziwne uczucie zawładnęło moim ciałem i umysłem. Próbowałam coś powiedzieć ale nie mogłam. Doznałam paraliżu. Nastała grobowa cisza. Rodzice, patrzyli się na mnie, dając sygnał, że przegięłam. Spojrzałam na Harry'ego, stał bez ruchu. Był równie zdziwiony, jak ja. Chciałam już zakończyć to niezręczną sytuacje,gdy nagle Harry podszedł do mnie.
- Emilly? Co Ty tutaj robisz? - Nadal, był zaskoczony.
- Przyjechałam z rodzicami, bo zostali zaproszeni. O Boże! Harry, jak to możliwe? Nie, no po prostu nie wierzę! Ja chyba śnię! Niech mnie ktoś uszczypnie!
- Ja chyba też.
- Auuuć! To bolało! - Uszczypnął mnie jakiś chłopak w bluzce z paski. Coś mi się zdaję, że będę z nim toczyć walkę! Paski są tylko moje!
- To wy się znacie? Znaczy, widzieliście się w ciągu tych kilkunastu lat? - Zapytała się zdziwiona Gemma.
- Emmm... poznaliśmy się w barze. - Zaczął Harry, trzymając ręce za głową.
- Podeszłam do baru, żeby się czegoś napić i wtedy zobaczyłam Harry'ego, który nie kulturalnie się zachował.
- Wcale, że NIE!
- No, jasne! To niby kto, nie chciał ściągnąć kaptura?
- Nie mogłem tego zrobić, bo fanki mogły by mnie zobaczyć.
- Fanki? Jakie fanki?
- Ej, stary miałeś rację! Ona nic o nas nie wiem. - Wyszeptał pewien mulat. - Pozostali patrzyli się na nas jak na idiotów. Nie dziwie się! To była dziwna sytuacja!
- To może, ja podam już obiad. - Zaproponowała Anne. Jesteście głodni?
- Strasznie! - Powiedziałam równocześnie z jakimś farbowanym blondaskiem. Hmm... całkiem ładnym blondynem.
- Emilly? Na prawdę nigdy nie słyszałaś o One Direction?
- To tak się nazywacie?
- Yhyym...
- A jak powstaliście?
- Spotkaliśmy się w X- Factor. Każdy z nas liczył na solową karierę lecz później połączyli nas i od tamtej pory jesteśmy One Direction.
- A w której edycji występowaliście?
- W siódmej. - Powiedział mój paskowy wróg.
- Ahaa... Wow! Gratulacje!
- Dziękujemy. Wiesz, co? Dziwne uczucie, kiedy nowo poznana osoba nie chce od nas autografu. - Powiedział... właśnie kim on jest? Aaa... już wiem, chyba Liam.
- A kto powiedział, że nie chce autografu? - Przynajmniej, będę wiedziała jak mają na imię.
- A chcesz? - Zapytał, zdziwiony loczek.
- Pewnie, że chce! Wzbogacę nimi moją kolekcje.
- Ok, to później dostaniesz. prawda chłopcy? - Niestety, nie dostał odpowiedzi. Pozostała czwórka była tak zapatrzona we mnie, że nie zwrócili na niego uwagi.
- Czemu się na mnie gapicie? Chce jeść! Śniadanie nie jadłam, bo zaraz po pobudce musiałam jechać! - Wybuchłam. To jest na prawdę denerwujące, gdy ktoś przez dłuższą chwilę na Ciebie się gapi!
- Dobra, chłopcy ja też już zgłodniałem. Tak pięknie pachnie! Ohh... aż ślinka cieknie!
- Niall Ty zawsze jesteś głodny! - Ohh... to tak samo jak ja - Pomyślałam.
Wszyscy zaczęli jeść. Pani Cox na obiad przygotowała, jakieś mexykańskie danie. Nie pamiętam nazwy. Muszę przyznać, talent do gotowania ta kobieta ma! Pyszne to było! Po prostu palce lizać! Wszystko rozpływało się w ustach.
- Znakomite danie - Powiedziała moja mama.
- Tak? Na prawdę? Smakuję wam?
- I to bardzo - Dodałam.
- Przepis na Cuatelle dostałam od Harry'ego. On jest mistrzem kuchni! Najlepiej wychodzi mu potrawa z woka. To jego popisowe danie!
- Oj, mamo już , przestań - Widać było, że Harry się zarumienił. Czyżby nie lubił, gdy się go chwali?
- Emilly też kocha gotować. Często pomaga Gabi w kuchni. - Dodał tata.
- Pomagam tylko w tedy, kiedy robi leczo.
- Musiałaś to powiedzieć? Teraz przez Ciebie mam ochotę na leczo! - O jej... kto to był? Chyba ten głodomór. Oni wszyscy mylą mi się! Nawet nie przedstawili się. Muszę zapamiętywać ich imiona, gdy do siebie mówią. To jest trudne, bo muszę cały czas rozglądać na lewą i prawą stronę i tak w kółko. .Już mnie oczy od tego bolą!
- Następnym razem Harry i Emilly rządzą kuchnią! - Powiedziała rozpromieniona Anne.
- Mamo znalazłam ten album ze zdjęciami z dzieciństwa. Tylko po patrz na tych słodziaków. Tutaj na ławce w parku. Ohhh... i misio! Tylko nie mogę znaleźć zdjęć z łazienki.







- CO?! Z ŁAZIENKI?! - Krzykneliśmy równo razem z Harry'm.
- No, proszę was! To było 15 lat temu!
- I co z tego?! Nie chce, żebyś tych zdjęć pokazywała! Wstydzę się!
- Oj tam , oj tam! Muszę je znaleźć!
- To może opowiecie co u was słychać? - Zmieniła temat Anne. Dziękuję jej!
- Będziemy znowu rodzicami. - Ogłosili równo.
- OMG! Na prawdę?! Kochani nawet nie wiecie jak się cieszę! Moje gratulację!
- Dziękujemy.
- A który, to już miesiąc?
- Trzeci.
- O matko! To już was tylko dzieli pół roku od ujrzenia swojego bobaska! - No to się zaczęło... Rodzice potrafią tak gadać godzinami.
- To będziesz mieć braciszka lub siostrzyczkę?
- Harry masz dobry słuch?
- Jestem piosenkarzem, dlatego muszę mieć doskonały.
- No, właśnie to powinieneś słyszeć, to co powiedzieli moi rodzice. Ohh... tak będę mieć rodzeństwo.
- Ale będziesz miała fajnie.
- Czemu tak uważasz? Przecież masz siostrę. Na to wychodzi, że Ty też masz FAJNIE.
- Ale tylko pomyśl, że codziennie będziesz mogła przytulać takiego malutkiego skarbka. Z wiekiem przyzwyczaisz się do niego i pokochasz jak własne dziecko.
- Lubisz dzieci? - Zapytałam, chociaż  doskonale wiedziałam, co odpowie.
- KOCHAM! Już nie mogę doczekać się jak zrobię sobie swoje!
- HAHA! XD Styles masz jeszcze sporo czasu. - Zaśmiałam się. Wiesz, nie musiałam się pytać, czy lubisz takie bąble bo to widać.
- Tak? Po czym?
- Twoje oczyy...
- Coś z nimi nie tak?
- Nie skądże! Po prostu, gdy mówisz o dzieciach to masz takie iskierki w oczach. I do tego ten uśmiech...
- Ahhh... zawstydzasz mnie!
- Haha... powinieneś być z tego dumny. Harry, to widać, że masz dobre serce. - Po tym jak powiedziałam, jego twarz zrobiła się jeszcze weselsza. Trzeba to przyznać! Ten chłopak ma nieziemski uśmiech! Równiutkie, białe zęby i szaro-zielone wielgaśne oczy dodają mu uroku. Już nie mówię o jego przesłodkich loczkach i dołeczkach. Od zawsze mam słabość do chłopców z lokami. Harry ma to coś, co przyciąga mnie do niego. On po prostu jest śliczny. Jeej! Ja to mam szczęście! Chłopak,  który jest zajebisty jest moim przyjacielem z dzieciństwa. Dlaczego ja? Powinnam się cieszyć ale nie mogę. Harry to mój ideał... Niestety kiedyś ustaliłam sobie zasadę : "NIGDY! PRZENIGDY! NIE ZAKOCHUJ SIĘ W PRZYJACIELU!!!" I będę się zawsze temu trzymać. Mam nadzieję, że wytrzymam...
- Nie mogę w to uwierzyć, że Ty jesteś moją Emilly.
- Harry, ja nie jestem Twoja.
- Kiedyś byłaś. - Kiedyś... teraz na pewno nie - Pomyślałam.
- Pamiętasz coś z naszego dzieciństwa?
- Nie. Niestety nie, ale czasem, gdy przychodzą ponure dni, lubię posiedzieć sobie z kubkiem gorącej czekolady, przed ekranem telewizora i obejrzeć filmiki, na których jestem ze śliczną blondyneczką.
- Jeeejuu... teraz to ja nie wiem co mam powiedzieć. Nie uważasz, że to nie przypadek, że się spotkaliśmy?
- To przeznaczenie.
- Haha... też tak myślę.
- Może się przejdziemy?
- Chcesz tak zostawić swoich przyjaciół?
- Nawet nie zauważą jak sobie grzecznie pójdziemy.
- No, to chodźmy.
Istnieję, wiele dziwnych historii o przyjaźni. Ludzie spotykają się i po prostu zaczynają budować miedzy sobą więzły. W naszym przypadku jest inaczej. Nie mogę w to uwierzyć! To jest zbyt skomplikowane. Takie rzeczy są się tylko w filmach, a nie w codziennym życiu. Najlepsi przyjaciele, kiedyś się rozstają, bo zakładają rodziny, wyjeżdżają do innych krajów albo chcą skupić się tylko i wyłącznie na nauce lub karierze. Może los nas rozdzielił, żebyśmy się teraz lepiej do siebie zbliżyli? Wtedy byliśmy dziećmi. Liczyła się tylko wspólna zabawa. Teraz przyjaźń to coś więcej. Gdy zobaczyłam go po raz pierwszy (czyt. po tak długiej przerwie) doznałam szoku. Pomyślałam sobie: "To jest ON! To jest mój książę z bajki" Nie to, żebym się w nim zakochała... Nie  ma takiej opcji! Możemy być tylko przyjaciółmi.
- O czym teraz myślisz?
- O tym, że będę starszą siostrą, że poznałam starego, dobrego przyjaciela z dzieciństwa i o... miłości.
- Miłości? Masz chłopaka? - Tak myślałam, że oto się zapyta.
- Nie, nie mam.
- A chciałabyś go mieć?
- Oczywiście! Tylko to nie jest takie proste. Nie wolno traktować miłości jak zwykłego śmiecia. Trzeba się liczyć z uczuciami innych osób. Jeśli kogoś kochasz  to musisz to czuć. Miłość jest, jak każda pora roku. Jest gorąca i pogodna, jak lato. Czasem może być zimna i ponura, jak zima. Rozkwita jak kwiat we wiosnę. A według mnie najgorzej jest w tedy, kiedy opada, jak wysuszony liść z drzewa w jesień. Miłością można się zarazić, jak zwykłą grypą! Wystarczy po patrzeć na zakochane pary, by poczuć pragnienie tego niesamowitego stanu, który bez żadnych problemów zawładnie naszymi ciałami i sercami. Miłość to obszerne słowo! Niema jednej definicji. Widzisz, tu na świecie są tacy, którzy kochają się i muszą się spotkać, aby się ominąć.
- Proszę, nie przestawaj mówić. Umm...nie wiem, co mam powiedzieć! Jesteś wyjątkową osobą. Tak łatwo mówisz o uczuciach. Powinnaś to, gdzieś zapisywać. Pokazać to światu.
- Wystarczy mi to, co piszę dla siebie.
- Dużo piszesz?
- Mam już na swoim koncie 2 opowieści, kilkanaście wierszy i tysiące tekstów piosenek.
- Słyszałem, jak śpiewasz. Nie jedna dziewczyna po zazdrościła by Ci głosu.
- Eee...tam, przesadzasz Są lepsi.
- Przesada, jest prawdą, która straciła cierpliwość.
- Emm... i tutaj już nie mam argumentów. Wygrałeś!
- Zabrakło Ci argumentów? Tobie? Jeszcze, wczoraj mówiłaś, że jestem głupi a teraz?
- Jednak nie jesteś aż tak bardzo głupi.
- Haha! Dziękuję. Chyba zapiszę to sobie w kalendarzu, na wypadek, gdybyś kiedyś nie wierzyła w to co przed chwilą powiedziałaś.
- Jak, chcesz! Ja teraz nie chce o niczym myśleć! Harry, tylko spójrz, jak tu pięknie! Słońce, pragnie rozświetlić cały ten park. Ptaki ćwierkają, aby dać sygnał, że nie jest tutaj wcale tak pusto. Wiewiórki! Ooo widzisz je? Myślisz, niby czemu widzimy je, biegające po trawie i drzewach? One chcą być w centrum uwagi. W każdej rzeczy, roślinie i zwierzęciu znajdziemy to co ludzkie.
- Może to zabrzmi głupio ale nigdy nie spotkałem tak mądrej osoby, jak Ty.
- Nie jestem mądra! Po prostu myślę, że ludzie nie zwracają uwagi na tak istotne rzeczy.
- Jesteś, wyjątkowa.
- Nie przesadzaj!
- Ale to jest czysta PRAWDA! Jesteś inna niż wszystkie dziewczyny. Umiesz nieźle zaszaleć, zażartować, jesteś rozrywkowa ale jednocześnie jesteś bardzo rozsądna i mądra. I powiedz mi, jak to możliwe, że jesteś tak śliczna.
- Harry! To już wielka przesada! Nie jestem śliczna! Skąd Ci to w ogóle przyszło do głowy?! - Nienawidzę, jak ktoś mi komplementuję! Czuję się wtedy niezręcznie!
- Emilly, wierz mi, że ja się dobrze znam na dziewczynach...
- Wracajmy lepiej już do domu.
- Masz rację, chłopcy pewnie się o nas martwią!

Po 20 minutach dotarliśmy do posiadłości mamy Harry'ego. Weszliśmy i wszystko wyglądało, tak jak przed wyjściem. Rodzice byli pochłonięci rozmową a pozostali członkowie 1D grali w jakąś grę.
- Idę na chwile na górę, zaraz wrócę.
- Ok. - Powiedziałam, i udałam się do salonu.
- Ooo Em! Właśnie o Tobie mówiliśmy.
- Tak? A można wiedzieć, w jakim celu?
- Doszliśmy to wniosku, że bardzo z  Harry'm do siebie pasujecie.
- Słucham?
- Nie zrozum mnie, źle. Ja po prostu mam dość wszystkich romansów Harry'ego ze starymi babami. Mam nadzieję, gdy Harry w końcu dojrzeję do poważnego związku , będzie dobrym partnerem.
- Anne nie martw się! Nim się obejrzysz to przyjdzie do Ciebie z nażyczoną.
- Było by miło, gdyby ta szczęściara była młodsza ode mnie.
- Oj, nie przesadzaj, będziesz na pewno miała  piękną, młodą synową. Anne, my po mału będziemy się zbierać.
- Już? Dopiero jest 21.
- Tom jutro leci do Stanów, bo będzie przeprowadzał przeszczep serca.
- Ahaa... rozumiem. Nasz, kochany doktorek, musi się wyspać. A Ty Emilly? Może zostaniesz u nas na noc? Chłopaki zostają w domu, bo ja jadę na kolację. - Yhyymm... czyli miałabym być z nimi sama w domu? Nigdy w życiu! Ja chce żyć!
- No, nie wiem.
- Zgódź się. - Poczułam oddech na na mojej szyi. Tak! To był Harry.
- No, dobrze! Zaryzykuję i zostanę.
- I to mi się podoba. - Wyszeptał mi do ucha.
- To my strasznie, dziękujemy za mile spędzony czas.
- Ja też! Odwiedzajcie nas częściej!
- Obiecujemy!
- Trzymam was za słowo.
- Dobranoc!
- Dobranoc, kochani! - Wspomniałam już, że bardzo polubiłam Anne? Chyba nie... cóż to bardzo pogodna kobieta. Jest identyczna, jak Harry. Chyba wiem po kim Harry odziedziczył urodę.

10 minut później.
- Harry! Błagam Cie dziecko, tylko nie spalcie mi domu, dobrze? Pamiętasz, co było kilka miesięcy temu!
- Dobrze, mamo! Będę grzeczny. To się nigdy nie powtórzy.
- No, dobrze. Jak coś by się stało, to masz od razu do mnie zadzwonić, ok?
- Oczywiście! KOCHAM CIĘ MAMO!
- Ja Ciebie też synku.
- Mogę wiedzieć, co się wydarzyło kilka miesięcy temu?
- Jasne! Byliśmy z chłopakami sami w domu. Była podobna sytuacja, jak dzisiaj. Mądry Lou, postanowił zrobić popcorn. Włączył mikrofalę, włożył do niej popcorn i po kilku minutach miał ją wyłączyć. Lecz tak się nie stało. Louis zapomniał o tym i poszedł sobie do dziewczyny. My graliśmy sobie w karty, gdy nagle poczuliśmy zapach spalenizny. Na początku myśleliśmy, że to z dworu. Potem Niall, zgłodniał i poszedł sobie zrobić kanapkę. Po chwili usłyszeliśmy, jak woła : "POŻAR, POŻAR!!!" Przybiegliśmy do niego. Biedaczek, był tak wystraszony, że zapomniał o głodzie, a co do kuchni. Była cała czarna od dymu. Od tamtej pory, gdy jesteśmy u mojej mamy, ona nigdy nas już nie zostawia.
- A dzisiaj, to jakieś święto jest?
- Nie, Poszła na randkę, wiec miała dobry humor.
- Ahaa... to teraz nie wiem, czy dobrze zrobiłam,zgadzając się tutaj zostać na noc. Może lepiej będzie jak wrócę do domu.
- Nie ma mowy!
- Zabronisz mi?
- TAK!
- NO CHYBA NIE!
- A WŁAŚNIE, ŻE TAK!
- Haroldzie, jestem już dużą dziewczynką, mogę robić co tylko mi się podoba.
- Witaj w klubie. I tak Cie nie wypuszczę!
- Założymy się, że wypuścisz?
- O co?
- Hmm... jeśli zdołam wyjść z domu, to Ty stawiasz jutro lody.
- Ok. A jeśli ja wygram, to spędzisz, ze mną cały dzień. I będziesz robiła to, co będę Ci kazał, ok?
- Nie za dużo sobie pozwalasz?
- Umowa stoi?
- Ok.
- Dobra, masz 10 sekund na ucieczkę.
- TYLKO 10?!
- Yhyym!
- Dobra!
- 3...2...1 START!
- NIE ZŁAPIESZ MNIE!
- TO SIĘ OKAŻĘ!
- 10,9,8,7,6...
- NIE TAK SZYBKO!!!
- 5,4,3,2,1 UCIEKAJ, BO JAK CIE ZŁAPIĘ TO PORWĘ CIE I ZANIOSĘ CIE DO MOJEGO POKOJU I .... - Biegłam, jak najszybciej tylko mogłam. Już widziałam drzwi... aż nagle potknęłam się o... KANAPKĘ?!
- I mam Cię! Teraz nie uciekniesz! WYGRAŁEM!
- Z tą bolącą kostką na pewno daleko był uciekła.
- A co się stało? Co sobie zrobiłaś?
- Przez tą KANAPKĘ! Co ona tutaj w ogóle robi?!
- Pewnie, Niall'owi wypadła z kieszeni.
- Co?! Z kieszeni?!
- Tak. Trzeba zabezpieczać się, bo nigdy nie wiadomo, kiedy zgłodniejesz.
- Yhyy... auuuuć!
- Bardzo boli?
- Strasznie.
- Daj! Pomasuję Ci.
- Hahaha... skoro nalegasz to proszę bardzo. - Ohh... nie ma to, jak masaż w wykonaniu Styles's.
- Pomaga?
- Ohh... tak! Jesteś wspaniały, wiesz?
- Oczywiście. Dasz radę iść?
- Obawiam się, że raczej nie. Ej! Co robisz?!
- Jak to co?! Zanoszę Cie do salonu.
- Żartujesz? Nie udźwigniesz mnie!
- Niby czemu? Jesteś chuda, jak patyk!
- Rozumiem, że to miał być komplement?
- Tak.
- Ok. Haroldzie, Ty też jesteś chudy, wiec mnie nie obrażaj!
- Dobra, spadamy stąd!
- Hahahaha!
- Czemu się śmiejesz?
- Boo... tak fajnie podskakuję! Hhahaha.
- I to Cie śmieszy?
- Taaak!
- Lubisz się śmiać?
- Tylko wtedy, gdy mama powód.
- Dziwne... przed chwilą możliwe, że skręciłaś kostkę a Ty się śmiejesz!
- Haha! Ty mnie jeszcze nie znasz!
- Ale poznam?
- Jak chcesz, to tak!
- Zapoznam Cie teraz c chłopcami.
- Ok. - Jak ja dawno nie wskakiwałam komuś na barana! Kiedyś było fajnie ale teraz jest jeszcze lepiej!!! Harry musi być na prawdę silny! Jestem szczupła, ale jednocześnie wysoka, co wiąże się z tym, że trochę ważę. Czyżby pan Styles chodził regularnie na siłownie? Chyba tak, bo jest taki napakowany. Dochodziliśmy do salonu. Zaciekawiły mnie jego włosy. KOCHAM LOCZKI! Dotknąć, czy nie dotknąć? Tak strasznie mnie korci, żeby zrobić mu afro! Haha! No, nie mogę się ogarnąć!
- Ejjj! Co, Ty robisz??? Zostaw moje włosy!
- Hhahaha! Ale czeeemu? One są takie faaajne!
- No, właśnie są!
- Zaraz będziesz miał siano! Hhah. - Zaczęłam, ciągnąć go za te zacne włoski. Strasznie się kręcił! Nie było łatwo!
- Emilly!!! BŁAAAGAM!!!
- Styles! Będziesz pięknie wyglądał! - Powiedziałam ledwo przez śmiech!
- TY SADYSTKO!
- HAHA! TROCHĘ PRZESADZASZ!
- DOSYĆ TEGO!!! ZŁAŚ ZE MNIE!!!
- Jak, chcesz! Będziesz miał mnie na sumieniu, jak ktoś mnie porwie!
- Yyy... jesteś w domu.
- No i? Nie wierzysz w wampiry?!
- Nie! Za to wierzę w podłe wiedźmy takie jak TY!
- Ohhh... nazywasz mnie WIEDŹMĄ?! OGRZE???!!!
- CO? CZY JA JESTEM GRUBY I ZIELONY?
- Nie, no w sumie to nie możesz być ogrem! Masz włosy! Ale spokojnie! Możesz nim zostać!
- Ahaa?! Wyczarujesz jakiś magiczny eliksir po, którym stanę się zielony?
- Czytasz mi w myślach! Tylko nie wiem co mam zrobić z tymi kłakami?! OOO JUŻ WIEM! TO BĘDZIE PROSTE!!! NOŻYCZKAMI WSZYSTKO MOŻNA ZDZIAŁAĆ!!! HAHAH
- ODEJDŹ ODE MNIE! Bierz miotłę i leć do Harry'ego Potter'a!!! Pomyliłaś osoby!
- Ojj... nie! Nie pomyliłam się! Nie jesteś ślepy i nie nosisz okularów, prawda?
- ZOBACZYSZ! SPALE CIE NA STOSIE!!!
- To, gdzie trzymasz nożyczki?
- NIE! Ja się Ciebie bojee!
- Ejjj!!!!!! No, weź nie uciekaj!

Oczami Harry'ego.
BOŻE!!! BOŻE! BOŻE!!!! MOJE LOCZUSIE!!! CO TA WIEDŹMA Z NIMI ZROBIŁA??!!
- Yyy... Harry? Ładna fryzura!
- Ratujcie mniee!
- Przed czym?
- Przed... NIE! JUŻ PO MNIE!
- Harruś! Patrz, co Tutaj mam!
- WOW! Harry, masz domową wizytę fryzjera? - Zaśmiał się Niall.
- Haha! O co wam poszło? - Dopytywał się Liam.
- Emilly, skręciła kostkę, dlatego postanowiłem ją zanieść tutaj. Zaciekawiły ją moje włosy no i... ZROBIŁA TO!!!
- Uuuu... trzeba będzie Cie obciąć! - Powiedział Lou.
- Harry? Mówisz, że ona skręciła kostkę?
- No, tak.
- To czemu ona goniła Cie teraz, nie kulejąc? -  Zapytał się Zayn.
- Ja... już mi lepiej! - Zaczęła się tłumaczyć!
- OSZZZ... TY JĘDZO!!! OKŁAMAŁAŚ MNIE!
- NIE!!! JA?! NO CO TY!!!
- UDAWAŁAŚ! JUŻ NIE ŻYJESZ!
- Alee.... Harry!!! NIE TYLKO NIE ŁASKOTKI! ROOOZUMIESZ?! NIEE!
- Sprawie, że zesikasz się ze śmiechu! Hahah - Powiedział, złowieszczo się śmiejąc!
- Ejj!!! Pomóżcie mi! Hahahahha! Nie mogę!!!
- Dobra, Harry! Zostaw już ją, bo będzie plama na dywanie.
- Ohhh... dziękujee.
- To chłopaki! Przedstawiam wam czarownicę Emilly.


I jak? Podoba się? Haha ;D @agata_971012 xxxx